Η ατμομηχανή της οικονομικής ανάπτυξης

ΑΝΕΣΤΗΣ ΤΑΡΠΑΓΚΟΣ

Θεσσαλονίκη – Αύγουστος 2013


Η καπιταλιστική κερδοφορία κινητήρια δύναμη της ανάπτυξης


Σ’ όλες τις μεταπολεμικές δεκαετίες μέχρι την έκρηξη της τελευταίας κρίσης υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου (2008), καταγράφηκε μια σημαντική οικονομική μεγέθυνση η οποία και είχε ως κίνητρο την διασφάλιση μιας ισχυρής κερδοφορίας των καπιταλιστικών επιχειρήσεων. Σε μια πρώτη περίοδο (1945 – 1973) κατά τρόπο έντονο και απρόσκοπτο, σε μια δεύτερη περίοδο (1973 – 2008) με μια μορφή μετριασμένη, λόγω της πρώτης μεταπολεμικής οικονομικής κρίσης των αρχών της δεκαετίας του 1970. Εφόσον μ’ άλλες λέξεις διασφαλίζονται όροι επαρκούς αποδοτικότητας των επενδυμένων κεφαλαίων των ιδιωτικών επιχειρήσεων, αυτές οδηγούνται στην συστηματική αύξηση των παγίων τους κεφαλαίων και επέρχεται η διαρκής αύξηση της παραγωγής και του κύκλου εργασιών τους, δηλαδή θετικοί ετήσιοι ρυθμοί αύξησης του ΑΕΠ. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Α. Ταρπάγκος: Οι όροι άσκησης της αστικής και αριστερής οικονομικής πολιτικής

Ολόκληρη η περίοδος της μεταπολεμικής εξέλιξης των 60 χρόνων που χαρακτηρίζει την οικονομική εξέλιξη του καπιταλισμού σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο διακρίνεται σε δύο σαφώς διαφοροποιημένες περιόδους : Αφενός από την πρώτη 30ετία της εκτατικής ανάπτυξης στις αναπτυγμένες οικονομίες (τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου μέχρι τα μέσα της 10ετίας του 1970), που χαρακτηρίσθηκε από υψηλούς ρυθμούς μεγέθυνσης, αύξησης της απασχόλησης, εφαρμογής όλων των μέχρι τότε επιτευγμάτων των τεχνολογικών επαναστάσεων, της ανάπτυξης του κράτους πρόνοιας κλπ. – Αφετέρου από την δεύτερη μεταπολεμική 30ετία  (εκδήλωση της πρώτης κρίσης υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου, σε συνάρτηση με τις τιμές του πετρελαίου και τις νέες νομισματικές συμφωνίες, μέχρι την έκρηξη της σημερινής μεγάλης καπιταλιστικής κρίσης), της οποίας κύριο χαρακτηριστικό στάθηκε η απαρχή και διαρκής εφαρμογή μιας οικονομικής πολιτικής «μετριοπαθούς» νεοφιλελευθερισμού που αποσκοπούσε να αντιμετωπίσει τις συνέπειες της κρίσης των αρχών της 10ετίας του 1970, με μέτρα κυβερνητικής πολιτικής που αφορούσαν «ήπιες» παρεμβάσεις στους μισθούς, τις εργασιακές σχέσεις, τους όρους άσκησης της επιχειρηματικής δραστηριότητας. Η τρίτη μεταπολεμική οικονομική περίοδος ξεκίνησε με την εκδήλωση της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα, χωρίς ορατό ορίζοντα υπέρβασης της κρίσης καπιταλιστικής υπερσυσσώρευσης. Για περισσότερα κάντε click παρακάτω ή εδώ.

Α. Ταρπάγκος: Οι όροι άσκησης της
αστικής και αριστερής οικονομικής πολιτικής
by Aristeri Diexodos

Α. Ταρπάγκος: Διακυβέρνηση Κοινωνικού Θανάτου

Η ελεύθερη λαϊκή δημοκρατική ετυμηγορία, σε συνδυασμό με την ισχύ και παρέμβαση των εργατικών και λαϊκών δυνάμεων, μπορούν να αναδείξουν την διακυβέρνηση του τέλους των μνημονίων, της απαλλαγής από τον βρόγχο του χρέους και των ριζοσπαστικών παρεμβάσεων στην εταιρική ιδιωτική οικονομία που θα συντείνουν στην έξοδο από την καπιταλιστική κρίση προς όφελος του κόσμου της μισθωτής εργασίας

Η άσκηση της αστικής πολιτικής με όρους ανάπτυξης

 Όλες οι μορφές πολιτικής διακυβέρνησης στις έξη μεταπολεμικές δεκαετίες, κι’ ακόμη περισσότερο στα τελευταία σαράντα χρόνια της μεταπολιτευτικής κοινωνικής ιστορίας, ανεξάρτητα από την τοποθέτησή τους στη συντηρητική ή την σοσιαλδημοκρατική κατεύθυνση, λειτουργούσαν ως εκφραστές του γενικού κοινωνικού συμφέροντος, υπό την αστική προφανώς ηγεμονία. Με την πολιτική που ασκούσαν επεδίωκαν την οικονομική ανάπτυξη της χώρας, την διασφάλιση της λειτουργίας στοιχειωδών μορφών κοινωνικής προστασίας των λαϊκών τάξεων, καλλιεργούσαν την προσδοκία για την βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων, φρόντιζαν να εξασφαλίζουν την κοινωνική συναίνεση. Αυτή η κυβερνητική πολιτική που είχε ως κεντρικό άξονα αναφοράς την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη, σε συντηρητικότερη ή προοδευτικότερη απόχρωση, συμβάδιζε με την παράλληλη ανάπτυξη του ελληνικού καπιταλισμού, την οποία και υπηρετούσε, με αντίτιμο την κατανομή ενός μέρους της παραγόμενης εισοδηματικής πίτας στον μισθωτό εργαζόμενο κόσμο.
Στη δεκαετία του 1950 διαμορφώθηκαν οι γενικοί όροι αναπαραγωγής του κεφαλαίου με τα μεγάλα τεχνικά, οδικά, ενεργειακά έργα, απαραίτητα για την διευρυμένη αναπαραγωγή του κεφαλαίου. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1960 και μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1970 καταγράφηκε η φαντασμαγορική βιομηχανική ανάπτυξη, που χαρακτηρίστηκε ως η «χρυσή περίοδος» του ελληνικού καπιταλισμού. Η εκδήλωση της πρώτης κρίσης υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 1980 γρήγορα αντιμετωπίσθηκε με την εφαρμογή ενός ήπιου νεοφιλελευθερισμού, και την ανασυγκρότηση του κεφαλαίου, κυρίως με την εισαγωγή της πληροφορικής, του αυτοματισμού κλπ. στην κοινωνική παραγωγή. Η οικονομική ανάπτυξη αποκαταστάθηκε εκ νέου δίνοντας έδαφος σε μια συστηματική και σημαντική καπιταλιστική συσσώρευση και συγκέντρωση του κεφαλαίου και της κερδοφορίας, από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 και μέχρι την έκρηξη της μεγάλης χρηματοπιστωτικής κρίσης (2008) , η οποία στην τελευταία πενταετία έθεσε τέρμα στην οικονομική ανάπτυξη και έδωσε τη θέση της στην μαζική καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, παγίων κεφαλαίων και ζωντανής εργασίας.

Η εκτέλεση ενός συμβολαίου κοινωνικού θανάτου

Ο τερματισμός αυτής της πολύχρονης οικονομικής ανάπτυξης που σημαδεύτηκε με την ανάδειξη της μείζονος κρίσης κεφαλαιακής υπερσυσσώρευσης, οι δραματικές κοινωνικές συνέπειες που προκάλεσε (μαζική ανεργία και εκκαθάριση επιχειρήσεων), τροποποίησαν ριζικά και τα δεδομένα άσκησης της πολιτικής εξουσίας. Οι μνημονιακές πολιτικές που υιοθετήθηκαν και εφαρμόζονται αδιαλείπτως την τελευταία τριετία με σκοπό να συμβάλουν στην υπέρβαση της κρίσης προς όφελος των δυνάμεων της αστικής τάξης και σε βάρος των συμφερόντων των λαϊκών τάξεων, σε συνδυασμό με την κρίση χρέους, την χρεοκοπία του τραπεζικού συστήματος και την υπέρογκη χρηματοδοτική στήριξή του από το σημερινό αστικό κράτος, μετάλλαξαν πλέον τελεσίδικα τα ορόσημα αναφοράς της αστικής πολιτικής. Η αναφορά στην οικονομική ανάπτυξη έδωσε την θέση της στην παρατεταμένη ύφεση και στα πασίδηλα φαινόμενα της οικονομικής καταστροφής. – Ο λόγος για την απασχόληση του εργατικού δυναμικού έδωσε τη θέση του στην υπερμεγέθη διόγκωση της ανεργίας που τείνει να αγκαλιάσει το ένα τρίτο του ΟΕΠ. – Η ιστορική φιλολογία των αστικών κυβερνήσεων της προηγούμενης  περιόδου για μορφές κοινωνικής δικαιοσύνης έδωσε τη θέση της στις παντοειδείς φορολογικές επιβαρύνσεις των εργαζομένων επί των μισθών τους, των κατοικιών τους κλπ.
 Με το πρόσχημα της εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους και της μείωσης των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και με κύριο στόχο την δήμευση των εισοδημάτων και των περιουσιών της εργαζόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας, προκειμένου να διασωθούν οι ιδιωτικές τράπεζες, να ενισχυθεί η κερδοφορία των επιχειρήσεων, και να συγκρατηθούν τα ζημιογόνα αποτελέσματα των υπολοίπων, εφαρμόζεται ανοιχτά η κυβερνητική πολιτική του κοινωνικού θανάτου ευρύτατων λαϊκών στρωμάτων. Από την κοινωνία των δύο-τρίτων για την οποία γινόταν λόγος στην δεκαετία του 1980 φτάσαμε αισίως στην κοινωνία του ενός-τετάρτου (αστική τάξη και ανώτερα μικροαστικά στρώματα) : Η σωτηρία πλέον του ελληνικού καπιταλισμού και του αστικού κράτους επιβάλλουν ως προϋπόθεση την γενικευμένη οικονομική καταστροφή των υπόλοιπων τριών-τετάρτων (μισθωτών, ανέργων, συνταξιούχων, νεολαίας, αυτοαπασχολουμένων). Κάθε ίχνος νομιμοποιητικής βάσης της αστικής διακυβέρνησης έχει πλέον εξαφανιστεί και η όποια κοινωνική συναίνεση έχει δώσει τη θέση της στην κυβερνητική δικτατορική επιβολή.

Ανατροπή της συγκυβέρνησης όρος ζωής για τις λαϊκές τάξεις

Το ότι πρόκειται για μια μνημονιακή συγκυβέρνηση που αντιπροσωπεύει μια συμμορία που έχει αναλάβει να εκτελέσει το συμβόλαιο θανάτου των τριών-τετάρτων της ελληνικής κοινωνίας (προς όφελος της εργοδοσίας, των τραπεζιτών και των τοκογλύφων) είναι περισσότερο από εμφανές στην εργαζόμενη λαϊκή πλειοψηφία. Μια διακυβέρνηση που δεν έχει καμία σχέση με οποιαδήποτε έχει υπάρξει στις προηγούμενες δεκαετίες και η οποία :
Είναι καταφανώς λαϊκή μειοψηφία που μετά βίας προσεγγίζει το ένα-τρίτο του εκλογικού σώματος και που η κοινοβουλευτική της πλειοψηφία προέρχεται από το καλπονοθευτικό εκλογικό σύστημα.
Ασκεί την εξουσία της με δικτατορικούς όρους, όπως οι πολιτικές επιστρατεύσεις στην εκπαίδευση, στις συγκοινωνίες κ.ά., ο «ξαφνικός θάνατος» της δημόσιας τηλεόρασης, η κατάργηση της τεχνικής εκπαίδευσης, οι μαζικές εκκαθαρίσεις επιχειρήσεων.
Δεν υπηρετεί κανέναν στόχο του γενικού κοινωνικού συμφέροντος ούτε στην πλέον ελάχιστη μορφή του, αλλά απεναντίας σκορπάει τον κοινωνικό θάνατο σ’ όλα τα λαϊκά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας χωρίς καμία διάκριση.
Κατά συνέπεια η ανατροπή της και ο τερματισμός της ζωής της είναι όρος ζωής για την εργαζόμενη κοινωνική πλειοψηφία. Η αναμονή της πτώσης της μέσα από τις ίδιες της τις αντιφάσεις της επιτρέπει να συνεχίζει ανενόχλητη το κοινωνικά εγκληματικό της έργο. Άλλωστε, όσο οι λαϊκές κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις δεν κινητοποιούνται συντονισμένα και μετωπικά για την κινηματική της ανατροπή, τόσο η λαϊκή οργή, αγανάκτηση και εξαθλίωση, διαπιστώνοντας την αναποτελεσματικότητα του αριστερού και εργατικού κινήματος, θα στρέφεται στις στρεβλές πολιτικές εκφράσεις του νεοναζισμού, επιτείνοντας τα αδιέξοδα.
Τα κύματα κινητοποιήσεων στην εκπαίδευση, στην τοπική αυτοδιοίκηση, στη δημόσια ραδιοτηλεόραση, στα εργοστάσια που κλείνουν, στις επιχειρήσεις που κατακρεουργούν τους μισθούς των συλλογικών συμβάσεων, στους συνταξιούχους που υφίστανται μια πρωτοφανή γενοκτονία, στην διανοητική νεολαία που οδηγείται στο τέλμα της παρακμής χωρίς να μπορεί να βρει εργασιακές διεξόδους, στους ανέργους που βιώνουν κυριολεκτικά τον κοινωνικό θάνατο, από κοινού με το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων που εναντιώνονται στην πολιτική των μνημονίων και στις ολέθριες συνέπειες της κρίσης υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου, μπορούν να αποτελέσουν στη σημερινή συγκυρία το ριζοσπαστικό εκείνο πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο που μέσα από την κινητοποίησή του είναι σε θέση να επιφέρει τον εξαναγκασμό της μνημονιακής συγκυβέρνησης σε παραίτηση και απομάκρυνση από την πολιτική εξουσία. Η ελεύθερη λαϊκή δημοκρατική ετυμηγορία, σε συνδυασμό με την ισχύ και παρέμβαση των εργατικών και λαϊκών δυνάμεων, μπορούν να αναδείξουν την διακυβέρνηση του τέλους των μνημονίων, της απαλλαγής από τον βρόγχο του χρέους και των ριζοσπαστικών παρεμβάσεων στην εταιρική ιδιωτική οικονομία που θα συντείνουν στην έξοδο από την καπιταλιστική κρίση προς όφελος του κόσμου της μισθωτής εργασίας.

Πώς να βγει ο λαός στο προσκήνιο, πώς να ανατρέψει τη μνημονιακή διακυβέρνηση ;

ΑΝΕΣΤΗΣ ΤΑΡΠΑΓΚΟΣ

Θεσσαλονίκη – Φεβρουάριος 2013

Οι κινηματικές μας επικλήσεις στο πολιτικό επίκεντρο

«Να προβάλει ο λαός στο προσκήνιο, να ανατρέψει την κυβέρνηση των μνημονίων», «να ξεσηκωθούν οι εργαζόμενοι, να σαρώσουν την εξουσία των μονοπωλίων», «να σημάνει παλλαϊκή εξέγερση για να απομακρυνθεί η τρικομματική διακυβέρνηση». Πρόκειται για ορισμένες από τις κεντρικές πολιτικές προτροπές που διατυπώνουμε, ως ελληνικό αριστερό κίνημα, με απεύθυνση την εργαζόμενη κοινωνική πλειοψηφία, προκειμένου να την εγκαλέσουμε «να εξεγερθεί, να εισέλθει στο επίκεντρο των πολιτικών εξελίξεων, να ξεσηκωθεί», κι’ αυτό δεν ισχύει μόνον για το ΚΚΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά και για εμάς της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Αυτή η προτροπή συμπυκνώνει πραγματικά την πολιτική αναγκαιότητα εξαναγκασμού σε παραίτηση μιας κυβερνητικής εξουσίας που λειτουργεί αντισυνταγματικά και παράνομα, επιφέρει συστηματικά, με την ατελεύτητη σειρά των μνημονίων, το κοινωνικό ολοκαύτωμα, και ανακυκλώνει τη βαθύτατη οικονομική ύφεση και το δημόσιο χρέος σε δυσθεώρητα ύψη. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Το ζήτημα των κοινωνικών πόρων μιας κυβέρνησης της Αριστεράς

Μια κριτική στην κυρίαρχη αντίληψη
οικονομικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ
Θεσσαλονίκη – Ιανουάριος 2013
ΑΝΕΣΤΗΣ ΤΑΡΠΑΓΚΟΣ
Οικονομική ανόρθωση της χώρας με μέτρα κοινωνικής δικαιοσύνης
Πέντε χρόνια μετά την έκρηξη της βαθειάς κρίσης καπιταλιστικής υπερσυσσώρευσης και τρία χρόνια μετά την έναρξη εφαρμογής των τριών διαδοχικών μνημονίων, έχουν επέλθει καίρια και καταστρεπτικά πλήγματα, τόσο στις λαϊκές εργαζόμενες τάξεις (μισθωτοί, άνεργοι, νέοι, συνταξιούχοι, αυτοαπασχολούμενοι), όσο και συνολικά στην ελληνική οικονομία και κοινωνική παραγωγή. Αυτά αφορούν στην έκλυση της υπερμεγέθους ανεργίας του 28% πλέον του ΟΕΠ (1.345.000 άτομα), της κατακόρυφης μείωσης των εργατικών μισθών και συντάξεων, της παραπέρα αποψίλωσης των λαϊκών εισοδημάτων από τις υπέρβαρες φορολογικές επιβαρύνσεις στις κατοικίες και στα εισοδήματα, της προϊούσας διάλυσης του κοινωνικού ασφαλιστικού συστήματος, της ιδιωτικοποίησης και παραφθοράς των κοινωφελών επιχειρήσεων και δημόσιων υπηρεσιών, της καταστροφής των μη κερδοφόρων κεφαλαίων με το κλείσιμο και την συρρίκνωση επιχειρήσεων, της συνεχούς οικονομικής ύφεσης που το σωρευτικό της μέγεθος ξεπερνά κατά πολύ πλέον το 20%. Αυτά τα καίρια κοινωνικά ζητήματα αποτέλεσαν και συνεχίζουν να αποτελούν το πεδίο ταξικής διαπάλης του εργατικού λαϊκού κινήματος, καθώς και των πολιτικών σχηματισμών της ελληνικής Αριστεράς, και ιδιαίτερα της πλειοψηφικής της μορφής του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ. Θεμελιώδης επαγγελία του αριστερού ριζοσπαστικού κινήματος και επιδίωξη των κοινωνικών λαϊκών κινητοποιήσεων η ριζική αντιμετώπιση όλων αυτών των ολέθριων συνεπειών της πολιτικής του ακραίου κυβερνητικού νεοφιλελευθερισμού, πράγμα που επιτάσσει σε μια ενδεχόμενη κυβέρνηση της Αριστεράς την κατάργηση της μνημονιακής πολιτικής και των εφαρμοστικών της νόμων, την απαλλαγή από τον βρόγχο του δημόσιου χρέους και της πληρωμής των υπέρογκων τόκων και χρεολυσίων κλπ. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η πρόκληση του δευτέρου άλματος της Ριζοσπαστικής Αριστεράς

ΑΝΕΣΤΗΣ ΤΑΡΠΑΓΚΟΣ

Θεσσαλονίκη – Ιανουάριος 2013

Η διάλυση της σοσιαλδημοκρατίας τροφοδότης Αριστεράς και Δεξιάς

Αν παρατηρήσει κανείς την εξέλιξη της εκλογικής επιρροής των πολιτικών κομμάτων στην τελευταία τριετία (από τις βουλευτικές εκλογές του Οκτωβρίου 2009 μέχρι τις σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης στην αρχή του 2013) διαπιστώνει ότι :

Η πολιτική δύναμη των αστικών σχηματισμών του δικομματισμού μαζί με τα μικρότερα συμπληρώματά τους έφτανε τον Οκτώβριο του 2009 στα 83,0% (ΝΔ 33,5% +ΛΑΟΣ 5,6% +ΠΑΣΟΚ 43,9%), ενώ στις εκλογές του Ιουνίου 2012 μειώθηκε στα 64,2% (ΝΔ 29,7% +ΛΑΟΣ 6% +ΑΝΕΛ 7,5% +ΧΑ 6,9% +ΠΑΣΟΚ 12,3% + ΔΗΜΑΡ 6,3%), δηλαδή καταγράφεται μια μείωση της πολιτικής επιρροής των αστικών, μνημονιακών και συντηρητικών κομμάτων εν συνόλω της τάξης του 18,8%. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Α. Ταρπάγκου: Συντεταγμένες αριστερής ριζοσπαστικής πολιτικής

Συντεταγμένες αριστερής ριζοσπαστικής πολιτικής

Του Ανέστη Ταρπάγκου.

1. Οι κύριες πλευρές του τριετούς κοινωνικού ολέθρου

Μέσα στην τελευταία πενταετία της κρίσης υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου (φθινόπωρο 2008 – χειμώνας 2013), και στην τριετία άσκησης της μνημονιακής κυβερνητικής πολιτικής (άνοιξη 2010 – χειμώνας 2013), έχει επέλθει μια πολλαπλών διαστάσεων οικονομική και κοινωνική καταστροφή, που εκφράζεται κατ’ εξοχήν με:

Α. Την σταδιακή κατάρρευση της απασχόλησης που μέσα στο 2013 προβλέπεται να τετραπλασιαστεί σε σχέση με το 2008 (από τα 7,5% του ΟΕΠ στα 30%), πράγμα που μόνον σε περίοδο πολεμικής σύρραξης μπορεί να εμφανιστεί. Παράλληλα μ’ αυτή την έκλυση της μαζικής ανεργίας, πρωτοφανούς για τα ελληνικά και ευρωπαϊκά δεδομένα, καταστρέφεται ένα σημαντικό μέρος του παραγωγικού ιστού της χώρας εφόσον απαξιώνονται και εκκαθαρίζονται τα μη κερδοφόρα τμήματα και επιχειρήσεις της καπιταλιστικής οικονομίας. Από τη στιγμή που ο συνολικός αριθμός των ενεργών εργαζομένων (στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα) υπολείπεται πλέον κατά 1,0 εκατομ. άτομα από τον μη ενεργό πληθυσμό (άνεργοι, συνταξιούχοι, παιδιά), η ελληνική οικονομία έχει διαβεί πλέον το σημείο εισόδου της στην καθολική καταστροφή. Έτσι και στην καλύτερη ακόμη των περιπτώσεων, όπως σχεδιάζουν τα αστικά πολιτικά επιτελεία, και αν ακόμη η ύφεση που τρέχει μέσα στο 2013 με ρυθμό -4,0% του ΑΕΠ, υποχωρήσει, και αν ακόμη αρχίσουν και πραγματοποιούνται επενδύσεις παγίου κεφαλαίου (πράγμα που τα διαθέσιμα οικονομικά στοιχεία διαψεύδουν), θα πρόκειται για μια κεφαλαιοκρατική ανάπτυξη που ο ετήσιος ρυθμός της θα κυμαίνεται γύρω στο 0%-1%, και θα αφορά την κερδοφόρο λειτουργία «οικονομικών θυλάκων» της ιδιωτικής οικονομίας, δηλαδή μεγάλων κερδοφόρων επιχειρήσεων στους επιμέρους παραγωγικούς τομείς (των υπηρεσιών αλλά και της βιομηχανίας και του εμπορίου), μέσα σε ένα γενικότερο κοινωνικό περιβάλλον υπερμεγέθους ανεργίας, μισθολογικής εξαθλίωσης και μαζικού κλεισίματος εμπορικών καταστημάτων, μικρομεσαίων επιχειρήσεων και αυτοαπασχολούμενων επαγγελματιών. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ορόσημα μιας αριστερής λαϊκής ενότητας

Ορόσημα μιας αριστερής λαϊκής ενότητας

 Του Ανέστη Ταρπάγκου.

(Σχεδίασμα μιας πρώτης προσέγγισης).

Η αντιμνημονιακή ριζοσπαστική πολιτική γραμμή στη συγκυρία

Είναι περισσότερο από αναγκαία σήμερα η τροφοδότηση ανάπτυξης ενός γενικευμένου λαϊκού εργατικού κινήματος, στη βάση των ζωτικών κοινωνικών ζητημάτων της εργαζόμενης πλειοψηφίας (μειώσεων μισθών ή άρνησης καταβολής τους, αποδεκατισμού συντάξεων, φορολογικών υπερεπιβαρύνσεων, παραφθοράς της κοινωνικής ασφάλισης, μαζικής υπερμεγέθους ανεργίας των εργαζομένων και της πλειονότητας της νεολαίας κλπ). Μ’ άλλες λέξεις αυτού που έχει αποκληθεί «κοινωνικός ανένδοτος διαρκείας» [Π. Παπακωνσταντίνου «Να ξεκινήσουμε κοινωνικό ανένδοτο διαρκείας»], με στόχο την ανατροπή της τριετούς μνημονιακής πολιτικής και των αστικών φορέων άσκησής της, με επόμενο βήμα την διεξαγωγή ελεύθερων δημοκρατικών εκλογών και με βάσιμη πρόβλεψη την κατάκτηση της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας από τις αγωνιστικές αριστερές αντιμνημονιακές δυνάμεις. Η μορφή που μπορεί να προσλάβει αυτή η πολιτική παρέμβαση είναι η ανάδειξη ενωτικών μετωπικών αντιμνημονιακών ριζοσπαστικών επιτροπών στους κλάδους εργασίας και στους γεωγραφικούς χώρους κατοικίας, νεολαίας κλπ. με την συμμετοχή αγωνιστών από όλο το φάσμα των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων, και κυρίως του ευρύτερου εργαζόμενου λαού, των ανέργων, των αυτοαπασχολουμένων, των νέων, των συνταξιούχων. Κατεύθυνση αυτής της παρέμβασης είναι η δρομολόγηση κινητοποιήσεων σ’ όλους τους κοινωνικούς χώρους (πορειών, καταλήψεων, διαδηλώσεων, απεργιών) στην προοπτική ανάδειξης ενός πανελλαδικού αντιμνημονιακού ριζοσπαστικού κοινωνικού κινήματος με επιδίωξη την ανατροπή της κυρίαρχης πολιτικής, από την δραστική ενεργοποίηση του λαϊκού παράγοντα. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου