Π. Παπακωνσταντίνου: Ιστορική ήττα της ΕΕ ένα «Tείχος του Κιέβου»

Την εικόνα ενός εμφυλίου χαμηλής έντασης σε αργή κίνηση βλέπει ο δημοσιογράφος Πέτρος Παπακωνσταντίνου να διαμορφώνεται στην Ουκρανία τα τελευταία 24ωρα. Μιλώντας στοtvxs.gr σχολίασε ότι το ενδεχόμενο διχοτόμησης της χώρας, που βρίσκεται πλέον εκτός ελέγχου, δεν είναι απίθανο σενάριο, ενώ πρόσθεσε ότι «θα αποτελέσει ιστορική ήττα της ΕΕ εάν χτιστεί ένα τείχος στο Κίεβο 25 χρόνια μετά την πτώση εκείνου στο Βερολίνο». Ακόμη, σκιαγράφησε τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης και τις σχέσεις που έχουν με τους εξωτερικούς παράγοντες, που προσπαθούν να κινήσουν τα νήματα στην Ουκρανία προς συμφέρον τους, ενώ αναφέρθηκε και στον ρόλο της Ελλάδας. Του Νίκου Μίχου
Ποια μπορεί να είναι η έκβαση στην Ουκρανία;
Είναι δύσκολο να κάνει κανείς σαφείς προβλέψεις όταν η κατάσταση είναι σε εξέλιξη και κάθε μέρα χειροτερεύει όλο και περισσότερο. Τα γεγονότα, που είχαν ως αποτέλεσμα 55 νεκρούς από όλες τις πλευρές μέσα σε δυο μέρες, διαμορφώνουν την εικόνα ενός εμφυλίου πολέμου χαμηλής έντασης σε αργή κίνηση. Αυτό δεν είναι υπερβολή. Την στιγμή που μιλάμε, ενώ ο Πρόεδρος Γιανουκόβιτς συναντάται με την ευρωπαϊκή τρόικα – τους υπουργούς Εξωτερικών της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Πολωνίας – λαμβάνουν χώρα ένοπλες συγκρούσεις και από τις δυο πλευρές. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου
Advertisements

Αναγκαιότητα και προϋποθέσεις της μετωπικής συμπόρευσης

Το τρίτο συνέδριο του ΝΑΡ έχει στην ημερήσια διάταξη κρίσιμα ζητήματα προγράμματος, στρατηγικής και φυσιογνωμίας. Η αντιμετώπισή τους είναι εντελώς αναγκαία, αλλά δεν μπορεί να γίνει με αφηρημένο, θεωρητικό τρόπο, αποσπασμένο από την εξαιρετικά κρίσιμη συγκυρία των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων. Η ισχυρή πιθανότητα απότομων εξελίξεων απαιτεί να επιταχύνουμε μια από καιρό αναγκαία αλλαγή νοοτροπίας, βάζοντας τη στρατηγική στο GPS και την πολιτική στο τιμόνι.

Τρεισήμισι χρόνια μετά την είσοδο στη Μνημονιακή κόλαση, βρισκόμαστε σε μια καμπή της ταξικής πάλης, με κεντρικό χαρακτηριστικό την «αδυναμία του ισχυρού, αδυναμία του αδύναμου». Παρά τις κατά καιρούς εξάρσεις του, το λαϊκό κίνημα εξακολουθεί να βρίσκεται σε φάση υποχώρησης και οι δυνάμεις του κεφαλαίου έχουν καταφέρει καίρια πλήγματα στους εργασιακούς χώρους. Ωστόσο, το αστικό μπλοκ αδυνατεί να πετύχει στοιχειώδη σταθεροποίηση, καθώς η κατάσταση της διεθνούς καπιταλιστικής οικονομίας και η κυρίαρχη, γερμανική πολιτική στους κόλπους της Ε.Ε. συναυλίζουν την ύφεση και την κοινωνική καταστροφή. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Π. Παπακωνσταντίνου: Το Φάντασμα του Γερμανικού Ηγεμονισμού στην Ευρώπη

Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ*
«Η Ευρώπη άλλαξε πολύ μέσα από το δράμα της κυπριακής διάσωσης. Η ετοιμότητα για αλληλεγγύη διαβρώνεται κάθε λεπτό που περνάει. Η Ευρωζώνη έχει πάψει, καιρό τώρα, να αποτελεί αδελφότητα αυξανόμενης ευημερίας και σταθερότητας. Εχει μεταμορφωθεί σε σχολή μονομάχων, όπου καθένας ξιφουλκεί με στόχο την υπεροχή και την επιβίωση».
Με αυτό τον τρόπο η Suddeutsche Zeitung -ουδόλως φιλική, όπως και το σύνολο του γερμανικού Τύπου, έναντι της Κύπρου- σχολίαζε την «επόμενη μέρα», μετά την απόφαση-πυρηνική βόμβα του Eurogroup. Κοινή ήταν η εκτίμηση των σοβαρών πολιτικών αναλυτών στο Βερολίνο, ότι η Γερμανία κατάφερε μεν να επιβάλει για άλλη μια φορά τη θέλησή της, υπέστη όμως μεγάλη ηθική και πολιτική φθορά, υπονομεύοντας την αξιοπιστία της Ευρωζώνης. Ιδού ένα χαρακτηριστικό σχόλιο του Γιάκομπ Ογκστάιν στην ηλεκτρονική έκδοση του Der Spiegel, το οποίο φτάνει να συγκρίνει τη Γερμανία της Μέρκελ με την αυτοκρατορία του Κάιζερ και το Ράιχ του Χίτλερ:
«Το δράμα της Κύπρου κατέστησε σαφές ότι η κρίση της Ευρωζώνης εξελίσσεται σε αγώνα για τη γερμανική ηγεμονία στην Ευρώπη. Επιφανειακά, Μέρκελ και Σόιμπλε εμφανίζονται να εργάζονται για την οικονομική σταθεροποίηση. Στην πραγματικότητα, δένουν άλλα έθνη με τις αλυσίδες του χρέους… Όπως συνέβη δύο φορές στην πρόσφατη ιστορία, οι Γερμανοί βυθίζονται ολοένα και βαθύτερα σε σύγκρουση με τους γείτονές τους, χωρίς να υπολογίζουν το κόστος».

Γ. Παπακωνσταντίνου: Η Γαλλική «Καταιγίδα της Ερήμου» στο Μάλι

Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ*
«Η Ευρώπη πρέπει να κάνει το καθήκον της στον αγώνα για δημοκρατία και ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Να γιατί αποφάσισα την επέμβαση στο Μάλι». Με αυτά τα λόγια, ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ υπερασπίστηκε από το βήμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, στο Στρασβούργο, τη στρατιωτική επέμβαση που άρχισε στις 11 Ιανουαρίου, φέρνοντας στην παλιά, γαλλική, αποικία της δυτικής Αφρικής τη φωτιά 5.000 Γάλλων στρατιωτών, ελικοπτέρων Gazelle και μαχητικών αεροσκαφών Mirage και Rafale.
Να λοιπόν που ο σοσιαλιστής ηγέτης, ο οποίος εξελέγη με την υπόσχεση της απαγκίστρωσης από το ναρκοπέδιο του Αφγανιστάν, χάρισε κιόλας στη χώρα του τη δική της «καταιγίδα της ερήμου». Ασφαλώς, οι αναλογίες της γαλλικής επέμβασης στο Μάλι με την αμερικανική στο Ιράκ πάσχουν. Ο μεταβατικός πρόεδρος του Μάλι, Ντιονκουντά Τραορέ, είχε όντως ζητήσει τη βοήθεια της Γαλλίας για να αναχαιτίσει την προέλαση των ισλαμιστών ανταρτών του μετώπου Ανσάρ Εντίν. Η «Αλ Κάιντα του Ισλαμικού Μαγκρέμπ» είχε όντως δημιουργήσει ορμητήρια στο βόρειο τμήμα της χώρας, απειλώντας τη γειτονική Αλγερία και τη Μεσόγειο. Οι φονταμενταλιστές πράγματι διέπραξαν παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και πολιτιστικές καταστροφές στα εδάφη που είχαν πέσει στα χέρια τους, γεγονός που εξηγεί γιατί σημαντικό μέρος του τοπικού πληθυσμού υποδέχθηκε τον Ολάντ ως απελευθερωτή.
Όλα αυτά όμως δεν στάθηκαν ικανά να πείσουν τον καχύποπτο Βρετανό ευρωβουλευτή Νάιτζελ Φάρατζ, επικεφαλής του Κόμματος της Ανεξαρτησίας, ο οποίος αντέδρασε ως εξής στην τοποθέτηση του Γάλλου προέδρου: «Ο κόσμος αρχίζει να καταλαβαίνει ότι το ευρώ είναι καταδικασμένο… Ο δικός σας υπουργός Απασχόλησης λέει ότι η χώρα σας έχει χρεοκοπήσει. Τι κάνετε λοιπόν; Το παλιό κόλπο: ξεκινάτε μια στρατιωτική επέμβαση στο εξωτερικό… Δεν θέλω η Βρετανία να είναι μέρος μιας μιλιταριστικής, πολεμοχαρούς Ε.Ε.»! Αλλά ακόμη και η περισσότερο νηφάλια Deutsche Welle σχολίαζε στην ιστοσελίδα της ότι η Γαλλία «ξεκίνησε να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της, αλλά υπάρχει ο κίνδυνος να αντιμετωπιστεί ως νεοαποικιακή δύναμη». Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Π. Παπακωνσταντίνου: Πλησιάζει η Ώρα της Αλήθειας για την ΕΕ

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΥΠΕΡ-ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ
Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ*
Το Βερολίνο μετατρέπει την ευρωζώνη σε οικονομική ενδοχώρα, η Βρετανίαβρίσκεται με το ένα πόδι έξω από την Ε.Ε. και το μέλλον της Ένωσης διαγράφεταιαπρόβλεπτο.
Την προηγούμενη εβδομάδα, στις 22 Ιανουαρίου, η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ και οΓάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ γιόρτασαν στο Βερολίνο την πεντηκοστή επέτειο μιας ιστορικής συμφωνίας, που φέρει τις υπογραφές δύοσπουδαίων προκατόχων τους: της συνθήκης των Ηλυσίων, με την οποία οι Κόνραντ Αντενάουερ και Σαρλ ντε Γκωλ έθεσαν τους δύο γείτονες του Ρήνου, που χωρίζονταναπό ποτάμια αίματος, σε τροχιά συνεργασίας, δρομολογώντας τη μακρά πορεία προςτην ευρωπαϊκή ενοποίηση. Ωστόσο, στην υποτονική ατμόσφαιρα των «πανηγυρικών» εκδηλώσεωνυπήρχε κάτι από τη δυσάρεστη αίσθηση που συνοδεύει κάποιον, ο οποίοςείναι υποχρεωμένος να παραστεί σε πάρτι γενεθλίων, γνωρίζοντας ότι οοικοδεσπότης του πάσχει από βαρύτατη, πιθανόταταμοιραία νόσο.
 
Οι απαισιόδοξες σκέψεις για το μέλλον του ευρωπαϊκού εγχειρήματος ενισχύθηκαν μίαημέρα αργότερα, με την ιδιαίτερα σημαντική ομιλία του Ντέιβιντ Κάμερον στηΒουλή των Κοινοτήτων. Ο Βρετανός πρωθυπουργός ανακοίνωσε ότι θα ζητήσει τηναναθεώρηση του καθεστώτος συμμετοχής της χώρας του στην Ένωση με στόχο ναεπαναφέρει σειρά αρμοδιοτήτων από τις Βρυξέλλες στο Λονδίνο και ότι στησυνέχεια θα οργανώσει δημοψήφισμα με το ερώτημα αν πρέπει η Βρετανία να παραμείνειστην ΕΕ ή να αποχωρήσει από αυτήν.

ΣΥΡΙΖΑ & ΚΚΕ : Κοινοβουλευτικός σοσιαλισμός και κομμουνιστικός τελεσιγραφισμός

φδσ

»Το ερώτημα που τίθεται από τα πράγματα, αν μπορεί να υπάρξει ένας «τρίτος δρόμος», πέρα από τον κοινοβουλευτικό σοσιαλισμό του ΣΥΡΙΖΑ και τον επαναστατικό τελεσιγραφισμό του ΚΚΕ. Και αν υπάρχει μια κρίσιμη μάζα αριστερών αγωνιστών που θα δώσει αξιοπιστία και δυναμισμό σε ένα παρόμοιο εγχείρημα, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για ένα ενιαίο μέτωπο αγώνα και νίκης. Ιδού η Ρόδος…»

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου
Πηγή: UNFOLLOW13/via Lesxi
Η πρόσφατη πανελλαδική συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ και η δημοσίευση των Θέσεων της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ έθεσαν τους δύο ισχυρότερους πόλους της ελληνικής Αριστεράς στην τελική ευθεία για τα κομματικά τους συνέδρια, που θα πραγματοποιηθούν, σχεδόν παράλληλα, την άνοιξη. Πρόκειται στην ουσία για συνέδρια προγραμματικής, πολιτικής και οργανωτικής επανίδρυσης.
Τα πιεστικά προβλήματα που θέτουν ενώπιον της Αριστεράς η ιστορικών διαστάσεων κρίση του καπιταλισμού και η τρομερή επίθεση που δέχεται ο κόσμος της εργασίας υποχρεώνουν και τα δύο κόμματα να αναζητήσουν ριζοσπαστικά καινούργιες απαντήσεις. Ωστόσο, οι εν λόγω απαντήσεις κινούνται σε κατευθύνσεις που αποκλίνουν δραματικά μεταξύ τους και, πολύ φοβόμαστε, από τις ανάγκες των κοινωνικών δυνάμεων που φιλοδοξούν να εκπροσωπήσουν. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Π. Παπακωνσταντίνου: Γιατί ήταν πύρρειος η νίκη του Ισραήλ

ΠΟΙΟΙ ΚΕΡΔΙΣΑΝ ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΕΧΑΣΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΔΙΕΝΕΞΗ ΣΤΗ ΓΑΖΑ

ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ *

Το βράδυ της περασμένης Τετάρτης, λίγο μετά την ανακοίνωση περί ανακωχής μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου έδωσε συνέντευξη Τύπου, έχοντας στο πλάι του τους υπουργούς Αμυνας και Εξωτερικών, Μπάρακ και Λίμπερμαναντίστοιχα. Ο τόνος των δηλώσεών του ήταν σχεδόν θριαμβευτικός: οι βομβαρδισμοί πέτυχαν τον στόχο τους, το οπλοστάσιο της Χαμάς αποδυναμώθηκε, η στρατιωτική ηγεσία της αποκεφαλίστηκε. Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι, αν έκλεινε κανείς τον ήχο της τηλεόρασης, θα υπέθετε, κρίνοντας από το ύφος των τριών αξιωματούχων, ότι παρευρίσκονταν σε… κηδεία! Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Π. Παπακωνσταντίνου: Να Ξεκινήσουμε Κοινωνικό Ανένδοτο Αγώνα Διαρκείας

papakon_3

Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
Η εσωτερική τρόικα δεν θα πέσει από μόνη της. Όσο το σύστημα καίει τις εφεδρείες του, η απειλή ενός απολυταρχικού κράτους εκτάκτου ανάγκης θα ενισχύεται. Μόνο μεγάλες αγωνιστικές πρωτοβουλίες με ευρεία πολιτική στήριξη μπορούν να ακυρώσουν τη μετατροπή της Ελλάδας σε νεοαποικία χρέους και να ανοίξουν μια νικηφόρα προοπτική.
Η κρίση που απειλούσε να διαρρήξει την ευρωζώνη μοιάζει να εκτονώθηκε. Η κυβέρνηση Σαμαρά και λοιπών μνημονιακών δυνάμεων πέρασε, έστω και δύσκολα, τα μέτρα και πάει να σταθεροποιηθεί. Οι “επικίνδυνες” κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις πάλι σήκωσαν κεφάλι και πάλι ηττήθηκαν. Η βαθειά Ελλάδα υψώνει λευκή σημαία, παραδομένη στη μάχη της επιβίωσης μπροστά στον πιο βαρύ χειμώνα από την κατοχή και τον εμφύλιο. Έτσι σκέφτοναι οι πιο ανόητοι εκπρόσωποι των κυρίαρχων τάξεων, που πιστεύουν μόνο ό,τι θέλουν να πιστέψουν και οι πιο ασταθείς εκπρόσωποι των κυριαρχούμενων, που ταλαντεύονται διαρκώς ανάμεσα στην ανυπομονησία και την απελπισία. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Π. Παπακωνσταντίνου: Αριστερή Κυβέρνηση ή Αριστερή Παρένθεση;

ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ 3 ΘΑ ΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ. Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΝΩΠΙΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΠΡΟΚΛΗΣΕΩΝ.

Του Π.ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ*

Οι καταιγιστικές εξελίξεις του τελευταίου δεκαημέρου με επίκεντρο το ολέθριο, για την κοινωνική πλειονότητα και εθνική κυριαρχία, Μνημόνιο 3 έθεσαν το πολιτικό σκηνικό σε τροχιά επιταχυνόμενης αποσταθεροποίησης για τρίτη συνεχή φορά, μετά την κατάρρευση των κυβερνήσεων Παπανδρέουκαι Παπαδήμου.

Το χειρότερο, για την υφιστάμενη πολιτική τάξη, είναι ότι αυτή τη φορά δε διαγράφεται στον ορίζοντα ομαλή εναλλακτική λύση- πλην βεβαίως του απεχθούς σεναρίου κάποιου είδους αυταρχικής εκτροπής. Ο Αντώνης Σαμαράς και η Νέα Δημοκρατία είναι η τελευταία ζώνη άμυνας ενός συστήματος που εξαντλεί τις εφεδρείες του. Με το ΠΑΣΟΚ κλινικά νεκρό, το μόνο ανοιχτό ερώτημα είναι αν το ιστορικό κίνημα του Ανδρέα Παπανδρέου διατηρεί κάποια αξία χρήσης ως δωρητής οργάνων προς άλλους πολιτικούς σχηματισμούς. Το ενδεχόμενο να βρεθεί η Ελλάδα σε αχαρτογράφητα νερά, με μια κυβέρνηση της Αριστεράς στο πηδάλιο, τίθεται στην ημερήσια διάταξη. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου