Richard Wolff: Ο θάνατος του καπιταλισμού και το αντιπαράδειγμα της συνεταιριστικής οικονομίας

του Ed Rampell, 16/4/2013 (μετάφραση Μίνα Κωστοπούλου)
 Ποιος είναι ο ορισμός για τον συνεταιρισμό/ κοοπερατίβα [cooperative] και για τη κολεκτίβα [collective];

Η λέξη «κοοπερατίβα», για την περιγραφή μιας επιχείρησης, είναι πολύ παλιά. Οι κοοπερατίβες υπάρχουν εδώ και πολλούς αιώνες, σε όλο τον κόσμο, και διαχρονικά στην ιστορία των ΗΠΑ. «Κοοπερατίβα» σημαίνει μια πληθώρα πραγμάτων. Μερικές φορές αναφέρεται σε μια ομάδα παραγωγών που δημιουργούν και μοιράζονται από κοινού, κατέχοντας συνεταιριστικά τα μέσα παραγωγής. Για παράδειγμα: Μια ομάδα αγροτών, εκ των οποίων κανείς δεν έχει αρκετά χρήματα, ώστε να αγοράσει τη γη που χρειάζονται για να δουλέψουν, μπορούν συχνά να δημιουργήσουν μια κοοπερατίβα, όπου τοποθετούν από κοινού τα χρήματά τους, προκειμένου να καταφέρουν να αγοράσουν γη… Μπορούν να συμφωνήσουν, ώστε να διαχειρίζονται διαφορετικά κομμάτια της γης, αλλά τα χωράφια συνολικά θα ανήκουν σε όλους.

Ένα ακόμη παράδειγμα μπορεί να εντοπιστεί στην οινοποιεία. Ανά τον κόσμο, κυρίως στην Ευρώπη, είναι πολύ συχνό τα κρασιά να παράγονται και να πωλούνται από συνεταιρισμούς. Η καλλιέργεια των σταφυλιών και η διαδικασία παραγωγής του κρασιού γίνεται από μεμονωμένους αγρότες, με ή χωρίς υπαλλήλους. Στην περίπτωση αυτή, το «συν» [εκ του συν-εταιρίζομαι] δεν αφορά την από κοινού εργασία των οινοπαραγωγών, αλλά την κοινή διαχείριση του οίνου. Ενώνουν τα κρασιά που καθείς έχει παραγάγει στις δεξαμενές του και συνεργάζονται για να πουλήσουν το τελικό προϊόν. Με αυτό τον τρόπο πετυχαίνουν, πωλώντας δηλαδή κρασί μεγαλύτερων ποσοτήτων σε μεγαλύτερους αγοραστές, κάτι που ίσως δεν θα κατάφερναν ο καθένας μόνος του. Αυτό άλλοτε ονομάζεται κοοπερατίβα marketing και άλλοτε κοοπερατίβα πωλήσεων. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Advertisements

Σ. Κουβελάκης: Χόλυγουντ – Μόναχο – Αθήνα: οι διαδρομές των «Δύο Άκρων»

 Του ΣΤΑΘΗ ΚΟΥΒΕΛΑΚΗ*
Σάλο έχουν προκαλέσει στις ΗΠΑ οι αποκαλύψεις του βιβλίου του Μπεν Αργουαντ που κυκλοφόρησε πρόσφατα υπό τον τίτλο: « Η συνεργασία. Το συμβόλαιο του Χόλυγουντ με τον Χίτλερ». Ο συγγραφέας, ιστορικός στον πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, εξηγεί τους λόγους για τους οποίους καθ’όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, και μέχρι την κύρηξη του πολέμου με τη Γερμανία, τα μεγάλα στούντιο του Χόλυγουντ απέφυγαν επιμελώς την παραγωγή οποιασδήποτε ταινίας με αντιναζιστικό/αντιφασιστικό περιεχόμενο, τορπιλίζοντας όλες τις σχετικές απόπειρες. Ακόμη και η αναφορά στον καλπάζοντα αντισημιτισμό ήταν ανεπιθύμιτη, και από το 1933 και μετά εξαφανίζονται από τις οθόνες οι αναγνωρίσιμοι ως Εβραίοι χαρακτήρες, παρ’όλο που όλοι σχεδόν οι ιδιοκτήτες των στούντιο ήταν εβραϊκής καταγωγής. Κορυφαίο σημείο αυτής της θέληση για συνεργασία με το ναζιστικό καθεστώς ήταν παραχώρηση στον Γερμανό πρόξενο στο Λος Αντζελες της πρόσβασης στα σενάρια με «ευαίσθητα» θέματα καθώς και της δυνατότητας να προβαίνει σε υποδείξες για το περιεχόμενό τους αλλά και να παρεμβαίνει στο μοντάζ των ταινιών κόβωντας τις ανεπιθύμητες σκηνές. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

17 λάθη, βούτυρο στο ψωμί του φασίστα

Γιάννης Μπογιόπουλος

17 λάθη, βούτυρο στο ψωμί του φασίστα

Του Γιάννη Μπογιόπουλου, πηγή: www. thepressproject.gr

Ανάμεσα σε συνταγές μαγειρικής και φωτογραφίες με οπίσθια απλώνονται αυτές τις μέρες στις οθόνες μας βαθυστόχαστες αναλύσεις για το ναζισμό, το φασισμό, τη Χρυσή Αυγή και τις συλλήψεις στελεχών της.
Πολλές από αυτές είναι τόσο ρηχές που οι συνταγές δίπλα τους φαντάζουν εμβριθείς και τα οπίσθια περισσότερο καλογραμμένα. Απόψεις αστόχαστες σε ένα χυλό που μέσα του ανακατεύονται, σαν να είναι ισότιμα συστατικά, το αίμα και οι τρίχες.
Ακόμα χειρότερα, ικανή ποσότητα από αυτά τα τραγικά και ανιστόρητα λάθη δεν είναι καν λάθη αλλά μια προπαγάνδα, μια ηθική και νοητική μηχανή του κιμά, με σκοπούς αλλότριους από την αντιμετώπιση του φασισμού.
Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας των 1000 για τις συλλήψεις μελών της ΧΑ

Από τη σύλληψη λίγων Χρυσαυγιτών μέχρι το τσάκισμα του φασισμού: Να διανύσουμε όλη την απόσταση

Ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας των 1000

Η σύλληψη της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής αποτελεί μια εντυπωσιακή μεταβολή των πολιτικών πραγμάτων στη χώρα. . Το ναζιστικό κόμμα που υπό κοινοβουλευτικό μανδύα κλιμάκωσε τις δολοφονικές επιθέσεις στις οποίες επιδίδονταν επί χρόνια,  δέχεται σήμερα ένα σοβαρό πλήγμα – παρότι θα πρέπει να περιμένουμε να δείξει ο χρόνος πόσο ισχυρό είναι αυτό το πλήγμα .

  Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Σ. Κουβελάκης: Κατάσταση Εξαίρεσης

Του ΣΤΑΘΗ ΚΟΥΒΕΛΑΚΗ*
Παρ’όλο που αποτελεί λογικό επακόλουθο της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα το χτύπημα που δέχθηκε η Χρυσή Αυγή από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς αιφνιδίασε. Αυτό το αίσθημα αιφνιδιασμού αποτελεί αξιοσημείωτο γεγονός και χρήζει σχολιασμού. Κατ’αρχήν δείχνει πόσο είχε εμπεδωθεί στην κοινή γνώμη η ανοχή και συνενοχή του κράτους και της κυβέρνησης έναντι της βίαιης δραστηριότητας αλλά και της γενικότερης παρουσίας της νεοναζιστικής οργάνωσης στο πολιτικό σκηνικό. Από την διάβρωση της αστυνομίας μέχρι τη «θεωρία των δύο άκρων», και από τις επιχειρήσεις «Ξένιος Ζευς» μέχρι τις Αμυγδαλέζες και την τροποποίηση του κώδικα ιθαγένειας, κράτος και μνημονιακά κόμματα έκαναν ότι μπορούσαν τα τελευταία χρόνια για να καταστήσουν νόμιμο το λόγο της Χρυσής Αυγής και για να προσφέρουν κάλυψη στη πολύμορφη εγκληματική της δραστηριότητα. Από την άλλη ας μην ξεχνάμε ότι το να στρέφεται το ελληνικό κράτος ενάντια σε εν ενεργεία ακροδεξιούς μηχανισμούς αποτελεί μια καλοδεχούμενη μεν ιστορικής σημασίας δε καινοτομία. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Στάθης: Αντιφασισμός της δεκάρας

Αρχισαν οι «αριστερές» αγριότητες. Την «ανατομία» του συνήγορου υπεράσπισης του κ. Κασιδιάρη παρουσίασε χθες η «Εφημερίδα των Συντακτών». Την πολιτική ιστορία του δικηγόρου, τι καπνό φουμάρει, τι πολυπράγμων είναι και τα συναφή – σαν σφαγμένο βατράχι στο εργαστήριο ο συνήγορος υπεράσπισης, περάστε, κόσμε, να δείτε τι κουμάσι είναι..!
Δηλαδή ο κ. Κασιδιάρης δεν δικαιούται συνήγορο; δεν δικαιούταιυπεράσπισης; Δεν κόπτεται χρόνια τώρα -απ’ την εποχή τουΔιαφωτισμού- κάθε πολίτης δεξιός ή αριστερός για το ιερόδικαίωμα των κατηγορουμένων να υπερασπίζονται τον εαυτόν τους;
Κι από πότε κάθε συνήγορος πρέπει να διαπομπεύεται; Από πότε ένας δικηγόρος που αναλαμβάνει την υπεράσπιση ενός πολίτη πρέπει να πληροί τις προδιαγραφές οποιουδήποτε τον κρίνει – δίκην «λαϊκού δικαστή»; Αν δεν είναι αυτό φασισμός, τι είναι φασισμός;
Ή μήπως ξεχάσαμε τόσο γρήγορα την προσπάθεια διασυρμού της κυρίαςΚωνσταντοπούλου απ’ το ΠΑΣΟΚ και τα παπαγαλάκια του στα ΜΜΕ, ως «συνηγόρου βιαστών;»
Ομως δεν πρόκειται για κοντή μνήμη, αλλά για αμάθεια και εμπάθεια. Ήμουνα νιος και γέρασα παρατηρώντας (και νοιώθοντας τις συνέπειες) να ενδημούν και στην Αριστερά οι εξυπνάκηδες των δύο μέτρων και των δύο σταθμών. Εκείνων των λίγων έστω, αλλά ικανών να ταλαιπωρούν την πολιτική, τη λογική και την ηθική ενός ολόκληρου χώρου, όταν στους φόνους στη Μαρφίν φέρ’ ειπείν δεν έβλεπαν την ωμή φασιστική βία, ούτε την πιθανόν κατευθυνόμενη βία από πονηρούς, αλλά κάτι το «οικείο», που θα έπρεπε να προστατεύσουν, αν το αφήσουν να υπάρχει ανάμεσά τους. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Κ. Λαπαβίτσας: Από το ‘Μνημόνιο ή Δραχμή’ στο ‘Μνημόνιο ή Φασισμός’

Το γνησιότερο πολιτικό τέκνο των Μνημονίων είναι η Χρυσή Αυγή. Το κόμμα αυτό παρουσιάζεται ως ‘αντισυστημικό’, ενώ στην πραγματικότητα είναι ο τελικός στυλοβάτης των σάπιων κοινωνικών σχέσεων που έφεραν την κρίση. Δεν είναι όμως ένα απλό εργαλείο στα χέρια των κύκλων εξουσίας, μια σύγχρονη μορφή του παρακράτους της μετεμφυλιοπολεμικής περιόδου. Απεναντίας, πρόκειται για τερατογένεση που έχει σχετική ανεξαρτησία και μπορεί να απειλήσει το κυρίαρχο πλέγμα πολιτικής εξουσίας.
Τέτοιος είναι ιστορικά ο χαρακτήρας του φασισμού και γι’ αυτό αποδείχτηκε τόσο επικίνδυνος στην Ευρώπη και αλλού. Η αποτελεσματική αντιμετώπισή του στην Ελλάδα απαιτεί ξεκάθαρη αντίληψη της φύσης του. Είναι βέβαιο ότι αυτοί που έφεραν τη χώρα σ’ αυτήν την κατάντια – και που συνεχίζουν να κυβερνούν – δεν πρόκειται να τον εξουδετερώσουν.
Τα Μνημόνια άλλαξαν την Ελλάδα, χωρίς να αλλάξουν τους μηχανισμούς κοινωνικής και πολιτικής εξουσίας που ευθύνονται για την κρίση. Έφεραν εθνική καταστροφή στην οικονομία, με τεράστια ανεργία και πτώση των μισθών, τσακίζοντας την εργατική τάξη. Συνέτριψαν τα μικρομεσαία στρώματα με φόρους, κατάρρευση των επιχειρήσεων και απαξίωση της ακίνητης περιουσίας. Η αίσθηση διάλυσης έγινε διάχυτη στην παιδεία και την υγεία. Άρχισαν να σπάνε οι συνδετικοί ιστοί της κοινωνίας, να μεγαλώνει ο φόβος για το έγκλημα και την ανομία. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η ατμομηχανή της οικονομικής ανάπτυξης

ΑΝΕΣΤΗΣ ΤΑΡΠΑΓΚΟΣ

Θεσσαλονίκη – Αύγουστος 2013


Η καπιταλιστική κερδοφορία κινητήρια δύναμη της ανάπτυξης


Σ’ όλες τις μεταπολεμικές δεκαετίες μέχρι την έκρηξη της τελευταίας κρίσης υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου (2008), καταγράφηκε μια σημαντική οικονομική μεγέθυνση η οποία και είχε ως κίνητρο την διασφάλιση μιας ισχυρής κερδοφορίας των καπιταλιστικών επιχειρήσεων. Σε μια πρώτη περίοδο (1945 – 1973) κατά τρόπο έντονο και απρόσκοπτο, σε μια δεύτερη περίοδο (1973 – 2008) με μια μορφή μετριασμένη, λόγω της πρώτης μεταπολεμικής οικονομικής κρίσης των αρχών της δεκαετίας του 1970. Εφόσον μ’ άλλες λέξεις διασφαλίζονται όροι επαρκούς αποδοτικότητας των επενδυμένων κεφαλαίων των ιδιωτικών επιχειρήσεων, αυτές οδηγούνται στην συστηματική αύξηση των παγίων τους κεφαλαίων και επέρχεται η διαρκής αύξηση της παραγωγής και του κύκλου εργασιών τους, δηλαδή θετικοί ετήσιοι ρυθμοί αύξησης του ΑΕΠ. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Σ. Κουβελάκης: Αίγυπτος – Από την Εξέγερση στην Αντεπανάσταση;

Του ΣΤΑΘΗ ΚΟΥΒΕΛΑΚΗ*
Οι πρόσφατες εξελίξεις στην Αίγυπτο αλλά και στην ευρύτερη περιοχή έχουν οδηγήσει πολλούς στο συμπέρασμα ότι την «Αραβική άνοιξη» έχει πλέον διαδεχθεί ένας «Αραβικός χειμώνας». Σ’αυτούς συγκαταλέγονται βέβαια κατ’αρχήν αυτοί που από την πρώτη στιγμή στάθηκαν επιφυλακτικοί ή εχθρικοί απέναντι στους λαϊκούς ξεσηκωμούς – ειδικά όταν αφορούν μουσουλμανικές χώρες – και προφήτευσαν το μοιραίο τους τέλος. Στα μάτια τους τα όσα συμβαίνουν είναι «φυσιολογικά» γιατί αυτοί οι λαοί (σε αντίθεση με τους «προηγμένους» Δυτικούς) δεν αξίζουν τίποτε καλύτερο από τον ζυγό των δικτατοριών. Και ότι εφόσον είναι έτσι καλύτερα μια δικτατορία κάποιων «κοσμικών» υποτίθεται στρατιωτικών, σταθερά προσδεδεμένων στη Δύση, παρά ένα μη-ελεγχόμενο θεοκρατικό καθεστώς ιρανικού τύπου.
Υπάρχουν όμως και οι υπόλοιποι, για τους οποίους οι λαϊκές εξέγερσεις της Τυνησίας και της Αιγύπτου υπήρξαν κοσμοϊστορικά γεγονότα και θετικές αναφορές. Ας θυμίσουμε εδώ ότι οι πρώτοι ίσως που εμπνεύστηκαν από την πλατεία Ταχρίρ δεν ήταν κάποιοι «καθυστερημένοι τριτοκοσμικοί» αλλά οι εργαζόμενοι στο Ουισκόνσιν των ΗΠΑ, που κατέλαβαν το Καπιτώλιο της πολιτείας για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στα αντεργατικά μέτρα που προωθούσε ο Ρεπουμπλικάνος κυβερνήτης. Ακολούθησαν ως γνωστόν οι Ισπανοί Αγανακτισμένοι, οι δικές μας «πλατείες» και το διεθνές κίνημα Occupy που ξεκίνησε στην πρωτεύουσα του χρηματιστηριακού κεφαλαίου.

Α. Χατζηστεφάνου: Νερό με το ΑΤΜ

Siemens, General Electric και Goldman Sachs εισέρχονται στο νέο πόλεμο του νερού. Τα συμφέροντα και οι καταστροφικές επιπτώσεις των ιδιωτικοποιήσεων.
Σε κάποιο χωριό της Ινδίας ένα παιδί περιμένει αυτή τη στιγμή υπομονετικά μπροστά σε ένα μηχάνημα που θυμίζει αρκετά τα ATM μιας τράπεζας. Με τη διάφορα ότι το μηχάνημα δεν δίνει χρήματα αλλά παίρνει λεφτά για να δώσει μικρές ποσότητες νερού. Για το βρετανικό περιοδικό Economist η συγκεκριμένη εικόνα αποτελεί ένα θαύμα της ιδιωτικής πρωτοβουλία, η οποία προσφέρει πόσιμο νερό σε περιοχές που για χρόνια αντιμετώπιζαν σημαντικά προβλήματα ύδρευσης. Για δεκάδες οργανώσεις και ερευνητές όμως είναι μια εικόνα από το μέλλον ενός πλανήτη όπου το νερό θα έχει πάψει οριστικά να αποτελεί δημόσιο αγαθό και η τελευταία σταγόνα του θα ελέγχεται από μια χούφτα πολυεθνικών.
Ήδη, όπως αποκάλυψε πρόσφατα η Wall Street Journal, ορισμένες από τις μεγαλύτερες βιομηχανίες αλλά και μερικά από τα γνωστότερα «αρπακτικά» της Γουόλ Στριτ επενδύουν δισεκατομμύρια δολάρια αγοράζοντας δίκτυα ύδρευσης ή τεράστιες ποσότητες νερού για ύδρευση και άρδευση. Αναμεσά τους συναντά κανείς ονόματα όπως της General Electric στις ΗΠΑ και της Siemens στην Ευρώπη ενώ τους τελευταίους μήνες αυξάνουν συνεχώς την παρουσία τους τράπεζες και άλλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα όπως η Goldman Sachs.
Πριν από δυο χρόνια αναλυτές της Citigroup ανέφεραν ότι πολύ σύντομα το νερό θα αποτελεί τη σημαντικότερη επένδυση σε φυσικά προϊόντα αφήνοντας σε δεύτερη μοίρα το πετρέλαιο, τον χαλκό, τα αγροτικά προϊόντα και τα πολύτιμα μέταλλα. Ρόλο κλειδί στην προσπάθεια ελέγχου των παγκόσμιων αποθεμάτων νερού θα παίξουν ιδρύματα ερευνών όπως το Aqueduct Alliance το οποίο έχει αναλάβει την «χαρτογράφηση» του νερού προκειμένου να προσφέρει στους πελάτες του (ανάμεσά τους και η Goldman Sachs) πληροφορίες για τις περιοχές του πλανήτη που θα αντιμετωπίζουν προβλήματα ύδρευσης και άρδευσης τις επόμενες δεκαετίες. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου