Σ. Κουβελάκης: Αντίστροφη Μέτρηση

Του ΣΤΑΘΗ ΚΟΥΒΕΛΑΚΗ*
 Το κλείσιμο τη ΕΡΤ ήταν τελικά το πρώτο, πιθανόν και το μοιραίο λάθος του Αντώνη Σαμαρά. Οποια κι αν είναι η έκβαση της μάχης για την τύχη του δημόσιου ραδιοτηλεοπτικού φορέα, είναι σαφές ότι ο αρχικός σχεδιασμός του πρωθυπουργού και του επιτελείου του έχει πλήρως ανατραπεί. Αντί για την επίδειξη πυγμής που θα προσέδιδε περαιτέρω κάλυψη στην αυταρχική κλιμάκωση, είχαμε την διάλυση της τρικομματικής συμμαχίας και την πτώση της πρώτης κυβέρνησης Σαμαρά. Διότι βεβαίως περί αυτού επρόκειται και όχι περί «ανασχηματισμού» όπως θέλουν να το παρουσιάσουν τα καθεστωτικά ΜΜΕ. Και αν δεν επικρατούσε καθεστώς παρατεταμένης αντιδημοκρατικής εκτροπής, η νέα κυβέρνηση όφειλε να ξαναπαρουσιαστεί στη Βουλή με προγραμματικές δηλώσεις (ακόμη κι ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ κάνει λόγο για «επικαιροποίηση της προγραμματικής συμφωνίας, αναγνωρίζοντας ότι τίθεται θέμα) και να ζητήσει την έγκριση της εθνικής αντιπροσωπείας.
Τρεις είναι οι παράγοντες που δεν έλαβαν υπ’όψιν τους ο Αντώνης Σαμαράς και οι συνεργάτες του όταν αποφάσισαν την αυθημερόν παύση της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης.
Πρώτο, και κύριο, το εύρος της λαϊκής αντίδρασης σε κάτι που εμφανώς δεν μπορούσε να παρουσιαστεί ως μια επιπλέον αντιπαράθεση με μια σπάταλη και προνομιούχα «συντεχνία του Δημοσίου». Η βιαιότητα της κίνησης κατέδειξε αντίθετα και στους πιο δύσπιστους το βαθμό στον οποίο η διακυβέρνηση της χώρας έχει ξεφύγει από τα όρια της «κανονικότητας» μιας ευρωπαϊκής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.
Για πρώτη φορά εδώ και ένα χρόνο, η κυβέρνηση βρέθηκε αντιμέτωπη με μια πρωτότυπη μορφή λαϊκής κινητοποιήσης, με διάρκεια και ευρεία κοινωνική στήριξη. Επιπλέον, με την κατάληψη του Ραδιομέγαρου και τη συνέχιση της λειτουργίας του, το κλείσιμο της ΕΡΤ μετατράπηκε σε πραγματικό μπούμερανγκ, απελευθερώνοντας έναν χώρο πραγματικά ελεύθερης ενημέρωσης, συζήτησης και πολιτιστικής δράσης με πρωτοφανή απήχηση στην κοινωνία.
Η λαϊκή κατακραυγή και κινητοποίηση είναι αυτή που άλλαξε τα δεδομένα και όξυνε τις αντιθέσεις στο εσωτερικό της πάλαι ποτέ τρικομματικής συμμαχίας. Και εδώ είναι το δεύτερο λάθος του πρωθυπουργού: αντί να επιβληθεί έναντι των συμμάχων του συνεχίζοντας παράλληλα ανενόχλητος τα ακροδεξιά του ανοίγματα, οδηγήθηκε σε ρήξη με μια κρίσιμη ποιοτικά συνιστώσα της μνημονιακής συμμαχίας και επιτάχυνε την διαδικασία διάλυσης του εναπομείνοντος ΠΑΣΟΚ. Η συγκρότηση της νέας δικομματικής κυβέρνησης, με οριακή κοινοβουλευτική πλειοψηφία και ψαλιδισμένη αποδοχή, φέρει τη σφραγίδα αυτής της αποτυχίας και της αποσάθρωσης του μνημονιακού μπλοκ.
Το τρίτο λάθος του Σαμαρά είναι το σοκ που προκάλεσε το κλείσιμο της ΕΡΤ σε διεθνές επίπεδο και που σήμανε το τέλος της επικοινωνιακής φούσκας που προωθούσαν το τελευταίο διάστημα οι κυρίαρχοι κύκλοι εντός και εκτός της χώρας περί ελληνικού success story. Τίποτε δεν μπορεί πλέον να κρύψει το ναυάγιο των τρίχρονης μνημονιακής βαρβαρότητας και την αδυναμία των πολιτικών δυνάμεων που το διαχειρίστηκαν να εξασφαλίσουν όρους στοιχειώδους πολιτικής και κοινωνικής σταθεροποίησης.
Η νέα κυβέρνηση είναι λοιπόν σίγουρα αποδυναμωμένη και πιο ευάλωτη, αυτό όμως δε σημαίνει, όπως βιάστηκαν κάποιοι να πουν, ότι είναι ήδη τελειωμένη και ότι δεν απομένει παρά να «καληνυχτήσουμε» τον νυν πρωθυπουργό. Οπως τα πληγωμένα θηρία, είναι αντίθετα εξαιρετικά επικίνδυνη και χωρίς άλλες επιλογές από την κλιμάκωση της επιθετικότητας με την οποία επιδίδεται στο έργο της μνημονιακής κατεδάφισης. Ο αυταρχισμός αποτελεί δομικό στοιχείο αυτής της πολιτικής, και στρατηγική επιλογή στην άμιλλα που διεξάγεται σ’αυτό το έδαφος μεταξύ της ΝΔ και της φασιστικής ακροδεξιάς.
Είναι σαφές ότι μόνο μια αντίστοιχης αποφασιστικότητας λαϊκή κινητοποίηση, με την απαιτούμενη πολιτική στήριξη και ενοποιητική μετωπική προώθηση, μπορεί να αντιστρέψει την πορεία προς την άβυσσο. Το καναλιζάρισμα της κινηματικής δυναμικής σε προεκλογικού τύπου κινήσεις ή σε αποκλειστικά κοινοβουλευτικά πλαίσια, η λογική της αναμονής της κατάρρευσης του αντιπάλου κάτω από τα βάρος των εσωτερικών του αντιφάσεων το μόνο που έχουν να προσφέρουν είναι την απώλεια του κεφάλαιου που δημιούργησε η ύβρις του Αντώνη Σαμαρά.
Η δυνατότητα της απελευθέρωσης τη χώρας από τον μνημονιακό ζυγό εξαρτάται πρώτα και κύρια από τους όρους της πτώσης της σημερινής κυβέρνησης, όροι που θα καθορίσουν και το χρονοδιάγραμμα μιας τέτοιας εξέλιξης. Το κίνημα του ραδιομέγαρου έθεσε και πάλι επί τάπητος την προοπτική της νικηφόρας αντεπίθεσης και της ανατροπής.

Κ. Λαπαβίτσας: Τι Είδους Μεταρρυθμίσεις Χρειαζόμαστε

 Του ΚΩΣΤΑ ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ*
Από την πρώτη στιγμή η Τρόικα και η εγχώρια παράταξή της μιλούν για μεταρρυθμίσεις θέλοντας να νομιμοποιήσουν τα όσα έχουν κάνει. Συχνά εννοούν πρακτικές αλλαγές, όπως για παράδειγμα την ηλεκτρονική στήριξη του φορολογικού συστήματος, ή τις μεταβολές στο οργανόγραμμα διαφόρων υπουργείων. Τέτοιες τεχνικές βελτιώσεις στη λειτουργία του κράτους προσδίδουν αίγλη στην ιδέα των μεταρρυθμίσεων, αλλά φυσικά δεν είναι αυτό που εννοεί η κυβέρνηση Σαμαρά. Άλλου είδους αλλαγές έχουν στο μυαλό τους οι κήρυκες του νεοφιλελευθερισμού.
Είναι καταρχήν εντυπωσιακή η μεταβολή στην πολιτική χρήση του όρου ‘μεταρρύθμιση’, ο οποίος ανήκει κυρίως στο πολιτικό λεξιλόγιο της Αριστεράς. Ο Έντουαρντ Μπερνστάιν, μέλος του προσωπικού κύκλου των Μαρξ και Ένγκελς, έγραψε ένα περίφημο βιβλίο ισχυριζόμενος ότι η βαθμιαία μεταρρύθμιση του καπιταλιστικού συστήματος είναι η μόνη ρεαλιστική προοπτική για κοινωνική πρόοδο. Στο ‘ρεφορμισμό’ του Μπερνστάιν αντιτάχθηκε το ‘επαναστατικό’ ρεύμα που, χωρίς να διαφωνεί ότι οι μεταρρυθμίσεις είναι απαραίτητες, ισχυρίστηκε ότι μόνο η ανατροπή του καπιταλισμού μπορεί να φέρει πραγματική κοινωνική πρόοδο και σοσιαλισμό.
Για το συντηρητικό στρατόπεδο, από την άλλη, ο όρος ‘μεταρρύθμιση’ ήταν παραδοσιακά προβληματικός. Ο συντηρητικός κοιτάει δύσπιστα τις μεταρρυθμίσεις και απορρίπτει ολοσχερώς την ιδέα της επανάστασης. Είναι επίσης αλλεργικός προς την κοινωνική μηχανική, δηλαδή την προσπάθεια να αλλάξουν τα πράγματα μέσω συνειδητής παρέμβασης από το κράτος. Η κοινωνία έχει ένα θεσμικό και αξιακό πυρήνα που προκύπτει από οργανική εξέλιξη και δε χρειάζεται ευφάνταστες μεταβολές.
Η κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού τις τελευταίες δεκαετίες έχει φέρει τα πάνω κάτω, μετατρέποντας το συντηρητικό στρατόπεδο σε υπέρμαχο των μεταρρυθμίσεων και κάνοντας την Αριστερά να εμφανίζεται ως δύναμη παρωχημένη. Η μεταστροφή ήταν εξαιρετικά εμφανής στη νεολαία που πλέον κοιτάει δύσπιστα την Αριστερά, ενώ ιστορικά ήταν η κύρια πηγή της δύναμής της. Ο πυρήνας του νεοφιλελεύθερου μεταρρυθμισμού έχει δύο χαρακτηριστικά.
Το πρώτο είναι η απόλυτη πεποίθηση ότι το ‘ιδιωτικό είναι καλό, ενώ το δημόσιο είναι κακό’. Ή, αν θέλετε, ‘η αγορά είναι καλή, ενώ το κράτος είναι κακό’. Τι κι αν πλήθος επιστημονικών έργων έχουν καταδείξει ότι τα δίπολα αυτά είναι κενά περιεχομένου; Τι κι αν η απλή ιστορική εμπειρία, με κυρίαρχο παράδειγμα την Κίνα, πιστοποιεί ότι ο δημόσιος τομέας και το κράτος παίζουν καταλυτικό ρόλο στην ανάπτυξη; Ο νεοφιλελεύθερος ‘ξέρει’ ότι το δημόσιο πρέπει να περιοριστεί.
Το δεύτερο είναι η εξίσου απόλυτη πεποίθηση ότι για να υπάρξει οικονομική πρόοδος χρειάζονται μεταρρυθμίσεις στο χώρο της εργασίας. Σε απλά ελληνικά αυτό σημαίνει χαμηλότερους μισθούς και χειρότερες συνθήκες εργασίας. Τι κι αν σειρά ερευνητών έχουν δείξει ότι το αποτέλεσμα συνήθως είναι πτώση της ζήτησης, μεγαλύτερη ανισότητα, υψηλή ανεργία και χαμηλή ανάπτυξη; Ο νεοφιλελεύθερος ‘ξέρει’ ότι πρέπει να επιβληθεί πόνος στον κόσμο της εργασίας για να υπάρξει πρόοδος.
Εν ολίγοις, το περιεχόμενο του νεοφιλελεύθερου μεταρρυθμισμού που επιχειρείται να επιβληθεί με το έτσι θέλω στη χώρα μας, φτάνοντας ακόμη και σε άμυαλες ακρότητες τύπου ΕΡΤ, είναι η βίαιη μεταβολή της κοινωνικής ισορροπίας υπέρ του κεφαλαίου και κατά της εργασίας. Θα αποδιαρθρώσει το κράτος πλήττοντας την κοινωνική πρόνοια στην υγεία, την παιδεία, τη στέγαση και ούτω καθεξής, ενώ θα φέρει χαμηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης και άρα χαμηλότερα εισοδήματα για τα μεσαία και τα κατώτερα στρώματα. Πρόκειται για παράδειγμα κοινωνικής μηχανικής που επιβάλλεται από τα πάνω και ζημιώνει σχεδόν το σύνολο της κοινωνίας. Συνεπώς απαιτεί ολοένα και πιο αυταρχικές μορφές διακυβέρνησης, ακόμη και ευθεία άρνηση της δημοκρατίας.
Δεν υπάρχει βέβαια καμία αμφιβολία ότι η Ελλάδα χρειάζεται μεταρρυθμίσεις, οι οποίες όμως θα πρέπει να μεταβάλλουν το κοινωνικό ισοζύγιο στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση, δηλαδή υπέρ της εργασίας. Για παράδειγμα:
Είναι απαραίτητο να εξορθολογιστεί ο τομέας της διανομής περιορίζοντας αποφασιστικά την ισχύ των πολυεθνικών που ακόμη και τώρα χρεώνουν πολύ υψηλές τιμές.
Πρέπει να επιβληθεί δημόσια ιδιοκτησία και έλεγχος επί των αποτυχημένων ιδιωτικών τραπεζών, που επιβιώνουν μόνο χάριν στη γαλαντομία του ελληνικού λαού.
Απαραίτητη είναι και η δραστική μεταρρύθμιση στο φορολογικό πεδίο, ώστε να αρχίσει να επιτελείται η αναδιανομή του εισοδήματος και του πλούτου που χρειάζεται η Ελλάδα.
Τίποτε από όλα αυτά δε πρόκειται βέβαια να γίνει αν δεν υπάρξει εκ βάθρων κάθαρση της κρατικής μηχανής.
Το πρόβλημα δεν είναι να πειστούν οι Έλληνες ότι η χώρα χρειάζεται ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις. Ποιός δεν το βλέπει άλλωστε; Το πρόβλημα είναι να υπάρξουν εφαρμόσιμες προτάσεις που θα πείθουν την πλειοψηφία, ενώ παράλληλα θα βάζουν τη χώρα σε δρόμο βαθιάς κοινωνικής αλλαγής. Η φυσική πολιτική δύναμη που πρέπει να καταθέσει τέτοιες προτάσεις είναι η Αριστερά, η οποία έχει και την πλουσιότερη παράδοση στο θέμα. Το ερώτημα είναι αν θα τα καταφέρει.
*Πηγή: costaslapavitsas.blogspot.gr
Κυριακή 23 Ιουνίου 2013

Πρωτοβουλία των 1000: Κάτω τα χέρια από τον πλούτο των Εργαζομένων – Μέτωπο τώρα για την Ανατροπή της Κυβέρνησης

Κάτω τα χέρια από τον πλούτο των εργαζομένων

Μέτωπο τώρα για την Ανατροπή της κυβέρνησης

Έχουν περάσει πέντε μέρες από την ανακοίνωση του κυβερνητικού εκπροσώπου της τρικομματικής εθελόδουλης κυβέρνησης για το κλείσιμο της ΕΡΤ εντός 5 ωρών. Είχε προηγηθεί η υπογραφή τηςπράξης νομοθετικού περιεχομένου, σύμφωνα με την οποία, κατά την κρίση του εκάστοτε υπουργού μπορούν να κλείνουν φορείς ή οργανισμοί της αρμοδιότητάς τους.
Μετά το φιάσκο με την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΠΑ, η κυβέρνηση έπρεπε να δείξει πυγμή, να επικαιροποιήσει το «δόγμα του σοκ» και πρώτο θύμα ήταν η ΕΡΤ, ένας δημόσιος οργανισμός, που επιμελώς τα τελευταία χρόνια, οι εκάστοτε κυβερνήσεις προσπαθούσαν να απαξιώσουν και oιmanagers που διόριζαν, φρόντιζαν γι’ αυτό.
Τέσσερις μέρες μετά, η κυβέρνηση κατάφερε να «στήσει» τον μεγαλύτερο «πειρατικό» σταθμό παγκοσμίως. Εκατοντάδες καλλιτέχνες να δηλώνουν ότι αποσύρουν τα δικαιώματα των έργων τους από την νέα ΕΡΤ. Το κλείσιμο της ΕΡΤ είναι όλα αυτά τα 24ωρα το πρώτο θέμα σε όλα τα μέσα ενημέρωσης σε όλο τον κόσμο. Το κατόρθωμα της όμως δε σταμάτησε εκεί. Κατάφερε να δημιουργήσει ένα κύμα αλληλεγγύης, από συνδικάτα, σωματεία, χιλιάδες ανθρώπων, επιτροπές κατοίκων, κόμματα, αντιφασιστικές επιτροπές. Κατάφερε να κάνει εργαζομένους της ΕΡΤ και του ΟΤΕ να παίζουν κλεφτοπόλεμο με τα ΜΑΤ για να ξανανεβάζει του πομπούς και να ξανασυνδέει τηλέφωνα και ιντερνέτ. Τον 902 να κοροϊδεύει την Digea.
Η Ελλάδα είναι ένα καζάνι που βράζει εδώ καιρό. Ο λαός μέρα με τη μέρα πιέζεται ακόμη περισσότερο. Το μαύρο που έπεσε σε δελτίο ειδήσεων δημόσιο, ήταν μια συγκλονιστική εμπειρία, η οποία δύσκολα «χωνεύεται». Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Τρικομματική όπως… Χούντα! Φασιστικό μένος κατά της Ελληνικής Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης!

11 του Ιούνη και η τρικολόρ κυβέρνηση της υποταγής στο γερμανικό 4ο Ράιχ και της εξυπηρέτησης των μεγάλων συμφερόντων έναντι του λαού προχώρησε σε Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου για το κλείσιμο της ΕΡΤ. Αυτή τη στιγμή το σήμα έχει ήδη κατέβει με ευθύνη της κυβέρνησης και εκτελεστές τα ΜΑΤ.
Με ποιο επιχείρημα; 
Αυτοί που βάζουνε το χέρι απευθείας στη τσέπη του λαού, αυτοί που του βάζουνε χαράτσια και του κόβουν το μισθό, αυτοί που διογκώνουν το χρέος, χρησιμοποιούν ως επιχείρημα το ποσό των περίπου 5 ευρώ το μήνα που πληρώνει ο κάθε Έλληνας πολίτης για την ΕΡΤ. Με αυτό το σαθρό επιχείρημα προωθούν το κλείσιμο της δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης και την παράδοση των συχνοτήτων και του εξοπλισμού της στο ιδιωτικό κεφάλαιο και την ακόμα πιο σκληρά ελεγχόμενη ενημέρωση.
ΕΡΤ σημαίνει Δημοκρατία
Ο αγώνας για τον Τύπο ήταν πάντα συνδεδεμένος με την πάλη για την Δημοκρατία. Ειδικά όμως στο ζήτημα των ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών συχνοτήτων, ο αγώνας αυτός περνά μέσα από την ανάγκη για δημόσιο φορέα. Διότι στην εποχή των κλειδωμένων συχνοτήτων και της κυριαρχίας του μονωπολιακού κεφαλαίου, των ολίγων και των ημέτερων, η ύπαρξη Δημόσιου και Κοινωνικά Ελεγχόμενου Φορέα Ραδιοτηλεόρασης είναι προυπόθεση για την ελευθερία και τον πλουραλισμό της ενημέρωσης! Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η παρέμβαση του Σταύρου Μαυρουδέα

Συνεχίζοντας την παρουσίαση των εισηγήσεων που έγιναν στην εκήλωση του Συλλόγου Διάδοσης της Μαρξιστικής Σκέψης, «Γιάννης Κορδάτος» με θέμα «Η ανάγκη του Λαϊκού μετώπου και η διέξοδος από την κρίση» στις 24 Μάη, παρουσιάζουμε τις παρεμβάσεις που έγιναν.

Σήμερα ο τόπος και ο λαός μας βυθίζονται ολοένα και περισσότερο στην καπιταλιστική βαρβαρότητα που επιβάλλει η καπιταλιστική κρίση και η πολιτική των Μνημονίων που έχει συνομολογήσει η ελληνική αστική τάξη με τους ξένους πάτρωνες της. Επιβεβαιώνεται κάθε μέρα και περισσότερο ότι ο μόνος δρόμος για την έξοδο του καπιταλιστικού συστήματος από την κρίση είναι η ραγδαία υποβάθμιση της θέσης της εργατικής τάξης και των ευρύτερων λαϊκών και μικρομεσαίων στρωμάτων σε επίπεδα σχεδόν τριτοκοσμικά και το ξεπούλημα του τόπου σε εγχώρια και ξένα ιδιωτικά καπιταλιστικά συμφέροντα, με τα τελευταία να παίρνουν την μερίδα του λέοντος. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Πώς πέφτει μια κυβέρνηση της Δεξιάς και πώς ανεβαίνει μια κυβέρνηση της Αριστεράς;

Η πρωτοτυπία της τελευταίας χρονιάς έγκειται στον εξής απόλυτο παραλογισμό: Η Αριστερά για πρώτη φορά στη μεταπολίτευση είναι αξιωματική αντιπολίτευση και εν αναμονή κυβέρνηση. Και ταυτόχρονα η κυβέρνηση Σαμαρά, εκτελεί απρόσκοπτα το συμβόλαιο εξόντωσης της Ελλάδας και του λαού της, διατηρώντας παράλληλα την πολιτική ηγεμονία, εμπεδώνοντας το δηλητήριο της ανικανότητας και της ανημπόριας, των διαδοχικών ηττών της κοινωνίας και των εργαζόμενων.

Ποτέ άλλοτε από την πρώτη χρονιά εφαρμογής του μνημονίου δεν υπήρξε τόση νηνεμία, απόσυρση, ή αποδοχή. Οι κήρυκες της ομαλής κοινοβουλευτικής μετάβασης σε μια κυβέρνηση Αριστεράς θα επικαλεστούν την πίστη στο λαό και στις αστείρευτες δυνατότητές του, θα κριτικάρουν ως άλλοι επαναστατικοί ογκόλιθοι τη “μικροαστική ανυπομονησία”, κρύβοντας κάτω από το χαλί το σκληρό γεγονός ότι κάθε μήνας, βδομάδα και μέρα που περνά, οι αυτοκτονίες αυξάνονται, οι νέοι μετανάστες πληθαίνουν και η απόγνωση εκτοξεύεται. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ν. Μπογιόπουλος: Χρυσαυγίτες – Οι νέο-χίτες της «Ζήμενς», της «Ντόιτσε Μπανκ» και της «Κρουπ»

Του Ν.ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*
Αυτή είναι η φρίκη, η κτηνωδία, ο μισανθρωπισμός του ναζισμού. Αυτά είναι τα εγκλήματα που αποτυπώθηκαν στις φωτογραφίες. Που καταγράφηκαν στην ιστορική μνήμη. Που καθορίζουν τη συλλογική συνείδηση όσων θέλουν να μετέχουν σε αυτό που ονομάζουμε «ανθρωπότητα».
Αλλά, σύμφωνα με τα χιτλερικά αποβράσματα της Χρυσής Αυγής, αυτά τα εγκλήματα… «δεν υπάρχουν». Οπως είπαν στη Βουλή τα ναζιστόμουτρα, το «Ολοκαύτωμα δεν υπήρξε». Που σημαίνει πως οι Ελληνες Εβραίοι της Θεσσαλονίκης, των Ιωαννίνων, της Βέροιας ούτε αυτοί υπήρξαν κι ούτε ποτέ εξοντώθηκαν από τους ναζί…
Μπορεί, μάλιστα, να μην υπήρξαν ούτε τα Καλάβρυτα. Ούτε το Δίστομο. Ούτε η Βιάνος. Ούτε το μπλόκο της Καλογρέζας. Ούτε το μπλόκο της Κοκκινιάς. Ούτε καν ο τοίχος της Καισαριανής… Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ν. Μπογιόπουλος: Τοποθέτηση για τον Αντιρατσιστικό στην εκπομπή enikos (Video)

Ναόμι Κλάιν: Να μην κάνει στροφή προς το κέντρο ο ΣΥΡΙΖΑ

Να μην μετατοπιστεί προς το κέντρο, αλλά να παραμείνει πιστός στις αριστερές του θέσεις, συνέστησε στον ΣΥΡΙΖΑ η συγγραφέας του «Δόγματος του Σοκ» και ακτιβίστρια, Ναόμι Κλάιν, από τη Θεσσαλονίκη. Στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου η Ναόμι Κλάιν υποστήριξε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να υπερασπιστεί τις αριστερές του θέσεις, παρουσιάζοντας μία εναλλακτική προοπτική διακυβέρνησης, αντί να ακολουθήσει το παράδειγμα άλλων κομμάτων που επέλεξαν να κάνουν στροφή προς το κέντρο.

Ανέφερε ακόμη ότι η χώρα μας αποτελεί ένα «δραματικό παράδειγμα της εφαρμογής του «δόγματος του Σοκ», σημειώνοντας χαρακτηριστικά ότι «η Θάτσερ ζει και βασιλεύει στην Ελλάδα, ενώ εξέφρασε την αντίθεσή της στην αποκρατικοποίηση της ΕΥΑΘ, αλλά και στην επένδυσης χρυσού στη Χαλκιδική.

Κ. Λαπαβίτσας: Διαμορφώνοντας μια Ριζοσπαστική Αριστερή Πρόταση για την Ευρώπη

Του Κ.ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ
Ο βραχυπρόθεσμος θρίαμβος της λιτότητας
Αναλογιστείτε για λίγο την κατάσταση της ευρωπαϊκής οικονομίας πρίν ακριβώς ένα χρόνο. Οι ρυθμοί ανάπτυξης έπεφταν, η ανεργία μεγάλωνε και η συνολική ζήτηση βρισκόταν σε υποχώρηση. Δεν υπήρχε ακόμη γενικευμένη ύφεση, αλλά τα πράγματα στην ευρωπαϊκή περιφέρεια πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο. Στην Ελλάδα είχαμε ήδη συνθήκες καταστροφής χωρίς προηγούμενο σε κατάσταση ειρήνης. Επίσης, οι χρηματοπιστωτικές αγορές και οι τράπεζες βρίσκονταν σε βαθιά αναταραχή. Η ΕΚΤ του κ. Ντράγκι είχε παρέμβει δυναμικά προς το τέλος του 2011 παρέχοντας μεγάλα ποσά ρευστότητας και αποτρέποντας την άμεση τραπεζική κατάρρευση. Αλλά τα σπρεντ παρέμεναν ψηλά και η δυνατότητα των περιφερειακών χωρών να δανειστούν στις αγορές ομολόγων ήταν ουσιαστικά ανύπαρκτη. Οι αγορές φοβόνταν οξεία κρίση που θα οδηγούσε σε στάση πληρωμών και έξοδο από το ευρώ για μία, ή περισσότερες χώρες της περιφέρειας. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου