ΛΙΓΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΠΙΚΑΙΡΗ (;) ΑΠΕΡΓΙΑ

Δάσκαλε, σαν δεν μπορείς άλλο να παλέψεις… θα «πεθάνεις»;;;

της Δώρας Ξυπολιά

Αρχή των πασχαλινών διακοπών, η κυβέρνηση με την μορφή του κατεπείγοντος και με ένα άρθρο στοίβαξε χιλιάδες δημόσιους υπαλλήλους στο κρεβάτι του Προκρούστη. Αναντίστοιχη με το μέγεθος της επίθεσης ήταν η προσέλευση του κόσμου στο κάλεσμα ΟΛΜΕ, ΑΔΕΔΥ, ΓΣΕΕ στο Σύνταγμα στις 28/04. Μερικές χιλιάδες διαδήλωσαν έξω από το κοινοβούλιο και το ερώτημα ήταν γιατί;

Η 1η απάντηση: «Μας πιάσανε στο ύπνο…», εμπεριέχει στοιχεία αλήθειας

Η 2η απάντηση: «Υπάρχει ακόμα λίπος σε οικογένειες δημοσίων υπαλλήλων…», μπορεί και να έχει μια δόση αλήθειας. Όμως αντικειμενικά το κομμάτι εκείνο των δημοσίων υπαλλήλων που ακόμα τα βγάζουν πέρα, είναι πια μικρό…

Η 3η απάντηση: «… Δεν υπάρχει πολιτική διέξοδος…»;

…………

Τρία χρόνια πριν, η κυβέρνηση του ΓΑΠ αποφάσισε να σύρει την ελληνική κοινωνία σε μια τραγωδία άνευ προηγουμένου. Στα τρία χρόνια που μεσολάβησαν, φτωχοποιήθηκε ένα τεράστιο ποσοστό του πληθυσμού, η ανεργία στους νέους εκτοξεύτηκε σε ανομολόγητα επίπεδα, οι μισθοί κατρακύλησαν σε 300 – 400 ευρώ. Παράλληλα κατάφεραν να ισοπεδώσουν και να καταργήσουν όλες εκείνες οι υποστηρικτικές δομές που θα μπορούσαν να συντηρήσουν το πιο αδύνατο οικονομικά και κοινωνικά κομμάτι του πληθυσμού. Και ανάμεσα σ΄αυτές:

Δημόσια Νοσοκομεία και πρωτοβάθμια περίθαλψη.

Υποστηρικτικές δομές σε δημόσια πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση : ενισχυτική διδασκαλία, πρόσθετη διδακτική στήριξη αλλά και σχολεία ειδικής αγωγής.

Δημόσιο σχολείο… ώρα ΜΗΔΕΝ

Τα σημάδια του πιο εξαθλιωμένου δημόσιου σχολείου φάνηκαν φέτος. Υποχρηματοδότηση, περικοπή ωρών σε μαθήματα, μηδενικές προσλήψεις αναπληρωτών, συνάδελφοι σε 3-4 σχολεία για συμπλήρωση ωραρίου παράλληλα με φτωχοποίηση των εργαζόμενων εκπαιδευτικών και πείνα και ανέχεια των μαθητών και των οικογενειών τους, συλλήψεις και αργίες σε αγωνιζόμενους εκπαιδευτικούς, δήθεν πιλοτικές «αξιολογήσεις» και κόντρα «επιμορφώσεις», χρήματα των ΕΣΠΑ να γεμίζουν τις ήδη παραγεμισμένες κοιλιές.

Ένα κράτος ανομίας που συντηρεί ακόμα τους πραιτοριανούς του με τα «τριάκοντα» αργύρια του μόχθου του λαού, έρχεται να δώσει το τελειωτικό χτύπημα.

Λένε πολλοί, καθ’ υπόδειξη των παπαγάλων του κράτους, ότι δεν έγινε και τίποτα… 2 ώρες μόνο αύξηση του ωραρίου όταν όλη η κοινωνία καίγεται στο καμίνι της κρίσης! Τι είναι αυτές οι 2 ώρες, λοιπόν;;;

Η αύξηση ωρών : 2 ώρες σε κάθε εκπαιδευτικό, χρήση της υποχρεωτικής υπερωρίας έως και 5 ώρες, αύξηση των ωρών εκπαιδευτικού έργου σε διευθυντές και υποδιευθυντές, ταυτόχρονα με νέες συγχωνεύσεις σχολείων – τμημάτων και αύξηση των μαθητών σε 30 ανά τμήμα, καθώς και οι υποχρεωτικές μετακινήσεις ανά την Ελλάδα, σημαίνει:

  • στοίβασμα των παιδιών μας σε τάξεις φυλακές.

  • αύξηση της μαθητικής διαρροής

  • κατάργηση πλήθους οργανικών θέσεων

  • απολύσεις

  • κατάργηση οποιασδήποτε πρόσληψης αναπληρωτών ή μονίμων εκπαιδευτικών

  • διάλυση του οικογενειακού προγραμματισμού χιλιάδων εκπαιδευτικών

Και έχουμε ήδη συναινέσει στις πρώτες απολύσεις. Οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί δεν είναι οι νέοι επιστήμονες που πετιούνται στο καλάθι των αχρήστων;;; Θα συνεχίσουμε να σκύβουμε το κεφάλι κι άλλο … κι άλλο… και ως πότε;

Η καμπάνα χτυπά τώρα για όλους μας.

Τι να κάνουμε;;;

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

Είμαστε υποχρεωμένοι να αντισταθούμε απέναντι στην καταστροφή του δημόσιου αγαθού της παιδείας. Πρέπει να είναι ένας αγώνας υπεράσπισης των λαϊκών αναγκών και του κοινωνικού κράτους γνωρίζοντας καλά ότι:

Θα είναι ένας αγώνας δύσκολος

Απαιτείται κοινωνική συμμαχία με τους γονείς, τους μαθητές μας, τους εργαζόμενους

Απαραίτητες διευκρινήσεις

Α) «Πολλοί» θα πουν ότι «ο κλάδος δεν απεργεί». Και σίγουρα έτσι είναι αν δει κανείς τις τελευταίες απεργίες, αν σκεφτεί την «άδεια» πλατεία Συντάγματος. Όμως για να μπορέσει κανείς να εξηγήσει την κοινωνική πραγματικότητα α) χρειάζεται μια απλή πολιτική ανάγνωση της– δηλαδή να αντιληφθεί ότι το 1.500.000 άνεργοι παρότι πεινούν και δεν νοιώθουν ελπίδα για το μέλλον, δεν εξεγείρονται και β) να δώσει τις απαντήσεις για το τι φταίει που μια κοινωνία σφαγιάζεται και δεν αντιδρά!

Τι φταίει;;;;

Η απάντηση είναι εύκολη (;).

Η τρικομματική κυβέρνηση σε πλήρη αρμονία με ΔΝΤ και ΤΡΟΙΚΑ καταστρέφουν την ελληνική κοινωνία. Τα τρία τελευταία χρόνια έχει καταργηθεί κάθε μορφή ελευθερίας, κοινωνικής δικαιοσύνης, εθνικής ανεξαρτησίας και ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Ο στόχος ήταν η σύνθλιψη των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων του κόσμου της εργασίας και φαίνεται να τα έχουν καταφέρει….

Σε αυτή την ανελέητη επίθεση ο κόσμος της εργασίας έδωσε τις μάχες του. Η μεγαλειώδης μάχη για την μη ψήφιση του μεσοπρόθεσμου, καθώς και αυτές που προηγήθηκαν, έδειξαν ότι ο λαός γνωρίζει το δρόμο του αγώνα. Οι μάχες που ακολούθησαν, ΜΕΤΡΟ, ΛΙΜΕΝΕΡΓΑΤΕΣ, ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ, ΟΔΟΚΑΘΑΡΙΣΤΕΣ, ΔΗΜΟΙ ΚΑΙ ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΟΙ….. έδειξαν ότι η εργαζόμενοι ξέρουν τον τρόπο να οργανώνονται και να παλεύουν.

Και όμως, όλοι αυτοί οι αγώνες δεν οδήγησαν στην κλιμάκωση και στην ένταση της ταξικής πάλης. Μέσα από τα οδοφράγματα και τα ασφυξιογόνα της αστυνομίας δεν βγήκαν νέοι και νέες, εργαζόμενοι και εργαζόμενες, συνταξιούχοι, αγρότες, έτοιμοι για τη συνέχιση της μάχης σε κάθε γειτονιά, σε κάθε σωματείο.

Το ερώτημα είναι λοιπόν τι φταίει;;; και η απάντηση δεν είναι απλή.

Ο αγώνας που θα δοθεί, δεν μπορεί να είναι αγώνας που θα αφορά συντεχνιακά αιτήματα, γιατί η απελευθέρωση της χώρας και του λαού από το ζυγό των ελλήνων και ξένων συμφερόντων είναι ζήτημα ΠΟΛΙΤΙΚΟ.

Γυρνώντας πάλι πίσω στην «άδεια» πλατεία Συντάγματος, δεν αναρωτιέμαι πια πόσο έτοιμος είναι αυτός ο λαός να δώσει τη μεγάλη μάχη αλλά πόσο έτοιμη είναι η πολιτική του ηγεσία να δώσει την προοπτική μιας ριζοσπαστικής πολιτικής με κέντρο το λαό και το τόπο; Μήπως τελικά, η αποχή – και όχι η ανοχή στην τρικομματική κυβέρνηση – είναι η πράσινη κάρτα του λαού μας στην πολιτική ηγεσία της αριστεράς η οποία φαίνεται αμήχανη μπρος στη σφοδρότητα των επιθέσεων;

Η αριστερά παλινδρομεί ανάμεσα στην ενσωμάτωση και τη διαχείριση από την μία και από την άλλη στον αναχωρητισμό και στην τροποποίηση των συσχετισμών στο υπερμέλλον. Σήμερα όμως καθημερινά εκατοντάδες χιλιάδες μεροκαματιάρηδες απολύονται, ξεσπιτώνονται, «εκπορνεύονται» για 300 ευρώ.

Αυτή την στιγμή η αναδίπλωση και ο εγκλεισμός σε λογικές αριστερής μεταφυσικής δεν αποτελούν απλά τραγικές παραδοξολογίες αλλά προδοτική πρακτική.

Αυτή την στιγμή, η ενσωμάτωση και η συνδιαλλαγή για τη δήθεν «εξομάλυνση» της επίθεσης αποτελεί όχι απλά φαρσοκωμωδία αλλά παράδοση του εργαζόμενου λαού στην λογική του μονόδρομου με καταστροφικές συνέπειες για την ανάπτυξη κινήματος ρήξης και ανατροπής.

Και στις δύο εκδοχές το μόνο που επιτυγχάνεται είναι η ενεργοποίηση των πιο συντηρητικών αντανακλαστικών της κοινωνίας και της αναζήτησης ατομικής λύσης. (σφύζουν από κόσμο σε ανάγκη οι πάγκοι του μίσους που στήνονται από φασίστες σε λαϊκές γειτονιές)

Το πολιτικό δυναμικό του τόπου φαίνεται να κατρακυλά σε θέσεις και πρακτικές αναδίπλωσης. Η μόνη ελπίδα αντιστροφής αυτής της παλινωδίας είναι να ξαναβγούμε στους δρόμους, οργανωμένα, ενωτικά απαιτώντας ένα ενιαίο ριζοσπαστικό μέτωπο των λαϊκών δυνάμεων. Ποτέ στην ιστορία δεν υπήρξε μονόδρομη σύνδεση πολιτικών ηγεσιών και λαού. Η σχέση αυτή είναι αμφίδρομη και η απαίτηση μιας ριζοσπαστικής πολιτικής προς όφελος του λαού και του τόπου είναι έργο ΗΜΩΝ ΤΩΝ ΙΔΙΩΝ.

Β) «Πολλοί» θα πουν «ότι χάσαμε την ευκαιρία στο παρελθόν να οικοδομήσουμε σχέσεις αλληλεγγύης και κοινής δράσης με τους γονείς, τους μαθητές μας, τους εργαζόμενους». Και καλά θα το πουν γιατί έτσι και έγινε. Βέβαια όταν στις γειτονιές άρχισαν να οργανώνονται λαϊκές συνελεύσεις πολλοί επίσης τις χλεύασαν. Δεν ήταν ακόμα η ώρα….

Η ώρα ήταν χθες αλλά… Ο χρόνος ο πολιτικός δεν ταυτίζεται με τον πραγματικό. Είναι στιγμές που ο χρόνος συμπυκνώνεται και τα άλματα σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο γίνονται τεράστια. Είναι στιγμές που ξεπερνούμε τους εαυτούς μας, παύουμε να είμαστε απλοί καταγραφείς αντικοινωνικών και αντεργατικών πολιτικών. Και αναφέρομαι στην κοινωνική και πολιτική πρωτοπορία που δεν μπορεί να έχει στόχο πια την «άμυνα» αλλά αναζητά την «στιγμή» που η χύτρα θα εκραγεί και θα βοηθήσει στην οργάνωση ενός αγώνα δύσκολου αλλά ενωτικού με στόχο την υπεράσπιση του κοινωνικού κράτους, την ανατροπή των αντιλαϊκών πολιτικών και την ανάδειξη της ανάγκης μιας ριζοσπαστικής διεξόδου από την κρίση. Μπορεί κάποιος να πει ότι η στιγμή δεν είναι αυτή; Η μήπως υπήρξαν πολλές στιγμές που αφέθηκαν έρμαιο του τυχαίου;

Ιδού ή ρόδος, ιδού και το πήδημα… Πόσο δύσκολο είναι πια είναι να καλέσουμε σε κάθε περιοχή δασκάλους, λαϊκές συνελεύσεις, ενώσεις και συλλόγους γονέων, κοινωνικά δίκτυα, δημοτικές κινήσεις, συλλόγους πολιτιστικούς, σωματεία και να στήσουμε, αυτό που δεν κάναμε μέχρι τώρα, ένα μέτωπο αλληλέγγυο, ενωτικό, ριζοσπαστικό; Μήπως η υπεράσπιση του κοινωνικού κράτους, της Παιδείας και της Υγείας, δεν είναι ζήτημα όλης της κοινωνίας;

Γ) «Πολλοί» θα πουν, ότι «οι λογικές τύπου «πότε αν όχι τώρα, ποιοι αν όχι εμείς» αποτελούν αβάσιμες ονειροπαγίδες. Ο κλάδος των εκπαιδευτικών όχι μόνο δεν μπορεί να αντιδράσει αλλά και αν το κάνει αναπόφευκτα θα ηττηθεί, μια ήττα που θα χρεώσει στο εκπαιδευτικό κίνημα απραξία για πολύ καιρό…». Αν κάποιοι από εμάς πείσουμε το εκπαιδευτικό κίνημα ότι μια απεργία 1-2 βδομάδες θα οδηγήσει σε νίκη του εκπαιδευτικού κινήματος σίγουρα θα αποτύχουμε. Όμως, πότε και σε ποιες μάχες, ακόμα και προ μνημονίου εποχή, οι εκπαιδευτικοί ή κάποιο σωματείο, κοινωνική ομάδα κατάφερε να νικήσει κατά κράτος, να δικαιωθεί στα αιτήματα του; Μήπως τελικά και μόνο η ύπαρξη ενός αγώνα, αγώνα ιδιαίτερα με πολιτικά χαρακτηριστικά, αποτελεί τη μόνη εγγύηση ενός επόμενου; Μήπως η ύπαρξη κοινωνικών και πολιτικών αγώνων αποτελούν τη μόνη ανάσχεση του ξεδιπλώματος του συνόλου της αντεργατικής πολιτικής; Αν δεν αντιδράσουμε σήμερα, ποιοι πιστεύουν ότι μέσα στο καλοκαίρι δεν θα γίνουν α) το σύνολο των συγχωνεύσεων – καταργήσεων β) μετακινήσεων και γ) απολύσεων;;;;

Γνωρίζοντας πόσο πολύ κουρασμένοι πολιτικά, κοινωνικά, ηθικά και οικονομικά είναι οι συνάδελφοι μου, δεν πιστεύω ότι ένα γιουρούσι χωρίς τέλος θα βοηθούσε. Όμως η «πείνα» τέχνες κατεργάζεται… και αν είναι να κάνουμε κάτι, είναι να παίξουμε ΚΛΕΦΤΟΠΟΛΕΜΟ…

Δ) «Πολλοί» θα πουν ότι «δεν είναι ώρα να απεργήσουμε τη στιγμή που τα παιδιά του λαού παλεύουν στις πανελλαδικές εξετάσεις». Δύσκολη στιγμή και σίγουρα οι πρώτοι που θα το σκεφτούμε είμαστε εμείς. Είμαστε εμείς, που σεβόμαστε και τον κόπο και τις προσδοκίες νέων παιδιών που έχουν μπει σε ένα αγώνα εξοντωτικό και περιμένουν με ανυπομονησία την ημερομηνία λήξης του. Αυτό είναι το ένα, το πολύ σημαντικό… όμως έχει έρθει η ώρα να δώσουμε μια δύσκολη απάντηση στο ερώτημα: παίρνει αναβολή η δική μας αντεπίθεση;

Προσπάθησα να αποδείξω και προηγούμενα πως δεν μπορούμε να περιμένουμε και επειδή επιμένω να πιστεύω ότι οποιοδήποτε αγώνας ξεκινήσει θα πρέπει να είναι απόλυτα ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ θα πρέπει να χαρακτηρίζεται από ήθος και αλληλεγγύη, από ενότητα και ριζοσπαστισμό, από συνέχεια και προοπτική. Χρειάζεται να οριστεί ο αγωνιστικός μας βηματισμός με το μικρότερο κόστος για τους μαθητές μας. Χρειάζεται μια απόλυτα ειλικρινής και πολιτική τοποθέτηση από μεριάς μας στους γονείς και τους μαθητές μας. Δεν αγωνιζόμαστε για τα 100 ευρώ περισσότερα στις τσέπες μας, δεν αγωνιζόμαστε για τις 2 ώρες περισσότερες διδακτικού έργου. Είμαστε οι ίδιοι καθηγητές που στήσαμε δίκτυα αλληλεγγύης στα σχολειά μας για την στήριξη των μαθητών και των οικογενειών τους. Είμαστε αυτοί οι «σαρδανάπαλοι» που δεν θυσιάζουμε τον δάσκαλο, τους μαθητές μας και τον μέλλον τους, που δεν συναινούμε στην κατεδάφιση της δημόσιας εκπαίδευσης.

Εν κατακλείδι…

Καλή η κριτική, ακόμα καλύτερη η αυτοκριτική αλλά την κρίσιμη τούτη ώρα, που δεν την επέλεξαν οι εκπαιδευτικοί, καλούμαστε να απαντήσουμε: Θα αγωνιστούμε για το δημόσιο σχολείο και την υπεράσπιση της εργασίας ή θα περιμένουμε την ολική καταστροφή των σχολειών μας και τις απολύσεις για να ΠΑΜΕ να σταματήσουμε τα μέτρα στην «πράξη»;;;;

Νομίζω όμως ότι το ερώτημα είναι ακόμα πιο ξεκάθαρο και σε αυτό θα πρέπει να πάρουμε ΟΛΟΙ θέση με τις γενικές μας συνελεύσεις:

Έχουμε συμφέρον ταξικό να δώσουμε άφεση αμαρτιών στην κυβέρνηση των απολύσεων ή πρέπει να κηρύξουμε αγώνα πολιτικό με στόχο την ανατροπή των κυβερνητικών μέτρων καταλήστευσης των εργατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων;

Έχουμε ταξικό συμφέρον αλλά και υποχρέωση να δώσουμε ΤΩΡΑ αυτό το αγώνα και όχι αύριο.

Έχουμε δικαίωμα και υποχρέωση να εμπλέξουμε σε αυτόν τον αγώνα τις ενώσεις γονέων, τα μαθητικά συμβούλια, τις λαϊκές συνελεύσεις, τις λαϊκές επιτροπές, τα σωματεία της περιοχής.

Έχουμε δικαίωμα και υποχρέωση να ενημερώσουμε την κοινωνία για την καταστροφή του κοινωνικού κράτους αποτρέποντας το κοινωνικό αυτοματισμό που θα προσπαθήσει το κράτος να ενεργοποιήσει.

Έχουμε δικαίωμα και υποχρέωση να κλείσουμε δρόμους, σχολεία και να διαδηλώσουμε.

Έχουμε δικαίωμα και υποχρέωση να υπερασπίσουμε την εργασία μας και το μέλλον της δημόσιας εκπαίδευσης ΤΩΡΑ!

ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ!

Υ.Γ: Δεν αναφέρθηκα στα επιχειρήματα της επιστράτευσης καθώς πιστεύω ότι ο κλάδος μας μοιάζει να είναι «επιστρατευμένος» εδώ και καιρό……

Advertisements

One Response to ΛΙΓΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΠΙΚΑΙΡΗ (;) ΑΠΕΡΓΙΑ

  1. rlutd says:

    μπράβο συντρόφισσα …

    επιτέλους ένα κείμενο με αγωνία για τον κλάδο και τον αγώνα , συναισθηματικό και μέσα στην πραγματικότητα , σε σύνδεση με την πολιτική συγκυρία αλλά χωρίς πολιτικές φλυαρίες …

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: