Εφτά. Σε παίρνει Αριστερά, μην το ζορίζεις. Μάτσο χωράνε σε μια κούφιαν απαλάμη.

Οι 7 Νάνοι στο S/S CyreniaΣτίχοι: Νίκος Καββαδίας

https://www.youtube.com/watch?v=5RVsouTa4xw

του Δημήτρη Κουνινιώτη

Όπως μού ‘ρχεται σαν εικόνα (κλεμμένο)

Επτά μοίρες αριστερά, αλλά …δε θέλει ζόρι. Το ξέρουν καλά οι ναυτικοί αυτό. Όχι κόντρα στα κύματα γιατί μπορεί να κόψει το σκαρί στη μέση, ακριβώς πάνω που καβατζάρεις το τεράστιο βουνό. Άστο λίγο να σε πάει αυτό, μη το ζορίζεις λοιπόν… γύρνα λίγο στο πλάι τον καιρό και ας κουνάει λίγο πάρα πάνω, δεν πειράζει!

Μα ετούτη την αντάρα ετούτο το βράδυ το ατέλειωτο, δεν την είχαν ξαναζήσει! Δύσκολα να υπακούσουν στους κανόνες του θηρίου. Τι με τα νερά του τί με το ζόρι, δύσκολο γίνεται το κουμάντο.

Προσφάτως, η ληστρική τρόικα εσωτερικού – νεοχουντικού τύπου συγκυβέρνηση εξέδωσε ‘’αισιόδοξο’’ μήνυμα από κυβερνητικά χείλη και παρομοίασε την κατάσταση στην χώρα με ένα καράβι που κατευθυνόταν με μεγάλη ταχύτητα προς παγόβουνο. Πλέον όμως ανακόπηκε η ταχύτητα αυτή αλλά μένει φυσικά η αλλαγή πορείας. Όσο χαζός και τρισάθλιος μπορεί να είναι αυτός ο παραλληλισμός, δεν πρέπει να μας διαφεύγει το άμεσο μήνυμα προς τον δοκιμαζόμενο λαό: ‘’να δεις τι σου ‘χω για μετά!!!’’.

Στον αντίποδα αυτού του παραλληλισμού θα επιχειρηθεί ο παρακάτω συνειρμός, ο οποίος και αυθαίρετος είναι αλλά και στερείται ‘’ποιητικής αδείας’’.

Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι το ‘’δικό’’ μας καράβι με πλήρωμα έναν ολόκληρο λαό που δεν έχει καπετάνιο και αναζητά από αυτό που αποκαλούμε με την ευρεία έννοια αριστερά να την βάλει στο τιμόνι, να χαράξει πορεία, να δώσει προσανατολισμό. Βρισκόμαστε – προφανώς – εν μέσω παροιμιώδους αντάρας και είτε θα δεχθούμε το μοιραίο είτε θα παλέψουμε μέχρι τέλους για την επιβίωσή μας.

Η μάχη με τα κύματα, το τιμόνι, η χάραξη πορείας και ο προσανατολισμός θα ήταν άδειες λέξεις χωρίς την κατανόηση της έννοιας και της σημασίας του ‘’πληρώματος’’.

Ερχόμενοι στο τώρα, σε αυτό τον τόπο, θα πρέπει να κάνουμε δύο παραδοχές:

Α) Ήδη από τις αρχές του 2010 και για δύο συναπτά έτη, ο κόσμος της εργασίας όχι μόνο έδειξε τις αγωνιστικές διαθέσεις του, αλλά πάλεψε για την αξιοπρέπειά του στις πλατείες, στις μεγάλες και μικρές απεργιακές κινητοποιήσεις, στις διαδηλώσεις κ.τ.λ.. Ο αγώνας είχε διάρκεια, συνέχεια και αποτέλεσε ορόσημο για την ιστορία του κινήματος αυτού του τόπου παρά την καταστολή του ‘’όλου’’ συστήματος και την φαινομενική ήττα που δεχόταν από τον αντίπαλο.

Β) Επίσης, είναι κοινή παραδοχή ότι η Αριστερά δεν στάθηκε – για τα δύο έτη – και δεν στέκεται και στο σήμερα στο ύψος των περιστάσεων, σαν να μην θέλει να αποδεχθεί τον ιστορικό της ρόλο, σαν να φοβάται το ‘’κακό’’ που θα ακολουθήσει αλλά το ‘’κακό’’ τώρα συμβαίνει. Επί της ουσίας, δεν σηκώνει το γάντι, δεν πρωτοστατεί, κρύβεται πίσω από ευχολόγια και ‘’πανό’’.

Και όμως στις εκλογές του Ιούνη, ένα μεγάλο κομμάτι του λαού κοίταξε αριστερά, στέλνοντας στο 27% πολιτικό φορέα της Αριστεράς, καταγράφοντας στην ιστορία μετά από πολλές δεκαετίες την ταύτιση των συμφερόντων του στα αριστερά.

Εφτά. Εφτά μήνες μετά – παρά την εντεινόμενη αυταρχικότητα του συστήματος, την βύθιση στην φτώχια, τον συνεχόμενο εξευτελισμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας μέσω της κατάργησης του κράτους πρόνοιας (Υγεία, παιδεία, κ.τ.λ.), την απώλεια της αυτοδιάθεσής του, των κυριαρχικών, δημοκρατικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων του, το γενικευμένο ξεπούλημα όχι μόνο των στρατηγικών τομέων της οικονομίας και παρά την απογοήτευση από την ‘’δεξιά’’ στροφή της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, και ενώ συνεχίζει να βλέπει ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ να συνεχίζουν τον αναχωρητισμό προς το ‘’μέλλον’’ – διαπιστώνουμε τις διαθέσεις ενός λαού να αγωνιστεί και να προσδοκά, να θέλει να σηκώσει ξανά το κεφάλι, να το στρέφει αριστερά.

Μόνο που τώρα, έχει καταλάβει.

Όχι μόνο χρειάζεται ενιαιομετωπική πολιτική κάλυψη από την Αριστερά, αλλά θα πρέπει να την προκαλέσει, να την διεκδικήσει, να την ‘’επιβάλλει’’ – και μάλλον το κάνει.

Ο Τοτ, του λείπει το ένα χέρι μα όλο γνέθει,
τούτο το απίθανο σινάφι να βρακώσει.
Εσθήρ, ποια βιβλική σκορπάς περνώντας μέθη;
Ρούθ, δε μιλάς; Γιατί τρεκλίζουμε οι διακόσιοι;

Το καράβι μας έχει πολλά μαγαζιά, μεγάλα και μικρά. Έχει κι ένα γήπεδο γεμάτο που μέσα διεξάγεται ένας μεγάλος αγώνας, που για την έκβασή του οφείλουμε να πάρουμε θέση όλοι μας. Είτε το θέλουμε, είτε όχι, το γήπεδο αυτό είναι ο Σύριζα και είτε είμαστε μέσα ή έξω, πρέπει να ξεχάσουμε την λογική του μαγαζιού και του πελάτη – μια λογική άλλωστε που ποτέ δεν είχε σχέση με την αριστερά.

Όποιος σήμερα εύχεται και επιδιώκει την ακύρωση μιας ενδεχόμενης κυβέρνησης της Αριστεράς, δηλαδή την προοπτική αριστερής διεξόδου του λαού, μάλλον δεν έχει συναίσθηση του τι αυτό συνεπάγεται.

Δεν χρειαζόμαστε ‘’αριστερόμετρα’’ επαναστατικού λόγου, αλλά πολιτική γραμμή στο τώρα, που άμεσα και μετρήσιμα τα αποτελέσματά της θα κρίνονται με βάση την αλλαγή συσχετισμών.

Κι έτσι μαζί με τους εφτά κατηφοράμε.
Με τη βροχή, με τον καιρό που μας ορίζει.

Κουφός ο Σάλαχ το κατάστρωμα σαρώνει.
– Μ’ ένα ξυστρι καθάρισέ με απ’ τη μοράβια.
Μα είναι κάτι πιο βαθύ που με λερώνει.
……………………………………………..…..

Αν και ο τίτλος του άρθρου είναι και παραπλανητικός, όσον αφορά το ζήτημα της ‘’ρεαλιστικής’’ στροφής της ηγεσίας του Σύριζα (δεν νομίζω να έπεσε κανείς από τα σύννεφα), σαφώς και ο λόγος, η συνθηματολογία της ηγεσίας του αριστερού κόμματος που διεκδικεί την κυβερνητική εξουσία έχει μεγάλη σημασία, αλλά τον πρωτεύοντα και μείζονα ρόλο στην πραγμάτωση της αριστερής διεξόδου για το λαό τον έχει πρώτα απ’ όλα η ίδια η ριζοσπαστικοποίηση του κομματιού εκείνου που στοιχίζεται στα αριστερά.

Άρα λοιπόν για να αλλάξουν τα πράγματα, περιμένουμε από εκείνες τις αριστερές δυνάμεις που το αντιλαμβάνονται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη, να ενώσουν τον χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς για να εκφράσουν και να δώσουν αυτοπεποίθηση στον αγωνιζόμενο λαό και έτσι ταυτόχρονα θα πιέζουν και θα προκαλούν αλυσιδωτές αντιδράσεις και σε αυτήν την ηγεσία του κόμματος.

Θέλοντας και μη, τα τμήματα της ριζοσπαστικής αριστεράς είναι ‘’άρρηκτα’’ δεμένα σε βασικά ιδεολογικά πλαίσια και καταδικασμένα να δεθούν και ενιαιομετωπικά πολιτικά από την ‘’ανάγκη’’ αντίστασης ενός λαού, μέσα από τα σπλάχνα του. Το εγχείρημα αυτό θα είναι καταδικασμένο να πετύχει από την στιγμή της γέννησής του και αυτό δεν αφορά μόνο την έκβαση της επιδιωκόμενης κυβέρνησης της Αριστεράς με ό,τι αυτή φέρει, αλλά και την εν δυνάμει προοπτική για αυτόν το λαό να αλλάξει ίσως κάποτε το ρου της ιστορίας του.

Αν ακόμα τίθεται με ‘’αφέλεια’’ το ερώτημα για το ποιος μπορεί και πρέπει να κρατήσει το τιμόνι του καραβιού, η απάντηση είναι η ίδια εδώ και πολύ καιρό: ένα ενωτικό ριζοσπαστικό μέτωπο της Αριστεράς και όποιος πραγματικά το εννοεί, βάζει πλάτη – μαζί με τους άλλους – και το κάνει.


Μάτσο χωράνε σε μια κούφιαν απαλάμη.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: