Κ. Λαπαβίτσας: Ιστορίες με χρέη

Ας πούμε μια διδακτική ιστορία για χώρες που έχουν υπέρογκα χρέη και υιοθετούν ‘σοβαρές’ οικονομικές πολιτικές για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα. Ο παραλληλισμός με Ελλάδα και Ευρωζώνη δεν είναι τυχαίος.
Μια χώρα με τεράστια χρέη 
Τον Νοέμβριο του 1918 η αυτοκρατορική Γερμανία συνθηκολόγησε με την Αντάντ. Ο γερμανικός θρίαμβος επί του Τσάρου στο Ανατολικό Μέτωπο το 1917 που είχε ανοίξει τον δρόμο για τους Μπολσεβίκους, αποδείχθηκε προσωρινός. Η Γερμανία, αν και ο στρατός της στεκόταν ακόμη στα πεδία των μαχών, ήταν ηττημένη κατά κράτος. Μετά τέσσερα χρόνια σφαγών με τους αγγλογάλλους αποικιοκράτες στους λασπότοπους του Βελγίου και της Γαλλίας, ο πραγματικός νικητής ήταν η ανερχόμενη δύναμη των ΗΠΑ.
Η Συνθήκη των Βερσαλλιών τον επόμενο χρόνο υπαγορεύτηκε όμως από τους αγγλογάλλους αποικιοκράτες, που έκαναν στο πλάι τους ‘αφελείς και ιδεολόγους’ Αμερικανούς. Οι όροι της πολλοί και επαχθείς. Ο επαχθέστερος ήταν να αποδεχθεί η Γερμανία την ευθύνη του πολέμου, να δεχθεί ληστρικές παραχωρήσεις και να καταβάλει τεράστιες πολεμικές αποζημιώσεις. Τα ποσά εκφρασμένα σε χρυσά γερμανικά μάρκα ήταν εξωπραγματικά (περίπου 225 δις). Δύο χρόνια μετά, οι μεγάθυμοι νικητές μείωσαν την αρχική απαίτηση στα 130 δις, δηλαδή πάνω από 300% του γερμανικού ΑΕΠ. Οι πληρωμές για τόκους, χρεωλύσια και έξοδα κατοχής θα έφταναν το 10% του γερμανικού ΑΕΠ ετησίως. Η Γερμανία είχε βουλιάξει στα χρέη. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Απόφασης της Λαικής Συνέλευσης Ν. Φιλαδέλφειας – Ν. Χαλκηδόνας

Ακολουθήστε τον παρακάτω σύνδεσμο και διαβάστε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, μαζική και αγωνιστική απόφαση της Λαικής Συνέλευσης Ν. Φιλαδέλφειας – Ν. Χαλκηδόνας. Τέτοια κύτταρα του λαικού κινήματος μπορούν με τη ζωντάνια τους και το εν δυνάμει οργανωτικό τους εύρος να δώσουν νέα πνοή στον αγώνα του λαού σε συντονισμό με κάθε άλλη μορφή συσπείρωσης και αγώνα.

Η βία, το κίνημα, η ατομική τρομοκρατία και η Αριστερά

Του Άρη Βασιλόπουλου, πηγή: http://rproject.gr/

1. Στις μέχρι στιγμής περιπτώσεις οι στόχοι ήταν σύμβολα και πρόσωπα είτε της πολιτικής εξουσίας (γραφεία της ΝΔ, αδερφός Κεδίκογλου) είτε της οικονομικής (Mall) είτε της δημοσιογραφικής ελίτ (επιθέσεις σε σπίτια μεγαλοδημοσιογράφων). Αν και είναι προφανές ότι κερδισμένη από την υπόθεση τρομοκρατία βγαίνει η κυβέρνηση, η εύκολη αναζήτηση απαντήσεων σε «σκοτεινά κέντρα», παρά την υπαρκτή δράση παρακρατικών μηχανισμών, περισσότερο συσκοτίζει τη συζήτηση: όχι μόνο μεταφέρει στο παρασκήνιο τη βία που ασκεί εδώ και τρία χρόνια το σύστημα στα λαϊκά στρώματα, άλλα αποσυσχετίζει την πιθανότητα ομάδες ή οργανώσεις που δρουν εκτός των πλαισίων του οργανωμένου εργατικού και λαϊκού κινήματος να απαντήσουν «εδώ και τώρα» με τρόπο που αυτές θεωρούν «δυναμικό». Η «προβοκατορολογία» μοιραία αποδέχεται την κυρίαρχη αφήγηση, όπου είναι φυσιολογικό να υπάρχει μια πρωτοφανής «ανθρωπιστική καταστροφή», άνθρωποι που δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν το κρύο, δεκάδες χιλιάδες άστεγοι και χιλιάδες αυτοκτονίες, αλλά την ίδια στιγμή δεν υπάρχει κανένα έρεισμα σε αυτή την κατάσταση ώστε κάποια ομάδα να στοχοποιήσει κάποιο σύμβολο της εξουσίας. Εύλογα έτσι η επίθεση μπορεί και παρουσιάζεται είτε σαν «επίθεση στη δημοκρατία» είτε σαν «δράση παρακρατικών». Επιπλέον, η προβοκατορολογία είναι ο πιο εύκολος τρόπος ώστε να μη μπει κανείς στον κόπο να απαντήσει στο γιατί ύστερα από 2,5 χρόνια  που έχουν μεσολαβήσει τεράστιες απεργιακές κινητοποιήσεις, εξεγερσιακά φαινόμενα και η εκθετική άνοδος της ριζοσπαστικής Αριστεράς στην ελληνική κοινωνία, όχι μόνο δεν έχουμε καταφέρει να υπερασπιστούμε τα στοιχειώδη, αλλά βιώνουμε μια πρωτόγνωρη κοινωνική εξαθλίωση και έναν ραγδαία αναπτυσσόμενο εκφασισμό. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Έλληνες εις γην ξένην;

Ολοκληρώθηκε η μετατροπή της χώρας σε αποικία.
                                                                           Του Ευτύχη Μπιτσάκη

Μετά την πρόσφατη ψήφιση της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου, δεν ισχύει η ασυλία της δημόσιας περιουσίας του κράτους. Τώρα οι δανειστές μπορούν να κατάσχουν, όχι μόνο την ιδιωτική περιουσία του κράτους (ακίνητα, κτίρια, κεφάλαια κ.λπ.), αλλά και τη δημόσια (λιμάνια, αεροδρόμια, αρχαιολογικούς χώρους, αιγιαλούς κ.λπ.).
Με την πράξη αυτή ολοκληρώθηκε η μετατροπή της χώρας σε αποικία. Τώρα δεν είναι μόνο η εκχώρηση της δημοσιονομικής πολιτικής στους τρεις υπαλλήλους των δανειστών και το διαρκώς αυξανόμενο χρέος (μετά από κάθε δόση «βοήθειας»). Δεν είναι μόνον η καταστροφή του κράτους πρόνοιας, της δημόσιας Παιδείας, και της εργατικής νομοθεσίας. Δεν είναι μόνον η ανεργία, η γενικευμένη φτώχεια, η πείνα και οι αυτοκτονίες. Δεν είναι μόνον η εκποίηση του ΟΤΕ, της ΔΕΗ, των λιμανιών και των αεροδρομίων. Αυτά, μια μελλοντική αριστερή κυβέρνηση, μπορεί να τα ανακτήσει. Τώρα όμως εκποιείται και ο ορυκτός πλούτος της χώρας. Το χρυσάφι της Χαλκιδικής παραδίδεται στους ξένους, έναντι έντεκα εκατομμυρίων ευρώ (όσο η αξία 30 διαμερισμάτων των 100τ.μ.). Το χρυσάφι, οι βωξίτες, το νικέλιο, το μαγγάνιο, όλος ο ορυκτός πλούτος που σχηματίστηκε κάτω από το έδαφος της Ελλάδας πριν από εκατομμύρια χρόνια, θα εκποιηθεί. Το χρυσάφι και τα υπόλοιπα μεταλλεύματα δεν θα ξαναγεννηθούν. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Κ. Λαπαβίτσα: Οι Ελληνικοί Μισθοί, το Φως στο Τούνελ και το Τρένο

Toυ ΚΩΣΤΑ ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ*
Συνεχίζει να διαπιστώνει φως στο τούνελ η κυβέρνηση, όπως δηλώνουν κορυφαίοι υπουργοί της. Είναι απορίας άξιον που το βλέπει. Επειδή όμως λίγοι από τους υπόλοιπους βλέπουμε αυτό το φως, ας μιλήσουμε για το ίδιο το τούνελ.
Ποια είναι η κύρια αιτία της κρίσης της Ευρωζώνης;
Πρόκειται για την απόκλιση της ανταγωνιστικότητας ανάμεσα στο ευρωπαϊκό κέντρο και την ευρωπαϊκή περιφέρεια. Ας δούμε λοιπόν την πορεία της ελληνικής ανταγωνιστικότητας.
Η διεθνής ανταγωνιστικότητα μιας χώρας έχει δύο βασικούς συντελεστές. Από τη μια, το Ονομαστικό Κόστος Εργασίας, δηλαδή τους μισθούς και τα άλλα έξοδα εργατικού δυναμικού. Όσο ανεβαίνουν, τόσο μειώνεται η ανταγωνιστικότητα. Να τονίσω ότι πρόκειται για το ονομαστικό, όχι για το πραγματικό κόστος εργασίας, δηλαδή την πρόσβαση των εργαζομένων σε αγαθά και υπηρεσίες. Αυτή μπορεί ακόμη και να μειώνεται καθώς ανεβαίνουν οι ονομαστικοί μισθοί. Από την άλλη, την Παραγωγικότητα της Εργασίας. Όσο ανεβαίνει, τόσο αυξάνεται η ανταγωνιστικότητα. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Γ. Τόλιος: Η Μετάλλαξη του Ευρώ από Εργαλείο Νομισματικής Πολιτικής σε Όπλο Επιβολής

Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ*
Η νέα γενικευμένη κρίση του συστήματος που βιώνουν τα τελευταία χρόνια οι ευρωπαϊκοί λαοί και με ιδιαίτερη σφοδρότητα ο ελληνικός, έχει τη διεθνή,ευρωπαϊκή και εθνική της διάσταση. Στην ουσία πρόκειται για κρίση του νεοφιλελεύθερου μοντέλου διαχείρισης του καπιταλιστικού συστήματος, ενός τρόπου παραγωγής, διανομής και αναδιανομής εισοδήματος σε βάρος τηςμεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών και υπέρ των κατόχων του χρηματιστικού κεφαλαίου. Ειδικότερα στις χώρες της «ευρωζώνης» η κρίση χρέους και η κρίση των τραπεζών, αποτελούν σε μεγάλο βαθμό εκδήλωση της δομικής κρίσης της ΟΝΕ (Οικονομικής Νομισματικής Ενοποίησης) και του «ενιαίου νομίσματος» (ευρώ) που έχει τις ρίζες της στις ενδογενείς αντινομίες της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, τόσο σε οικονομικό όσο σε κοινωνικόκαι πολιτικό επίπεδο. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥΣ ΤΟΥ «ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΥΜΕ ΤΗ ΒΙΑ ΑΠ’ ΟΠΟΥ ΚΙ ΑΝ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ»…

Του Ν.ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Την Πέμπτη τα ξημερώματα δυο φασιστόμουτρα δολοφόνησαν στα Πετράλωνα ένα παιδί 26 ετών από το Πακιστάν. Στο σπίτι του ενός από τους μαχαιροβγάλτες – που όπως ομολόγησαν διέπραξαν το έγκλημα επειδή ο νέος τους εμπόδιζε με το ποδήλατό του – βρέθηκαν προεκλογικά φυλλάδια τηςΧρυσής Αυγής.

Η δολοφονία, που έρχεται να προστεθεί στη μακρά αλυσίδα της ρατσιστικής βίας, δεν αποτέλεσε αφορμή για την πρόκληση κάποιουμείζονος κύματος πολιτικής κοκορομαχίας, ανάλογου εκείνου που επί μέρες είδαμε να εκδηλώνεται και να συντηρείται με αφορμή τα γκαζάκια, τιςστρακαστρούκες και τις βίλες ώσπου να φτάσουμε στα «Καλάσνικοφ».

Το έγκλημα δεν προκάλεσε την εμφάνιση στον «πολιτικό καφενέ» ούτε του Βορίδη, ούτε του Γεωργιάδη, ούτε της Μπακογιάννη, ούτε εκείνου του απίθανου Κωνσταντινόπουλου (έτσι δεν τον λένε;) τουΠΑΣΟΚ, ούτε του Δένδια, πέραν των τυπικών ανακοινώσεων εκ μέρους του υπουργείου.

Όσο για τους εντεταλμένους των τηλεοπτικών σταθμών, τους επιφορτισμένους να συλλέγουν και να απαιτούν δηλώσεις «καταδίκης της βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται», δεν έστησαν ούτε ένα τηλεπαράθυρο για να αναλύσουν, να εντοπίσουν ή, πολύ περισσότερο, να αναδείξουν ενδεχόμενες πολιτικές πλευρές που μπορεί να σχετίζονται με τα αίτια αυτής της δολοφονικής βίας. Δεν αφιέρωσαν ούτε μια «στρογγυλή τράπεζα προβληματισμού», από αυτές που διανθίζονται με τις θεωρίες περί των «δυο άκρων» και που τις συνηθίζουν όταν πρόκειται να αξιοποιήσουν το θέμα «βία» με τον γνωστό τρόπο: Για να το στρέφουν ενάντια στο λαό, συκοφαντώντας το εργατικό κίνημα και προβοκάροντας τον μαζικό πολιτικό αγώνα. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η πρόκληση του δευτέρου άλματος της Ριζοσπαστικής Αριστεράς

ΑΝΕΣΤΗΣ ΤΑΡΠΑΓΚΟΣ

Θεσσαλονίκη – Ιανουάριος 2013

Η διάλυση της σοσιαλδημοκρατίας τροφοδότης Αριστεράς και Δεξιάς

Αν παρατηρήσει κανείς την εξέλιξη της εκλογικής επιρροής των πολιτικών κομμάτων στην τελευταία τριετία (από τις βουλευτικές εκλογές του Οκτωβρίου 2009 μέχρι τις σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης στην αρχή του 2013) διαπιστώνει ότι :

Η πολιτική δύναμη των αστικών σχηματισμών του δικομματισμού μαζί με τα μικρότερα συμπληρώματά τους έφτανε τον Οκτώβριο του 2009 στα 83,0% (ΝΔ 33,5% +ΛΑΟΣ 5,6% +ΠΑΣΟΚ 43,9%), ενώ στις εκλογές του Ιουνίου 2012 μειώθηκε στα 64,2% (ΝΔ 29,7% +ΛΑΟΣ 6% +ΑΝΕΛ 7,5% +ΧΑ 6,9% +ΠΑΣΟΚ 12,3% + ΔΗΜΑΡ 6,3%), δηλαδή καταγράφεται μια μείωση της πολιτικής επιρροής των αστικών, μνημονιακών και συντηρητικών κομμάτων εν συνόλω της τάξης του 18,8%. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Κ. Λαπαβίτσας: Μαθήματα Πολιτικής Οικονομίας σε πρώτο πρόσωπο

 Μαθήματα Πολιτικής Οικονομίας σε πρώτο πρόσωπο

Μάθημα 1ο     Οι «θεωρητικοί του ευρώ» και οι  «γενικοί θεωρητικοί»
 Θυμάμαι καλά τις αρχές του 2010. Τότε που ανέβαιναν τα σπρεντ, πύκνωναν τα σύννεφα για την Ελλάδα στις διεθνείς αγορές και ο κ. Παπακωνσταντίνου, με το σακίδιο στην πλάτη, περιφερόταν από πρωτεύουσα σε πρωτεύουσα παριστάνοντας τον σωτήρα της διεφθαρμένης χώρας του. Με ανησυχία παρακολουθούσε τις διαδρομές του η ελληνική κοινωνία, χωρίς όμως να αντιλαμβάνεται τι ακριβώς συμβαίνει. Και πως να αντιληφθεί, αν θυμηθεί κανείς τι της έλεγαν οι ταγοί της και οι πνευματικοί της φορείς.
     Από τη μια είχαμε αυτούς που μπορούμε να τους ονομάσουμε οι «θεωρητικοί του ευρώ». Δεν ήταν βέβαια ακριβώς αυτό τότε, ήταν μάλλον οι θεωρητικοί της υποτιθέμενης ελληνικής διαφθοράς και διπροσωπίας. Η κρίση ήταν ελληνική υπόθεση γιατί το στραβό ελληνικό δημόσιο είχε καταστρέψει τον υγιή ιδιωτικό τομέα και προκάλεσε αναταραχή εκ του μη όντος στην ΟΝΕ. Χρειαζόταν τιμωρία, εξυγίανση και πειθαρχία. Αυτά έλεγαν οι Γερμανοί προκαθήμενοι της ΟΝΕ και υπερθεμάτιζε ο κ. Παπανδρέου με την κυβέρνησή του. Πλήθος οι πανεπιστημιακοί, πνευματικοί άνθρωποι, δημοσιογράφοι, ο ανθός της ελληνικής πνευματικής ζωής, που επικροτούσαν. Η ΟΝΕ ήταν το απάνεμο λιμάνι, η ασφαλής προστασία για τη χώρα μας κι έπρεπε να ντρεπόμαστε που της δημιουργήσαμε τέτοια κρίση. Θα αφήσω κατά μέρος την προπέτεια να κουνάνε το δάχτυλο στον ελληνικό λαό άνθρωποι όπως ο κ. Παπακωνσταντίνου. Σημασία έχει ότι η συνομοταξία του γρήγορα μετατράπηκε στην «παράταξη του ευρώ», χωρίς όμως να χάσει τον αρχικό πυρήνα των ιδεών της, ότι δηλαδή φταίει ο ελληνικός λαός και κυρίως ο δημόσιος τομέας της οικονομίας του.

Α. Ταρπάγκου: Συντεταγμένες αριστερής ριζοσπαστικής πολιτικής

Συντεταγμένες αριστερής ριζοσπαστικής πολιτικής

Του Ανέστη Ταρπάγκου.

1. Οι κύριες πλευρές του τριετούς κοινωνικού ολέθρου

Μέσα στην τελευταία πενταετία της κρίσης υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου (φθινόπωρο 2008 – χειμώνας 2013), και στην τριετία άσκησης της μνημονιακής κυβερνητικής πολιτικής (άνοιξη 2010 – χειμώνας 2013), έχει επέλθει μια πολλαπλών διαστάσεων οικονομική και κοινωνική καταστροφή, που εκφράζεται κατ’ εξοχήν με:

Α. Την σταδιακή κατάρρευση της απασχόλησης που μέσα στο 2013 προβλέπεται να τετραπλασιαστεί σε σχέση με το 2008 (από τα 7,5% του ΟΕΠ στα 30%), πράγμα που μόνον σε περίοδο πολεμικής σύρραξης μπορεί να εμφανιστεί. Παράλληλα μ’ αυτή την έκλυση της μαζικής ανεργίας, πρωτοφανούς για τα ελληνικά και ευρωπαϊκά δεδομένα, καταστρέφεται ένα σημαντικό μέρος του παραγωγικού ιστού της χώρας εφόσον απαξιώνονται και εκκαθαρίζονται τα μη κερδοφόρα τμήματα και επιχειρήσεις της καπιταλιστικής οικονομίας. Από τη στιγμή που ο συνολικός αριθμός των ενεργών εργαζομένων (στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα) υπολείπεται πλέον κατά 1,0 εκατομ. άτομα από τον μη ενεργό πληθυσμό (άνεργοι, συνταξιούχοι, παιδιά), η ελληνική οικονομία έχει διαβεί πλέον το σημείο εισόδου της στην καθολική καταστροφή. Έτσι και στην καλύτερη ακόμη των περιπτώσεων, όπως σχεδιάζουν τα αστικά πολιτικά επιτελεία, και αν ακόμη η ύφεση που τρέχει μέσα στο 2013 με ρυθμό -4,0% του ΑΕΠ, υποχωρήσει, και αν ακόμη αρχίσουν και πραγματοποιούνται επενδύσεις παγίου κεφαλαίου (πράγμα που τα διαθέσιμα οικονομικά στοιχεία διαψεύδουν), θα πρόκειται για μια κεφαλαιοκρατική ανάπτυξη που ο ετήσιος ρυθμός της θα κυμαίνεται γύρω στο 0%-1%, και θα αφορά την κερδοφόρο λειτουργία «οικονομικών θυλάκων» της ιδιωτικής οικονομίας, δηλαδή μεγάλων κερδοφόρων επιχειρήσεων στους επιμέρους παραγωγικούς τομείς (των υπηρεσιών αλλά και της βιομηχανίας και του εμπορίου), μέσα σε ένα γενικότερο κοινωνικό περιβάλλον υπερμεγέθους ανεργίας, μισθολογικής εξαθλίωσης και μαζικού κλεισίματος εμπορικών καταστημάτων, μικρομεσαίων επιχειρήσεων και αυτοαπασχολούμενων επαγγελματιών. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου