Αποφασιστικό βήμα για μια Μετωπική και Αριστερή Διέξοδο

 Αποφασιστικό βήμα για μια Μετωπική και Αριστερή Διέξοδο

Ανακοίνωση της Παρέμβασης για την Πρωτοβουλία των 1000.

Η Πρωτοβουλία των 1000 είναι πλέον μια υπαρκτή παρέμβαση ώστε να αλλάξουν τα πράγματα, καταρχήν στην αριστερά. Η δυναμική που κατέγραψε, οι χίλιοι και πλέον αγωνιστές που υπέγραψαν, οι ακόμα περισσότεροι που βλέπουν με συμπάθεια τους στόχους και τον χαρακτήρα της Πρωτοβουλίας, η διεισδυτικότητα που έχει σε διαφορετικούς χώρους της αριστεράς, δημιουργεί την πεποίθηση ότι είναι δυνατόν να υπάρχει ταυτόχρονα, και μετωπική πολιτική, και αριστερό πρόσημο.

Η Πρωτοβουλία των 1000 βάζει κεντρικό καθήκον της περιόδου τη συγκρότηση ενός πολιτικού και κοινωνικού μετώπου διεξόδου. Βλέπει στην προοπτική μιας κυβέρνησης αριστεράς την δυνατότητα μιας πρώτης (έστω και αβέβαιης κατάληξης) αμφισβήτησης του αστικού και ευρωπαϊκού πλαισίου που οδήγησε στη μνημονιακή καταστροφή. Υπερασπίζεται την αριστερή κυβέρνηση ως ριζική πολιτική ανατροπή, ενάντια σε κάθε σκέψη οικουμενικότητας ή σταθεροποίησης της σημερινής κατάστασης. Ζητά ένα μέτωπο διεξόδου που μπορεί και θέλει να διεκδικήσει την εξουσία και δεν εγκλωβίζεται αποκλειστικά στη διαμαρτυρία και στους κοινωνικούς αγώνες χωρίς πολιτική προοπτική. Και θέτει ως άμεσο μετωπικό καθήκον της αριστεράς, μια ευρεία συμπαράταξη στο στόχο “τέρμα οι θυσίες για το ευρώ”, από τις δυνάμεις εκείνες που είχαν και έχουν αυταπάτες για το ευρώ, μέχρι τις δυνάμεις που βλέπουν αναγκαία και αναπόφευκτη τη σύγκρουση με το ευρώ.

 

Η Πρωτοβουλία των 1000 αφορά ένα ευρύτατο κόσμο της αριστεράς, που εκκινεί από διαφορετικούς χώρους, αναζητά τη μετωπική πολιτική, ταυτόχρονα όμως αναζητά αριστερή και αντισυστημική διέξοδο από την κρίση. Είναι προφανές ότι δεν καλύπτεται ούτε από τον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε από το ΚΚΕ, ούτε από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Για διαφορετικούς λόγους και με διαφορετικό μερίδιο ευθύνης, η υπαρκτή αριστερά αποχωρεί ή υποχωρεί, και πάντως δεν ανταποκρίνεται στις ιστορικές προκλήσεις της περιόδου.

Το εύρος συντρόφων που υπογράφουν στην Πρωτοβουλία, από τον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αποδεικνύει ότι ανάμεσα στην ενσωμάτωση και το σεχταρισμό, υπάρχει έδαφος για μια αριστερή μετωπική πολιτική ρήξεων και ανατροπών. Για μια πολιτική που ξεκινά από την κατάργηση των μνημονίων και τη διαγραφή του χρέους και περνά από διαδοχικές και σκληρές ρήξεις με το ευρώ, την ΕΕ, τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, ανατρέποντας τελικά το επί δεκαετίες αστικό πλαίσιο που έστειλε τη χώρα στη χρεοκοπία και το λαό στην πτώχευση.

Αυτή είναι για εμάς η έννοια του μεταβατικού προγράμματος που μπορεί να υπηρετήσει μια αριστερή κυβέρνηση. Μέσα και όχι έξω από αυτή την πορεία, η κομμουνιστική αριστερά έχει όλες τις δυνατότητες μιας ριζοσπαστικής ανασύνθεσης και ανασυγκρότησης, χρωματισμένης από τα πραγματικά βήματα του πραγματικού κινήματος. Το να τεθεί στην ημερήσια διάταξη η ανατροπή ενός συστήματος πρωτόγνωρης κοινωνικής και οικονομικής καταστροφής, θα είναι το μακρινό, αλλά όχι ουτοπικό, ούτε απίθανο, έπαθλο. Το καθήκον της απάντησης στην καπιταλιστική κρίση από τη σκοπιά της κομμουνιστικής και επαναστατικής αριστεράς δεν παίρνει αναβολή.

Οι δυνάμεις που γοητεύονται από μια τέτοια διαδικασία, ακόμα κι αν σήμερα μετεωρίζονται ή συμπιέζονται ανάμεσα στην ενσωμάτωση και στο σεχταρισμό, ή που νιώθουν άβολα και με την ενσωμάτωση και με το σεχταρισμό, σε όποιο μετωπικό σχήμα κι αν ανήκουν, έχουν ρόλο και περιεχόμενο.

Η Αριστερά, παρά τις ανεπάρκειες, παραμένει η αναγκαία καρδιά ενός ευρύτατου μετώπου διεξόδου από τη σημερινή εθνική, κοινωνική και οικονομική καταστροφή. Η κοινωνική και εθνική σωτηρία δεν θα έρθει από τη λαϊκή δεξιά, από κάποια παρθενογένεση, από εξ ουρανού σωτήρες, ούτε πολύ περισσότερο από τα ρετάλια της κεντροαριστεράς. Η Πρωτοβουλία των 1000 απευθύνεται ειλικρινά και συντροφικά στο σύνολο των αριστερών δυνάμεων, με ανάγνωση της σημερινής πολιτικής δυναμικής, και κυρίως με αναγνώριση των δυνατοτήτων για μια μετωπική σύνθεση που να κάνει ρεαλιστική μια άμεση διέξοδο στην ελληνική τραγωδία.

Η Πρωτοβουλία θα διαψεύσει τους συντρόφους που πασχίζουν να δικαιολογήσουν την παραμονή στην περιχαράκωση προβάλλοντας τον μπαμπούλα της ενσωμάτωσης για όποιον ξεφεύγει από το σεχταριστικό βάλτο. Θα διαψεύσει και εκείνους τους συντρόφους που θεωρούν μονόδρομο όχι απλά τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και την ομόθυμη στράτευση σε μια ηγετική πολιτική εντός του, που ανοίγει διάπλατα την πόρτα της ήττας και του συστημισμού.

Είναι άλλο δημιουργική κριτική, άλλο στήσιμο στον τοίχο, άλλο ταύτιση και ένταξη, άλλο ανεξαρτησία με μετωπική συμπαράταξη κόντρα στον κοινό εχθρό. Τα παραπάνω είναι κρίσιμα –και θα όφειλαν να είναι αυτονόητα- για τις δυνάμεις της επαναστατικής αριστεράς. Δυστυχώς ο ετεροκαθορισμός, δεν παράγει πολιτική, παράδειγμα, ελπίδα. Απλά αποσυγκροτεί, όπως στην πράξη αποδεικνύεται.

Τα πράγματα δεν είναι αμετάβλητα, οι συσχετισμοί δεν είναι αμετακίνητοι, ενώ και οι πολιτικές εξελίξεις τρέχουν με εντυπωσιακούς ρυθμούς. Συνθήματα που χθες έμοιαζαν ενσωματώσιμα σήμερα είναι ανατρεπτικά. Συνθήματα που χθες υιοθετούνταν, σήμερα, προ των πυλών, εγκαταλείπονται. Σε κάθε περίπτωση οι μονοσήμαντες, απλοϊκές και δογματικές απαντήσεις είτε έρχονται από τα δεξιά, είτε έρχονται από τα αριστερά είναι ανεπαρκείς.

Δεν αγνοούμε τα όρια, τις αντιφάσεις, τις εμμονές του ΣΥΡΙΖΑ για τον χαρακτήρα της επερχόμενης αναμέτρησης. Δεν αγνοούμε ότι κυριαρχούν συστημικά και στρατηγικά όρια. Ότι βαραίνει η αποδοχή της αστικής νομιμότητας, που σήμερα αποτυπώνεται στη διάσωση του ευρώ και της ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας. Για αυτό ακριβώς, χρειαζόμαστε το αριστερό αντισυστημικό ρεύμα που είναι παράλληλα ανοικτό στη λογική των πολιτικών συνεργασιών. Ρεύμα που συγκροτείται στην κατεύθυνση της αντισυστημικής διεξόδου από την κρίση, αλλά ταυτόχρονα πρωτοστατεί σε μετωπικές πρωτοβουλίες.

Η Πρωτοβουλία των 1000, μπορεί να συγκροτήσει ακόμα περισσότερο την πολιτική της πρόταση και την πολιτική της πρόθεση. Μπορεί να δώσει τις απαραίτητες διευκρινήσεις και ερμηνείες σε έναν αναγκαίο, συντροφικό και ειλικρινή δημόσιο διάλογο. Επιθυμεί να παρέμβει χωρίς κηδεμόνες ή προνομιακούς συνομιλητές στο γόνιμο πεδίο της αριστερής τακτικής και στρατηγικής. Δεν είναι όχημα ένταξης πουθενά. Δεν είναι μοχλός πίεσης σε κανέναν. Δεν είναι εσωτερικός διαγκωνισμός κάποιων.

Είναι απόπειρα να εκφραστεί μια αυθόρμητη αγωνία τόσο για τη μετωπική συγκρότηση που λείπει, όσο και για το αντισυστημικό πρόγραμμα διεξόδου που δεν συγκροτείται -ακόμη- σε πολιτική δύναμη.

Και μέχρι σήμερα φαίνεται να τα καταφέρνει.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: