Γ. Τόλιος: Κρίση, Αντίσταση και Προοπτική της Αριστεράς

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΔΙΗΜΕΡΟ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΥΑ (27 & 28/10)
Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ*
Η πρωτοβουλία διοργάνωσης του διήμερου με βασικό ερώτημα, «τι κάνουμε ως Αριστερά, ποια η διέξοδος», αποκτά εξαιρετική σημασία διότι φέρνει στο προσκήνιο το μέγα θέμα του διαλόγου και κοινής δράσης των φορέων της ριζοσπαστικής Αριστεράς, τουλάχιστον στα σημεία που υπάρχουν συγκλίσεις, αφήνοντας στο γόνιμο διάλογο και στη δοκιμασίατου χρόνου τις διαφορετικές θεωρήσεις. Επιτρέψτε μου να επικεντρωθώ σε επτά σημεία.
Σημείο Πρώτο. Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε μια επιταχυνόμενη διαδικασία συνειδητοποίησης ότι η απάντηση στην σημερινή κρίση βρίσκεται προς τα Αριστερά. Στρέφει το βλέμμα της, προσδοκά, ελπίζει, αλλά ακόμα δεν είναι σε «κίνηση», σε «αριστερό πολιτικό βηματισμό»! Αυτή η εξέλιξη είναι κατ’ αρχήν πολύ θετική και για πρώτη φορά, μετά από πολλές δεκαετίες, η Αριστερά καλείται να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο, όχι μόνο κινηματικό που πάντα είχε παρουσία, αλλά σε κυβερνητικό επίπεδο.
Σημείο Δεύτερο. Η πολιτική της σημερινής κυβέρνησης (ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ) και της «τρόϊκας» (ΕΕ  ΔΝΤ – ΕΚΤ), με το νέο «Μνημόνιο» και τις πολλαπλές δεσμεύσεις, δεν μπορούν να εξασφαλίσουν βιώσιμες λύσεις ακόμα και με όρους συστήματος, χωρίς να διακινδυνεύσουν γενικότερες ανατροπές σε εθνικό και υπερεθνικό επίπεδο. Ακόμα κι αν ψηφίσουν το νέο «Μνημόνιο» η εφαρμογή του συνεπάγεται «τεκτονικούς σεισμούς» που θα σηματοδοτήσει ραγδαίες και απρόσμενες εξελίξεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ και συνολικά η Αριστερά, πρέπει άμεσα να αρθούν πολιτικά και οργανωτικά, στο ύψος των περιστάσεων. Να ετοιμαστούν για την πρόκληση που έρχεται.
Σημείο Τρίτο. Τι σημαίνει αυτή η «πρόκληση» σε πολιτικό επίπεδο; Ένα σαφές πολιτικό σχέδιο και τη συσπείρωση του λαού στην προώθηση του. Πολλοί ρωτούν: έχει ο ΣΥΡΙΖΑ τέτοιο σχέδιο και ειδικότερα εναλλακτικό πρόγραμμα εξόδου από την κρίση; Πιστεύω ναι, τουλάχιστον για την αρχική φάση, για να ξεκινήσουμε, αφήνοντας ανοικτό μέχρι που θα φθάσουμε. Επιγραμματικά. Κατάργηση του «Μνημονίου» και εφαρμοστικών νόμων, Διαγραφή μεγαλύτερου μέρους του χρέους αξιοποιώντας τη στάση πληρωμών ως μοχλό πίεσης. Εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση των τραπεζών. Επιστροφή ιδιωτικοποιημένων ΔΕΚΟ στο δημόσιο και επέκταση τους σε στρατηγικούς τομείςΠρόγραμμα παραγωγικής ανασυγκρότησης και αύξηση της απασχόλησης. Στήριξη αγοραστικής δύναμης μισθών-συντάξεων και προστασία λαϊκού εισοδήματος. Ριζική αλλαγή της δημοσιονομικής διαχείρισης με όρους ανάπτυξης και κοινωνικής δικαιοσύνης. Βαθιές αλλαγές στο χαρακτήρα της δημόσιας διοίκησης και λειτουργίες του κράτους. Πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική και ισότιμη συνεργασία με όλες τις χώρες, κά. Ωστόσο πολλοί ρωτούν. Αρκούν όλα αυτά για μια προοδευτική διέξοδο; Τι γίνεται με την ευρωζώνη και την ΕΕ;
Σημείο Τέταρτο. Ο ΣΥΡΙΖΑ ως σύνολο τάσσεται κατά των πολιτικών που προωθεί η ευρωζώνη. Σταθερά απορρίπτει το Μνημόνιο και τις πολιτικές της εγχώριας και υπερεθνικής «τρόϊκας» και δεν προτίθεται να θυσιάσει την εναλλακτικό του σχέδιο στη λογική «της πάση θυσίας» παραμονής στην ευρωζώνη-ευρώ. Τέλος στρατηγικό του όραμα παραμένει ο σοσιαλισμός με δημοκρατία και ελευθερία. Ωστόσο είναι αρκετά αυτά; Μπορούν να γίνουν ριζοσπαστικές αλλαγές και δη σοσιαλιστικές, με παραμονή στην ευρωζώνη και στην ΕΕ; Εδώ όντως υπάρχουν ελλείμματα στην εναλλακτική του πρόταση, παρ’ ότι από συνιστώσες του υπάρχουν εναλλακτικά πολιτικά «σχέδια». Ωστόσο οι ριζοσπαστικές «αιχμές» του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ, ανοίγουν δρόμους ανατροπής, που το βάθος και η έκταση τους, θα εξαρτηθούν όχι μόνο από την βούληση της ηγεσίας του, αλλά και από τη δραστήρια παρέμβαση του κόσμου του ΣΥΡΙΖΑ και των κοινωνικών κινημάτων, καθώς και την παρέμβαση των άλλων δυνάμεων της ριζοσπαστικής αριστεράς.
Σημείο Πέμπτο. Ειδικότερα η κατάργηση του «Μνημονίου», η παύση πληρωμών χρέους, ηεθνικοποίηση των τραπεζών κά, είναι από τη φύση τους μέτρα ασύμβατα με την παραμονή στην ευρωζώνη και το ευρώ. Άρα εκ των πραγμάτων θα τεθεί θέμα εξόδου (είτε μας διώξουν, είτε φύγουμε), η οποία μπορεί να καταλήξει σε έξοδο ακόμα και από την ΕΕ. Κατά συνέπεια υπάρχει άμεση ανάγκη πολιτικής και οργανωτικής προετοιμασίας, μετάβασης στο εθνικό νόμισμα και την επεξεργασία συγκεκριμένης πολιτικής, ιδιαίτερα στον οικονομικό τομέα. Με άλλα λόγια υπάρχει ανάγκη ενός σαφούς «σχεδίου Β, συνέχεια του σχεδίου Α».!
Σημείο Έκτο. Όσον αφορά το θέμα του σοσιαλιστικού, παρ’ ότι κρίσιμο και «εν πολλοίς» επίκαιρο, δεν είναι καθαρό ούτε το προγραμματικό πλαίσιο ούτε και οι μορφές μετάβασης, τόσο από τον ΣΥΡΙΖΑ όσο και από τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς. Ασφαλώς σοσιαλιστικός μετασχηματισμός στα πλαίσια της ΕΕ είναι ανέφικτος, πολύ περισσότερο στα πλαίσια της ευρωζώνης. Κατά συνέπεια το ερώτημα της δυνατότητας σοσιαλιστικού μετασχηματισμού σε μια χώρα ή σε όλες μαζί τις χώρες της ΕΕ, καθώς και το περιεχόμενο των μετασχηματισμών, παραμένει ανοικτό. Ωστόσο η ανισόμετρη πολιτική ανάπτυξη του κινήματος κάνει περισσότερο ρεαλιστική την προοπτική ριζοσπαστικών αλλαγώνσε μια, δύο, τρεις ή περισσότερες χώρες, οι οποίες θα λειτουργήσουν ως «καταλύτης» γενικότερων ανατροπών σε ευρωπαϊκό και ευρύτερα διεθνές επίπεδο. Σε κάθε περίπτωση η πάλη σε εθνικό επίπεδο αποκτά πρωταρχική σημασία, ενώ αναβαθμίζεται η σημασία του συντονισμού δράσης σε υπερεθνικό.
Σημείο Έβδομο. Η Αριστερά στην Ελλάδα βιώνει σήμερα μια μεγάλη ιστορική στιγμή. Πρόκειται για το «ραντεβού με την ιστορία». Όλες οι συνιστώσες της και πρώτα απ’ όλα ο ΣΥΡΙΖΑ, χρειάζεται να δείξουν διορατικότητα, τόλμη, σοφία και αποφασιστικότητα, ώστε επί τέλους «τα όνειρα να πάρουν εκδίκηση»! Υπάρχουν απόψεις που προεξοφλούν την αναδίπλωση, την εγκατάλειψη και την αποτυχία του εγχειρήματος ΣΥΡΙΖΑ. Ορισμένες μάλιστα φθάνουν στο σημείο να θεωρούν την αποτυχία του ως ευκαιρία ενίσχυσης των δικών τους δυνάμεων. Θα ήταν νομίζω τραγικό λάθος να κυριαρχήσουν τέτοιες αντιλήψεις στο χώρο της Αριστεράς. Μια αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ σημαίνει εφαρμογή του Μνημονίου και αποτυχία συνολικά της Αριστεράς με αρνητικές επιδράσεις σε βάθος χρόνου στην πολιτική ζωή της χώρας. Κατά συνέπεια το ελάχιστο που έχουμε να κάνουμε, όποια ιδιαίτερη εκδοχή και να υπηρετούμε είναι, συνειδητά, σταθερά, επίμονα, μέσα από το γόνιμο διάλογο και κοινή δράση, να οικοδομήσουμε «μέτρα εμπιστοσύνης» σε πολιτικό, οργανωτικό και ψυχολογικό επίπεδο, ώστε να ανταποκριθούμε στο κάλεσμα των καιρών. Οι προφάσειςδικαιολογίεςαρνήσεις της κοινής δράσης, στο όνομα υπαρκτών πολιτικών «διαφόρων» και άλλων «αιτίων», δεν διευκολύνουν την προώθηση του στρατηγικού στόχου που είναι η υπέρβαση του κυρίαρχου συστήματος προς μια ανώτερη κοινωνία.
*Ο Γιάννης Τόλιος είναι διδάκτωρ οικονομικών επιστημών και μέλος της ΠΣΕ του ΣΥΡΙΖΑ.
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: