Στο δρόμο της παραγωγικής ανασυγκρότησης

Στο δρόμο της παραγωγικής ανασυγκρότησης

 του Σπύρου Κόγκα.

ΜΕΡΟΣ Α: ΣΤΑ ΧΝΑΡΙΑ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ «ΑΝΤΑΙΟΣ»

«Σήμερα, λοιπόν, προϋπόθεση για να τεθούν τα θεμέλια της ανοικοδόμησης στο απώτερο μέλλον σε πλατιές και κοινωνικές βάσεις είναι να ελευθερωθεί ο λαός και η οικονομία του, από κάθε αντιπαραγωγικό, αντιοικονομικό και εκμεταλλευτικό εμπόδιο που έστηνε στην πρόοδο της χώρας μια μονοπωλιακή κερδοσκοπική ολιγαρχία… Ο λαός κάνει το καθήκον του με στερήσεις και εξαντλητική εργασία. Ποιος όμως δεν κάνει το καθήκον του απέναντι στη χώρα και το λαό; Να, το βασικό πρόβλημα της ανοικοδόμησης. Πρέπει να εξεταστεί κατά κλάδους και τομείς της οικονομίαςποια ενδογενής αιτία εμποδίζει την ανασυγκρότηση και πως μπορεί να εξουδετερωθεί …». Δημήτρης Μπάτσης, περιοδικό ΑΝΤΑΙΟΣ, τεύχος 1ο .

 

Έχουν περάσει πενήντα χρόνια από την εκτέλεση του Δημήτρη Μπάτση, πενήντα χρόνια από το τέλος μιας ανεπανάληπτης εργασίας -συμβολή στην Ελλάδα της ανοικοδόμησης, στην Ελλάδα της ανεξαρτησίας , στην Ελλάδα της ανάπτυξης και της προκοπής όλου του λαού της. Από το 1945 έως το 1952 , η δραστηριότητα της επιστημονικής εταιρείας προβληματισμού «ΕΠΑΝ-Επιστήμη και Ανοικοδόμηση» και όλο το δυναμικό που στήριξε το περιοδικό ΑΝΤΑΙΟΣ, συγκέντρωσαν όλα τα απαραίτητα στοιχεία, ανέλυσαν και παρουσίασαν επιστημονικά τις δυνατότητες για μια παραγωγική και οικονομική ανοικοδόμηση της κατεστραμμένης από την Κατοχή και τον Εμφύλιο , Ελλάδας.   Όλο το πνεύμα του Εαμικού δυναμισμού και αισιοδοξίας, το πνεύμα της λαοκρατούμενης Ελλάδας, αποτυπώθηκε σε αυτή την πρωτοπόρα εργασία που συνέτριψε την αστική γραμμή της εξάρτησης και της ψωροκώσταινας.

Σήμερα , δυόμιση χρόνια μετά την εισβολή του Μνημονίου, παρά την τεράστια λαϊκή ζήτηση για συνολική πρόταση διεξόδου, παρά την απόλυτη φτώχεια του αστισμού να αποδείξει μια γραμμή ανοικοδόμησης εντός του Μνημονίου και της καταρρέουσας Ευρωζώνης, δεν έχει διατυπωθεί , δεν έχει ερευνηθεί και μελετηθεί , η συνολική μακροπρόθεσμη οικονομική ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας , ανασυγκρότηση που θα οδηγήσει την χώρα στην διέξοδο από την χρεοκοπία και στην αυτοδύναμη ανάπτυξη της προς όφελος του ελληνικού λαού. Δεν θα διαφωνήσει κανείς πως όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς μιλάνε, διακηρύσσουν, υπερασπίζονται την δυνατότητα της ανεξάρτητης πορείας της χώρας σε νέες βάσεις , μακριά από τα σάπια θεμέλια του αστικού μεταπολιτευτικού μοντέλου.

Όμως, η υπεράσπιση αυτή παραμένει εγκλωβισμένη στα πλαίσια γενικών αναφορών, πολιτικών συνθημάτων (ειδικά η ιδέα της παραγωγικής ανασυγκρότησης έχει τόσο πολύ αναφερθεί ) και ανεξήγητων στον λαό θεωριών. Το πολιτικό πρόγραμμα μίας Αριστεράς που επιθυμεί να βρεθεί στην εξουσία, που επιθυμεί να εξοπλίσει ένα λαϊκό μέτωπο παρατεταμένου αγώνα για την διέξοδο από την κρίση, οφείλει να είναι προϊόν μιας ενδελεχούς, συστηματικής και σύγχρονης επεξεργασίας των οικονομικών προϋποθέσεων της χώρας να σταθεί στα πόδια της σε νέες βάσεις.

Αυτή η επεξεργασία δεν μπορεί να υποκατασταθεί από μια κλειστή και βραχυπρόθεσμη μελέτη θέσεων που θα υιοθετήσει ένα κόμμα με σκοπό να καταθέσει ένα οικονομικό πρόγραμμα αντιπολίτευσης. Αυτό δεν είναι κακό αλλά δεν αποτελεί βάση για μια συνολική εκτίμηση στρατηγικού χαρακτήρα για τα εθνικά πλεονεκτήματα της ελληνικής οικονομίας και το πώς αυτά θα μπορέσουν να αξιοποιηθούν παραγωγικά και κοινωνικά.

Η ανάγκη της συγκρότησης ενός νέου Κέντρου Μελετών για την Παραγωγική Ανασυγκρότηση της Ελλάδας είναι επιτακτική και οφείλει να αποτελέσει άμεση πρωτοβουλία των δυνάμεων της Αριστεράς, των διανοούμενων της, των νέων ανθρώπων της, των επιστημόνων της. Πρωτοβουλία που η υλοποίηση της δεν μπορεί παρά να στηριχθεί στην γνώση και την συμβολή όλου του επιστημονικού και τεχνικού δυναμικού της χώρας, στην σχέση με τους εκπροσώπους των παραγωγικών τάξεων που στενάζουν από την Μνημονιακή Κατοχή. Παρά την απουσία ενός μεγάλου πολιτικού κέντρου, παρά την απουσία ενός λαικού μετώπου , μια τέτοια πρωτοβουλία θα αποτελούσε αφετηρία πολιτικών σχέσεων και πραγματικής προγραμματικής δουλειάς της Αριστεράς μέσα στις λαικές τάξεις αυτή την περίοδο.

Το έδαφος είναι ώριμο για μια εργασία που θα ερχόταν να απαντήσει σε ερωτήματα που καθημερινά θέτει ο εργαζομένος κόσμος , οι μικρομεσαίοι , οι αγρότες της χώρας:

Ποιο μοντέλο πρέπει να ακολουθήσουμε; Μπορούμε να αναπτυχθούμε χωρίς το Μνημόνιο ; Υπάρχει ζωή εκτός Ευρωζώνης; Μπορούμε να αναπτυχθούμε σε δικές μας βάσεις χωρίς να αποκλειστούμε από την διεθνή κοινότητα;

Μια τέτοια εργασία επείγει γιατί, η ελληνική κρίση βαθαίνει εξαιτίας του πολιτικού και οικονομικού μοντέλου εξάρτησης της χώρας στην ασθμαίνουσα Ευρωζώνη. Επείγει με την έννοια ότι η υπεράσπιση γενικός και αορίστως της δημόσιας περιουσίας δεν μπορεί να σταματήσει την βασική αιτία παραγωγικής διάλυσης και παράδοσης των όπλων που είναι η απουσία εθνικού χρηματοπιστωτικού συστήματος που να είναι εξοπλισμένο με νόμισμα που να μην εξαρτάται από κανένα υπερεθνικό θεσμό ή φορέα. Για την διαλυμένη παραγωγικά Ελλάδα που τώρα πουλάει και τα τελευταία ασημικά της αυτό είναι καθοριστικό στοιχείο ενός στοιχειώδους ανεξάρτητου σχεδιασμού παραγωγικής ανασυγκρότησης.

Επείγει επίσης γιατί η γεωπολιτική και γεωοικονομική θέση της χώρας θα πιεσθεί ακόμα περισσότερο στην προσκόλληση της μέχρι χρεοκοπίας ,είτε στο Ευρωδιευθυντήριο είτε στην Αμερικάνικη πολιτική , λόγω της αναβάθμισης του ρόλου της Ανατολικής λεκάνης της Μεσογείου στον ακήρυχτο οικονομικό πόλεμο των μεγάλων δυνάμεων. Ο φυσικός πλούτος, κυρίως ο ενεργειακός πλούτος, της χώρας και η θέση της θα ενισχύσουν ακόμα περισσότερο τις τάσεις για λεηλασία, εκποίηση και αποικιοκρατική πολιτική.

Τέλος, επείγει γιατί στην δημόσια αντιπαράθεση μεταξύ των δυνάμεων της Αριστεράς ακόμα δεν έχουν υπάρξει εκείνα τα επιχειρήματα και οι τεκμηριωμένες θέσεις που να εξηγούν με όρους πραγματικών δεδομένων και δυνατοτήτων, το γιατί μπορούμε ή δεν μπορούμε να υπάρξουμε ακόμα και με όρους ρήξης με το πλαίσιο της Ευρωζώνης. Διάλογο πειστικό και ωφέλιμο στην κοινωνία και στο λαό, κατανοητό στον κάθε πολίτη. Να τι χρειάζεται να οργανώσει η Αριστερά. Διάλογο που θα όριζε μια ηγεμονία ρεαλισμού αλλά και οράματος υπερ της Αριστεράς. Ο κόσμος όχι τυχαία, παρά την στήριξη του προς τον ΣΥΡΙΖΑ ,ακόμα δεν έχει πεισθεί αν είναι εφικτό να προκόψει η χώρα εντός Ευρώ και εκτός Μνημονίου ή εκτός Ευρώ και Μνημονίου. Και αυτή την σύγχυση όχι άδικα την πιστώνεται το στρατόπεδο του Μνημονιακού μπλοκ.

Το έργο αυτό δεν είναι συνεπώς μια θεωρητική εμμονή , δεν είναι μια αποκομμένη εργασία διανοούμενων της Αριστεράς. Πέρα από το ποιοι θα επιμείνουν να αρχίσει για να πάρει μια πρώτη μορφή, η διαδικασία υλοποίησης του και το τελικό αποτέλεσμα πρέπει να ενισχύσουν την πολιτική πρόταση στρατηγικής διεξόδου της χώρας από την σκοπιά της Αριστεράς.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: