ΕΝΩΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΙΚΗ στον δρόμο για την ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Με αφορμή τις πρωτοβουλίες που παίρνονται στην κατεύθυνση της συγκρότησης μιας ΑΝΤΙ- ΕΕ πολιτικής κίνησης (πχ. Κάλεσμα ΜΑΑ για ενιαίο ΑΝΤΙ-ΕΕ Μέτωπο) καθώς επίσης με αναφορά στο γενικότερο κλίμα συζήτησης και αναζήτησης της περιόδου, 61 σύντροφοι & αγωνιστές, καταθέτουμε ένα αναλυτικό σημείωμα με ορισμένες σκέψεις αναφορικά με την βασική κατεύθυνση που πρέπει να ακολουθήσουν οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής & αντικαπιταλιστικής αριστεράς.

Οι σκέψεις μας αναπτύσσονται πάνω σε οχτώ βασικούς άξονες

  • Για την διεθνή πολιτική σημασία των εκλογών
  • Για την πολιτική σημασία της ενίσχυσης της Αριστεράς
  • Για την σημασία της δυναμικής του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτό το αποτέλεσμα
  • Για την επόμενη μέρα της ανολοκλήρωτης ανατροπής
  • Για την λογική του ώριμου φρούτου, την επερχόμενη εκλογική αναμέτρηση και την τεράστια κοινωνική & πολιτική πόλωση που θα την συνοδεύει.
  • Για τα πολιτικά όρια του ΣΥΡΙΖΑ
  • Για ένα Λαϊκό Μέτωπο με κέντρο την Αριστερά
  • Για τη Ριζοσπαστική Αριστερά & την ανάγκη συγκρότησης ενός Αριστερού Μετώπου σε ΑΝΤΙ-ΕΕ κατεύθυνση.

Με το σημείωμα αυτό προσπαθούμε να συμβάλουμε δημιουργικά στον συνολικό προβληματισμό που αντικειμενικά διευρύνεται οριζόντια σε όλες τις δυνάμεις τις αριστεράς.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΕΘΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ
1. Η διπλή εκλογική διαδικασία στις 6 Μαΐου και 17 Ιουνίου ανέδειξε και επιτάχυνε τις βαθιές ιδεολογικές και πολιτικές μεταβολές που συντελούνται στην ελληνική κοινωνία ως αποτέλεσμα της εφαρμογής της πολιτικής των μνημονίων, της κοινωνικής αποπτώχευσης του λαού, του δημοκρατικού και εθνικού περιορισμού αλλά και της ταυτόχρονης, συνεχιζόμενης διεύρυνσης των λαϊκών αγώνων και αντιστάσεων.

2. Η σύμπτωση της ελληνικής εκλογικής διαδικασίας με τη συγκυρία όξυνσης και διεύρυνσης της καπιταλιστικής κρίσης στην ΕΕ, της ακόμη μεγαλύτερης αποσταθεροποίησης της Ευρωζώνης, της διεύρυνσης της υπερχρεωμένης περιφέρειας του ευρώ, αντικειμενικά εντάσσει την πολιτική αντιπαράθεση στην Ελλάδα στον πυρήνα των αντιθέσεων της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας. Το ενδεχόμενο αποτυχίας του νεοφιλελεύθερου πειράματος της εθελοντικής αυτοχειρίας ενός ολόκληρου λαού στο βωμό της τραπεζικής κερδοφορίας και του ευρώ αποτελεί ένα τεράστιο πρόβλημα των δυνάμεων του διεθνοποιημένου καπιταλισμού, ακριβώς από τη σκοπιά της συμβολικής σημασίας που έχει αποκτήσει η διεθνοποίηση της ελληνική κρίσης και του πειραματικού χαρακτήρα που ενέχει η στρατηγική της ιδεολογικής και κοινωνικοπολιτικής διαχείρισής της.
3. Σε αυτό το φόντο στήθηκε ένα ολόκληρο σκηνικό εκφοβισμού και υποταγής του ελληνικού λαού. Οι αντιδραστικές δυνάμεις του μνημονίου και του πολιτικού συστήματος, που το υπηρετεί, ενώθηκαν με τη σιδηρά επιρροή και παρέμβαση του ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου, τους μεγάλους, διεθνείς και επιθετικούς χρηματοπιστωτικούς ομίλους. Απέναντι στον ελληνικό λαό υψώθηκαν τεράστια τείχη για να τον πειθαναγκάσουν στην παθητική αποδοχή της αποπτώχευσής του και στο φοβικό εξαναγκασμό του. Συνεπώς η ίδια η ανολοκλήρωτη πολιτική ανυπακοή του ελληνικού λαού έχει τεράστια σημασία και αναδεικνύει τη διεύρυνση ενός βαθύτερου ριζοσπαστισμού.
4. Η τεράστια εκρηκτική άνοδος της αριστεράς στις εκλογές, ειδικά σε αυτήν την κοινωνική και πολιτική συγκυρία, συνιστά την τεράστια διεύρυνση του πολιτικού και ιδεολογικού ρήγματος της νεοφιλελεύθερης ηγεμονίας, την ακόμη μεγαλύτερη ρευστοποίηση – κρίση των πολιτικών σχέσεων εκπροσώπησης. Το ρήγμα βαθαίνει, οι λαϊκές μάζες ριζοσπαστικοποιούνται, η αριστερά δυναμώνει.

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΕΝΙΣΧΥΣΗΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ
5. Στα πλαίσια αυτά, η τεράστια εκλογική ενίσχυση – εκτίναξη της αριστεράς στη χώρα μας σε πρωτόγνωρα ποσοστά, έως και το όριο να διεκδικεί την κυβερνητική εξουσία, αποτελεί ένα γεγονός τεράστιας πολιτικής σημασίας όχι μόνο για την Ελλάδα άλλα για ολόκληρη την Ευρώπη, και για όλον τον κόσμο. Ένα γεγονός που ενέχει απίστευτες πολιτικές δυναμικές , που ανοίγει δρόμο στην ελπίδα, που φέρνει στο πολιτικό προσκήνιο τον κόσμο της δουλειάς, την νεολαία, τις ανάγκες των λαϊκών μαζών, την αγωνία των προσφύγων και των μεταναστών, που φέρνει στο πολιτικό προσκήνιο το αίτημα για αξιοπρεπή ζωή και εργασία, για μόρφωση, για δικαιοσύνη, για δημοκρατία και μάλιστα όχι απλά από την πλευρά των κινημάτων των καταφρονεμένων, όχι απλά από την πλευρά ενός άσβεστου φιλοσοφικού πάθους των διανοουμένων, αλλά από την πλευρά μιας τεράστιας πολιτικής δυναμικής, ικανής να συγκρουστεί κατά μέτωπο με τον αντίπαλο και να αναλάβει την ευθύνη να διεκδικήσει να νικήσει!

6. Το γεγονός αυτό από μόνο του είναι τεράστιας πολιτικής σημασίας, ανοίγει μια πόρτα για τους λαούς όλης της Ευρώπης και του αναπτυγμένου καπιταλισμού που είχε κλείσει ερμητικά για πάρα πολλά χρόνια. Τα πολιτικά αποτελέσματα αυτού του γεγονότος δεν μπορούν να εκτιμηθούν ακόμη σε όλες τις διαστάσεις τους αλλά και το βάθος και την μεσοπρόθεσμη πολιτική τους σημασία. Το κρίσιμο συμπέρασμα όμως είναι, ότι ο πολιτικός κύκλος των μεγάλων λαϊκών κινητοποιήσεων που έκλειναν με το αίσθημα του ανικανοποίητου μέσα στην πνιγηρή ατμόσφαιρα της ανελέητης αστυνομικής βίας και του χημικού πολέμου, κλείνει με μια τεράστια συμβολική και πολιτική νίκη των λαϊκών μαζών. Την ίδια την ικανότητα τους να συγκροτηθούν σε πολιτική δύναμη και για το όριο μιας ανάσας ελάχιστων ψήφων να αμφισβητήσουν την ίδια την αστική κυβερνητική εξουσία και να διεκδικήσουν να καταστήσουν τη Ελλάδα σπασμένο κρίκο στη διαδικασία οικονομικής και πολιτικής διεθνοποίησης του ευρωπαϊκού καπιταλισμού. Η αγχωμένη ελάχιστη επικράτηση των δυνάμεων του αστικού δικομματισμού με αυτά τα ασθενικά καχεκτικά ποσοστά του, αποτελεί μονάχα μια συμβολική επισφράγιση της συντριπτικής πολιτικής απονομιμοποίησης και ιδεολογικής ήττας που έχει δεχτεί.

7. Ουσιαστικά το αποτέλεσμα των εκλογών της 17 Ιούνη είναι κάλπικο. Μια οριακή – ισχνή πλειοψηφία των μνημονιακών δυνάμεων που βασίζεται πάνω στον αποτρόπαιο ναζιστικού τύπου εκβιασμό των συνταξιούχων δεν μπορεί να θεωρείται «νίκη» από την πλευρά των αστικών δυνάμεων. Αυτή η εκλογική και καταναγκασμένη κοινωνική συμμαχία δεν αποπνέει καμία πολιτική δυναμική για την εξουσία. Ενώ ταυτόχρονα το στοιχείο της πολιτικής και δημοκρατικής απονομιμοποίηση της μνημονιακής πολιτικής παραμένει απολύτως ενεργό. Είναι στο χέρι της αριστεράς να αναδείξει αυτήν την αντίφαση και να απαιτήσει και ένα εκβιάσει έναν ακόμη γύρο εκλογικής αντιπαράθεσης ακριβώς την στιγμή που το λαϊκό κίνημα θα απαιτεί την αξιοποίηση αυτής της πολιτικής δυνατότητας.

8. Συνεπώς, η όποια τελική αδυναμία της αριστεράς να σχηματιστεί αριστερή πλειοψηφία και κυβέρνηση και παρά το αίσθημα της θλίψης για όλους όσους είχαν πειστεί και είχαν ανάγκη να πιστέψουν ότι η νίκη ήταν κοντά, αυτό το πολύ μεγάλο εκλογικό αποτέλεσμα που τελικά καταγράφηκε, καθόλου δε συνεπάγεται τη γενίκευση της απογοήτευσης και της ανημποριάς. Αντίθετα ένα αίσθημα αυτοπεποίθησης κυριαρχεί. Ο δρόμος του αγώνα, της αντίστασης, της υπομονής και της ελπίδας που μας έφερε ως τα όρια της νίκης, θα μας πάει ακόμη παραπέρα. Το θέμα της διεκδίκησης αλλά και της οριακής διακύβευσης της κυβερνητικής εξουσίας από την αριστερά έχει πλέον τεθεί με ένα τρόπο ανεξίτηλο και οριστικό. Αποτελεί ιστορικό κατεκτημένο όριο που πρέπει να υπερβεί κάθε επόμενη προσπάθεια.

9. Μια πολιτική εξουσία που δεν υποκύπτει απέναντι στον λαϊκό ξεσηκωμό, που δεν υποχωρεί που δεν συνδιαλέγεται με την λαϊκή διαμαρτυρία, αναγκαστικά θα πρέπει σπάσει και να ηττηθεί στο επίπεδο της κυβερνητικής εξουσίας. Οι ίδιες οι λαϊκές μάζες σήκωσαν τον πήχη της αντιπαράθεσης. Μετέφεραν τη σύγκρουση στο επίπεδο της κατά μέτωπο αναμέτρησης και αρνήθηκαν τη διαρκή διαμαρτυρία και την τίμια αλλά ηττοπαθή κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική αντιπολίτευση. Ε λοιπόν ναι! Ή αυτοί ή εμείς!

ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΙΚΗΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ
10. Το αποτέλεσμα αυτό, όμως, δε συντελέστηκε από μόνο του και αυτόματα. Θα ήταν αδύνατο η πολιτική δυναμική των λαϊκών μαζών να έρθει στο προσκήνιο, χωρίς μια συνειδητή παρέμβαση της αριστεράς σε αυτήν την κατεύθυνση. Από την άποψη αυτή, η σημασία της πολιτικής παρέμβασης του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτήν τη συγκυρία υπήρξε καθοριστική για την τροποποίηση του πολιτικού συσχετισμού δύναμης υπέρ των λαϊκών μαζών. Το ίδιο το αίτημα για «Αριστερή Κυβέρνηση», η αμφισβήτηση της πολιτικής κυριαρχίας των κομμάτων του αστικού δικομματισμού απελευθέρωσε μια τεράστια ριζοσπαστική δυναμική.

11. Σε αντίθεση με την κοινή λογική, τον μέσο όρο της αριστερής αναδίπλωσης, ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να συναντηθεί και να αναδείξει το λαϊκό αίσθημα, την ανάγκη για ραγδαία και βαθιά πολιτική και κοινωνική αλλαγή, να σηκώσει «το γάντι» της άμεσης αριστερής και λαϊκής απάντησης. Σε όλες τις εργατογειτονιές των μεγάλων αστικών κέντρων, οι σημαίες της αριστεράς απέκτησαν ξανά νόημα. Το κόκκινο της ελπίδας έγινε σύμβολο της νίκης και κυριάρχησε πάνω στο μαύρο του φόβου και του μίσους. Εκατοντάδες άνθρωποι των γραμμάτων και της αριστεράς σε όλο τον κόσμο ένωσαν τις φωνές τους και την ελπίδα τους με την ελληνική υπόθεση. Η Ελλάδα της ντροπής έγινε η Ελλάδα της περηφάνιας, έγινε ένα διεθνές σύμβολο του αγώνα, της αντίστασης, της ελπίδας, αλλά κυρίως της ίδιας της απτής δυνατότητας για πολιτική ανατροπή.

12. Η δυναμική που απελευθέρωσε ο ΣΥΡΙΖΑ σε αυτήν την κατεύθυνση υπήρξε παροιμιώδης και ιστορικά καθοριστική. Συναντήθηκε και ενίσχυσε τη λαϊκή αυτοπεποίθηση και απέδειξε πως το ιδιότυπο νεοφιλελεύθερο κοινωνικό πείραμα που διεξάγεται στην Ελλάδα δεν έχει ένα και μόνο προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα, δηλαδή αυτό της κοινωνικής συντριβής των λαϊκών μαζών. Αντίθετα οι ταξικοί και λαϊκοί αγώνες που ξεσπούν όταν συναντιούνται με την προοπτική της αριστεράς, διαμορφώνουν δυναμικές ως και το όριο της αμφισβήτησης της ίδιας της αστικής εξουσίας. Το στοιχείο αυτό το αναγνώρισαν οι εργαζόμενες μάζες, το αγκάλιασαν, το ανέδειξαν. Υπό την έννοια αυτή, δεν υπάρχει μια ενιαία και αφηρημένη ενίσχυση της αριστεράς. Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ αυτός που έκανε την πολιτική τομή, που σύνδεσε την πολιτική ελπίδα με την λαϊκή αγωνία.

13. Προφανώς οι πολιτικοί όροι αυτής της ηγεμονίας του ΣΥΡΙΖΑ μέσα στην Αριστερά αλλά και η ίδια η αισθητική διασύνδεση και ανταλλαγή του ΣΥΡΙΖΑ με το λαϊκό στοιχείο αποτέλεσε μια επί μακρόν διαδικασία συγκέντρωσης όλων των αναγκαίων προϋποθέσεων και δεν έγινε μέσα σε μια στιγμή. Είναι η αριστερή στροφή που ξεκινάει με τη Γένοβα, η μάχη εναντία στο άρθρο 16, η δημιουργία σχέσεων με τη νεολαία το Δεκέμβρη του 2008, το πολιτικό άνοιγμα στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά, η διαμόρφωση μιας φυσιογνωμίας πολυτασικότητας, η αποδοχή έστω και αντιφατικά του συνθήματος «ΚΑΜΙΑ ΘΥΣΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΥΡΩ», η αλλαγή βάρδιας στην ηγεσία από μια νέα γενιά, η ενίσχυση του αρ. ρεύματος. Άρα το οπλοστάσιο του ΣΥΡΙΖΑ για αυτήν την πολιτική μάχη είχε κατοχυρωθεί στο βάθος μιας μακράς προηγούμενης περιόδου.

14. Άλλωστε όλα αυτά τα στοιχεία έπαιξαν καθοριστικό ρόλο ώστε ο ΣΥΡΙΖΑ να προσανατολιστεί πολύ πιο γρήγορα από τις άλλες αριστερές δυνάμεις στο κίνημα των πλατειών. Ένα μεγάλο μέρος από την εμπειρία των κοινωνικών forum κινητοποιήθηκε άμεσα από τον ΣΥΡΙΖΑ και ακαριαία σχεδόν αποτέλεσε την κύρια έκφραση της αριστεράς στο κίνημα των πλατειών, στοιχείο που μπόρεσε να τον ενισχύσει σημαντικά και να βελτιώσει τους συσχετισμούς δύναμης προς όφελός του από ριζοσπαστική σκοπιά. Το κίνημα αυτό συνέβαλε μάλιστα καθοριστικά, ώστε να ενοποιηθεί το στοιχείο της ανάγκης ακύρωσης των μνηνονίων με την ανάγκη για την υπεράσπιση του αισθήματος της εθνικής αξιοπρέπειας και αυτό ήταν ένα κρίσιμο στοιχείο για την βελτίωση της θέσης του ΣΥΡΙΖΑ μέσα στην παράταξη της αριστεράς.

15. Η τομή όμως ήταν η πρόταση για αριστερή κυβέρνηση και συμμαχία. Αυτή υπήρξε καίρια. Η πρόταση της άμεσης απάντησης είναι αυτή που σύνδεσε την αριστερά με τα λαϊκά στρώματα, ακριβώς γιατί εκεί συμπυκνώνονται τα κοινωνικά αποτελέσματα της επίθεσης του αντιπάλου. Σε ποιους άραγε αναφέρεται το ΚΚΕ αν όχι στην μικροαστική κοινωνική του βάση όταν μιλάει για «Λαϊκή εξουσία και οικονομία» στο αφηρημένο υπερμέλλον και αρνείται ταυτόχρονα κάθε «τυχοδιωκτική» συμμαχία που ενδέχεται να μας βγάλει από το ευρώ σήμερα, διαχέοντας τον φόβο της αστικής ρητορείας και προπαγάνδας. Τι σημαίνει άραγε ακριβώς τη στιγμή της κορύφωσης του πολιτικού αγώνα, η ευθεία και δηλητηριώδης επίθεση του ΚΚΕ προς τον ΣΥΡΙΖΑ, ότι με τους τυχοδιωκτισμούς του κινδυνεύει να μας βγάλει από το ευρώ και να χρεώσει στην αριστερά την χρεοκοπία. Μα η χρεοκοπία ήδη συμβαίνει για τις λαϊκές μάζες, άλλωστε αυτό δεν είναι το τακτικό πολιτικό ζητούμενο για την αριστερά; Η έξοδος της χώρας από το ευρώ να γίνει επίδικο και πολιτική διαδικασία που να εκπορεύεται και να επιβάλλεται από την ανάγκη των ίδιων των μαζών;

16. Σήμεραένα νέο φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη, ένα νέο αντίπαλο δέος γεννιέται απέναντι στις δυνάμεις της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Ένα πλατύ μπλοκ μαχητικών κοινωνικών δυνάμεων συντάσσεται με το αίτημα της ανατροπής του άθλιου πολιτικού συστήματος των τραπεζών, της ρήξης με το σάπιο παράδειγμα της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής κερδοφορίας. Ένα μπλοκ που φαίνεται να αποκτά μαζικά πλειοψηφικά χαρακτηριστικά και τη δυναμική να παίξει ένα νέο ιστορικό ρόλο.

17. Αυτή είναι η δύναμη της Αριστεράς. Είναι εκείνη η κοινωνική και πολιτική δύναμη που μπορεί σε μια συγκυρία συμπίεσης του ιστορικού χρόνου και των αντιθέσεων να παίξει τον κρίσιμο πολιτικό ρόλο της ανατροπής και τη ρήξης, της άρνησης του συσχετισμού της ήττας και της πολιτικής ενίσχυσης του λαού στη συγκρότηση ενός αντιφατικού αλλά συνάμα ανατρεπτικού ιστορικού κοινωνικού μπλοκ δυνάμεων που να μπορεί να φτάσει έως και το όριο της αμφισβήτησης της κυβερνητικής, αλλά και της πολιτικής εξουσίας, να ανοίξει τον δρόμο του ριζοσπαστικού κοινωνικού μεταρρυθμισμού, να κάνει επίδικο των λαϊκών μαζών το αίτημα αλλά κυρίως τη διαδικασία ενός σύγχρονου δημοκρατικού σοσιαλισμού.

18. Σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό το αποτέλεσμα αυτό προκύπτει από τη συνειδητή προσπάθεια και τη ριζοσπαστική πολιτική υπέρβαση του ΣΥΡΙΖΑ. Καμία ενωτική ριζοσπαστική αριστερή πρόταση και προοπτική δεν μπορεί να υπάρξει, χωρίς να έχουμε το θάρρος και την πολιτική μεγαλοψυχία να αναγνωρίσουμε αυτήν την πραγματικότητα.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΑΝΟΛΟΚΛΗΡΩΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ
19. Η διπλή εκλογική διαδικασία ανέδειξε και επιτάχυνε την ενίσχυση της αριστεράς και την τροποποίηση του πολιτικού συσχετισμού δύναμης υπέρ των λαϊκών στρωμάτων. Ο συσχετισμός δύναμης βελτιώθηκε αλλά η οριστική νίκη δεν ήρθε. Οι δυνάμεις του αστικού δικομματισμού ενισχυμένες από την πολιτικά μεταλλαγμένη νεοφιλελεύθερη ΔΗΜΑΡ συγκρότησαν τελικά μια πολιτικά αποδυναμωμένη μνημονιακή κυβέρνηση. Μια αντιδραστική νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση υποταγμένη στις επιταγές της ΕΕ, αδύναμη να χαράξει στοιχειώδη αυτόνομη πολιτική γραμμή, κόκκινες ζώνες, άμυνες προστασίας ακόμη και αυτής της δικής της κυριαρχίας. Αυτή είναι η κυβέρνηση μιας χρεωκοπημένης αστικής τάξης που μεταλλάσσεται σε ακόμη πιο αντιδραστική και αυταρχική βάση, που γίνεται κοινωνικό «ζόμπι» μέσα στο ίδιο το πεδίο της κυριαρχίας της.

20. Όλες οι ενεργές αντιφάσεις που οδήγησαν στο φιάσκο του αστικού δικομματικού συστήματος, παραμένουν ενεργές και οξύνονται ακόμη περισσότερο ακριβώς σε μια στιγμή που η κρίση του ευρώ διευρύνεται και βαθαίνει. Το ύστατο επιχείρημα του αστικού συνασπισμού εξουσίας, το ίδιο το ευρώ, αυτός ο συμβολικός πολιτικός και οικονομικός ναός της νεοφιλελεύθερης κυριαρχίας, κλυδωνίζεται μέσα από την επέκταση της καπιταλιστικής κρίσης χρέους. Η τακτική εκλογική νίκη της αστικής τάξης δεν μπορεί να «εξορκίσει» τον αντίπαλό της, δεν μπορεί να αλλάξει το πεδίο των αντιθέσεων, να διαφύγει το φάσμα της καταστροφικής φτώχειας και της βίας που αυτή η πολιτική εξαπλώνει στις μάζες. Η νίκη του αστικού συνασπισμού εξουσίας είναι «Πύρρειος», απογυμνωμένη από κάθε προοδευτικό στοιχείο, χωρίς καμία δυναμική αισιοδοξίας και διεύρυνσής του. Το μόνο που επιβεβαιώνει το εκλογικό αποτέλεσμα είναι, ότι τα αστικά επιτελεία θα συνεχίσουν την ίδια πολιτική που ακυρώνει την ίδια την επιρροή τους στις λαϊκές μάζες.

21. Ταυτόχρονα το διεθνές περιβάλλον γίνεται ακόμη πιο ασταθές. Μια σειρά από χώρες εντάσσονται στον επίσημο κατάλογο των υπερχρεωμένων χωρών του ευρώ. Οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις οξύνονται ακριβώς μέσα στον πυρήνα της ευρωζώνης. Ο κίνδυνος ανεξέλεγκτων οικονομικών εξελίξεων μεγαλώνει. Όλα τα ενδεχόμενα ανοίγουν επικίνδυνα, η αποπομπή της Ελλάδος από τη ζώνη του ευρώ, ακόμη και η διάλυση του ιδίου του ευρώ.

22. Είναι σαφές πως η κυβέρνηση που μόλις εγκαταστάθηκε αποτελεί την τελευταία πολιτική εφεδρεία του κοινωνικά ακροδεξιού μνημονιακού πολιτικού μπλοκ, εφόσον οι επιλογές μιας γνήσιας αυτοδύναμης λαικο-δεξιάς κυβέρνησης, μιας κυβέρνησης τεχνοκρατών, μιας οικουμενικής κυβέρνησης κάηκαν πάρα πολύ γρήγορα και σχεδόν ανώφελα για τα αστικά συμφέροντα. Αυτή η διαπίστωση δεν μπορεί να είναι ανέξοδη για τις δυνάμεις της αριστεράς. Αντίθετα θα πρέπει να είναι αναμενόμενο πως οι δυνάμεις της αστικής τάξης θα επιχειρήσουν να γαντζωθούν γύρω από αυτό το λυσιτελές όχημα τους και να επιχειρήσουν πάση θυσία να αποφύγουν και να αναβάλουν επ’ αόριστον μια νέα εκλογική αναμέτρηση με την αριστερά. Προφανώς κατανοούν πως αυτή η περιορισμένη νομιμοποίηση που απολαμβάνει το ευτελές κυβερνητικό τους σχήμα σε κάθε επόμενη αναμέτρηση μάλλον θα τείνει να μειωθεί, παρά να αυξηθεί. Αντίθετα σε αυτά τα πλαίσια, είναι σαφές πως η επόμενη εκλογική μάχη όποτε και αν γίνει θα σημάνει την κατάρρευση του σημερινού συστήματος πολιτικής εξουσίας και την αντικατάστασή του, είτε από ένα βαθιά αντιδραστικό μαύρο μπλοκ της κοινωνικής και πολιτικής ακροδεξιάς, είτε από ένα προοδευτικό λαϊκό μέτωπο της αριστεράς.

23. Αυτή είναι και η τεράστια συμβολή και παρακαταθήκη της αριστεράς σε αυτήν τη συγκυρία. Παρά τις καθυστερήσεις, παρά τις ταλαντεύσεις, τελικά μπόρεσε να δώσει μια έστω ανολοκλήρωτη ελπίδα στις λαϊκές τάξεις, μπόρεσε να δώσει μια ακτίνα φωτός στο χειμαζόμενο λαό, να αποσπάσει το λαϊκό κόσμο από τη φασιστική και μισαλλόδοξη προπαγάνδα της ακροδεξιάς που εκτρέφεται από τη φτώχεια και την απελπισία. Αυτή η ελπίδα όμως πρέπει να μείνει ζωντανή, να συνεχίσει ο λαός να κοιτάζει στα αριστερά. Η ελπίδα, από μόνη της, έχει μια αξία που μετράει την κρίσιμη ώρα της ταξικής αναμέτρησης. Γιατί εκεί θα συσπειρώνονται και θα προσπαθούν να ακουμπήσουν οι χειμαζόμενες λαϊκές μάζες.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ ΤΟΥ ΩΡΙΜΟΥ ΦΡΟΥΤΟΥ, ΤΗΝ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΗ ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ & ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΟΛΩΣΗ ΠΟΥ ΘΑ ΤΗΝ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ
24. Όμως η ίδια η κοινωνική καταστροφή και πόλωση που συνεπάγεται η συνέχιση της εφαρμογής της μνημονιακής πολιτικής, η ακόμη μεγαλύτερη βουτιά μέσα στην ύφεση και τον εσωτερικό αποπληθωρισμό, την ανεργία, τα λουκέτα, μεταλλάσσει αντικειμενικά τους όρους της πολιτικής μάχης και το κοινωνικό βάθος των αντιθέσεων. Αυτή η εκλογική μάχη δόθηκε για την κατάργηση του «μνημονίου» και την ανάκτηση της «Εθνικής Αξιοπρέπειας». Η επόμενη μεγάλη εκλογική μάχη θα δοθεί για το «Ψωμί», τη «Στέγη», την ίδια την επιβίωση των λαϊκών μαζών.

25. Από πολιτική άποψη βρισκόμαστε σε μια οριακή στιγμή στην ελληνική κοινωνία, όπου οι κυρίαρχες τάξεις δεν μπορούν να κυβερνούν όπως κυβερνούσαν και οι υποτελείς τάξεις δεν μπορούν να συνεχίσουν να κυβερνούνται με τον ίδιο τρόπο που κυβερνιόντουσαν. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι βρισκόμαστε σε προεπαναστατική περίοδο (άλλωστε λείπει η συγκεκριμένη προετοιμασία του υποκειμενικού παράγοντα σε διεθνή κλίμακα). Αυτό σημαίνει ότι βρισκόμαστε σε συνθήκες τεράστιας πολιτικής ρευστότητας, πλήρους έξαρσης όλων των τάσεων κοινωνικής και πολιτικής πόλωσης, μεταβολής της κοινωνικής μηχανικής, απόλυτης ρευστοποίησης των σχέσεων πολιτικής εκπροσώπησης.

26. Γι’ αυτό και θα είναι καταστροφικό η αριστερά να ακολουθεί μια πολιτική ώριμου φρούτου (όπως κάνει π.χ. το ΚΚΕ). Ακριβώς γιατί δεν ξέρουμε την κατεύθυνση που θα κινηθεί τελικά το φρούτο όταν τελικά ωριμάσει, εφόσον κινείται και μεταβάλλεται με μεγάλη ταχύτητα το ίδιο το κοινωνικό έδαφος πάνω στο οποίο στηρίζονται οι σημερινοί πολιτικοί συσχετισμοί. Ακριβώς γιατί υπάρχει ο κίνδυνος, η ανάπτυξη της φτώχειας και της απελπισίας να οδηγεί μαζικά τις λαϊκές μάζες στην ακροδεξιά, γιατί υπάρχει ο κίνδυνος η γενίκευση της ήττας να ενισχύει τα αντανακλαστικά του φόβου. Όσο περιορίζεται η ελπίδα, όσο η διέξοδος θα απομακρύνεται, τόσο και η αριστερά θα χάνει έδαφος.

27. Γι’ αυτό είναι αναγκαίο, για όσο διάστημα προετοιμάζεται πολιτικά η επόμενη κεντρική αναμέτρηση της αριστεράς με το ερώτημα της κυβερνητικής εξουσίας, ταυτόχρονα η αριστερά να πρωτοστατήσει στην πάλη για την πολιτική ήττα και οριστική πτώση και το δυνατόν γρηγορότερη πολιτική συντριβή και αυτής της κυβέρνησης. Η αριστερά πρέπει να παλέψει για να έρθει η ώρα της πολιτικής αναμέτρησης νωρίτερα. Κανένα μνημονιακό αντιλαϊκό μέτρο δεν μπορεί να είναι αποδεκτό.

28. Ταυτόχρονα όμως για κάθε μέρα που αυτή η νέα μνημονιακή κυβέρνηση παραμένει, η αριστερά θα πρέπει να γίνει το πολιτικό σύμβολο αμφισβήτησης των κοινωνικών αποτελεσμάτων αυτή της κυριαρχίας. Η αριστερά πρέπει να αγωνιστεί και να εμπνεύσει τη συλλογική προσπάθεια επιβίωσης των λαϊκών μαζών. «Καμία άλλη αυτοκτονία» πρέπει να είναι το σύνθημα της αριστεράς. Δε χρωστάμε κανέναν άνθρωπο στο βωμό του κέρδους των τραπεζών. «Δε χρωστάμε, δεν πουλάμε, δεν πληρώνουμε».

29. Είναι αναγκαίο σε αυτό το πολιτικοκοινωνικό επίπεδο αντίστασης, να ενισχυθούν συνειδητά όλες οι πρακτικές αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης του λαού. Είναι αναγκαίο σε μια εποχή όπου ο αγώνας για την υπεράσπιση της σφαίρας των δημόσιων και των στοιχειωδών ανθρώπινων αγαθών (κατοικία, ηλεκτρισμός, κοινωνικοποίηση-εργασία, υγεία, μόρφωση, ενημέρωση, μετακίνηση, φυσικό περιβάλλον) αποκτά ένα τελείως καινούργιο και ζωτικά αναγκαίο περιεχόμενο, και όπου η καθημερινή πρακτική αυτοπροστασίας και επιβίωσης μετασχηματίζεται ταυτόχρονα και σε κεντρικής πολιτικής σημασίας αίτημα και «ανατρεπτική πράξη», η αριστερά να πρωτοστατήσει ακριβώς στην πιο βαθιά ανάγκη αυτοοργάνωσης της λαϊκής αυτοάμυνας. Και είναι ακριβώς αυτοί οι θεσμοί λαϊκής και κοινωνικής αλληλεγγύης που διαμορφώνουν το υλικό αποτύπωμα των θεσμών λαϊκής χειραφέτησης και αντεξουσίας. Η πάλη για την έμπρακτη αλληλεγγύη είναι ταυτόχρονα πλατιά μαζική ειρηνική αντιφασιστική πάλη και είναι ταυτόχρονα πάλη για τη δημοκρατική κατάκτηση της εξουσίας και την υπεράσπιση της λαϊκής κυριαρχίας. Ένας ηττημένος και κατακερματισμένος λαός δεν μπορεί να υπερασπιστεί τίποτα.

30. Αυτή η τομή πρέπει να φτάσει και στο εργατικό κίνημα. Να αναπτυχτούν θεσμοί αυτοοργάνωσης (συγκρότηση αυτόνομων ομάδων αυτοαπασχολουμένων, επανα-λειτουργία κλεισμένων επιχειρήσεων, ίδρυση κοινωνικών ιατρείων, κοινωνικών φροντιστηρίων) αλλά κυρίως στόχευση στη συγκέντρωση και το συντονισμό όλων των ταξικών δυνάμεων και στη διοργάνωση μεγάλων πολιτικών πανελλαδικών απεργιών, ρήξης, ανατροπής και αλληλεγγύης με αίτημα να φύγει η Τρόικα από την χώρα. «Ή αυτοί ή εμείς!»

ΓΙΑ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ
31. Ακόμη όμως και αν αντικειμενικά ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αναδειχτεί πλέον, σε κυρίαρχη δύναμη εντός της αριστεράς, ακόμη και αν υπήρξε οριακά επαρκής (ή οριακά ανεπαρκής) στην αντιπαράθεση με τον αστικό δικομματισμό με αναφορά πάντα το σημερινό επίπεδο ανάπτυξης της ταξικής πάλης, αυτό δε σημαίνει ότι μπορεί να ανταποκριθεί και στα καθήκοντα της αριστεράς της επόμενης ημέρας, τουλάχιστον όχι χωρίς βαθιές ριζοσπαστικές τομές και αλλαγές. (Οριακά επαρκής με την έννοια να εκτινάξει την πολιτική εμβέλεια της αριστεράς και οριακά ανεπαρκής με την έννοια να αλλάξει το ρου των διεθνών πολιτικών σχέσεων της χώρας. Αν και μια τέτοια διαδικασία αλλαγής της πορείας της χώρας από κάπου πρέπει να αρχίσει.) Άλλωστε μια σειρά από πραγματικές αδυναμίες και όρια διαφάνηκαν στην ιδία την διπλή εκλογική αναμέτρηση τα οποία οδήγησαν και στην τελική αδυναμία της αριστερής εκλογικής νίκης.

32. Α) Η έλλειψη προγραμματικής πολιτικής και ιδεολογικής αντιπαράθεσης με το ευρώ και την Ευρωζώνη. Το στοιχείο αυτό είναι καθοριστικό σε τελευταία ανάλυση για την κατοχύρωση μιας πραγματικής πολιτικής στρατηγικής διεξόδου από την κρίση, την υπέρβαση της αστικής ιδεολογικής ηγεμονίας, τη διάρρηξη των ορίων της ίδιας της πολιτικής νομιμότητας που ορίζει η βαθύτερη αστική εξουσία. Στην ίδια την εξέλιξη της εκλογικής σύγκρουσης σε πολλές στιγμές ο ΣΥΡΙΖΑ και ιδιαίτερα η ηγεσία του, άφηναν να διαφαίνεται ότι είναι διατεθειμένοι να υπερβούν ακόμη και τα ίδια τα όρια της αστικής πολιτικής νομιμότητας και να συγκρουστούν με το ευρώ, το απόλυτο πολιτικό σύμβολο της αστικής χρηματοπιστωτικής κυριαρχίας, εφόσον αυτή η δυναμική θα πήγαζε μέσα από την θέληση και την ριζοσπαστικοποίηση των λαϊκών μαζών. Το στοιχείο αυτό ήταν εύληπτο από τις λαϊκές τάξεις και για αυτό η τεράστια μάζα της αντι-ΕΕ ψήφου συσπειρώθηκε στο ΣΥΡΙΖΑ όπως άλλωστε το στοιχείο αυτό ήταν ορατό και από τις κυρίαρχες τάξεις και για τον λόγο αυτό αυτές επιτίθονταν λυσσαλέα στο ΣΥΡΙΖΑ.

33. Αυτό όμως απέχει πολύ από την ίδια την ανάγκη να συγκροτείται σε προγραμματικό επίπεδο μια στρατηγική πραγματικής σύγκρουσης που να ορίζει τον πολιτικό βηματισμό ενός ριζοσπαστικού πολιτικού μετώπου, το οποίο να μάχεται για την κατάκτηση και την διατήρηση μιας αριστερής κυβερνητικής εξουσίας, ειδικά σε αυτήν τη διεθνή οικονομική συγκυρία της οξυμένης δομικής καπιταλιστικής κρίσης και της βαθιάς κρίσης της ευρωζώνης.

34. Αυτό δεν σημαίνει πως μια επιλογή γενικόλογης εκφοράς, μιας διάθεσης εξόδου από το ευρώ θα οδηγούσαν το ΣΥΡΙΖΑ σε εκλογική νίκη. Το κρίσιμο στοιχείο που έλειπε ήταν η προγραμματική σφυρηλάτηση ενός κοινωνικού μπλοκ δυνάμεων, το οποίο να μπορεί προσβλέπει αποφασιστικά σε αυτήν την προγραμματική κατεύθυνση. Το στοιχείο αυτό, της έλλειψης προγραμματικής προετοιμασίας για την σύγκρουση και υπέρβαση των πολιτικών ορίων της ευρωζώνης, ήταν εμφανές στις λαϊκές μάζες και έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αδυναμία συνολικής απάντησης και αναχαίτισης του φόβου.

35. Β) Η περιορισμένη οργανωτική ανάπτυξη και γείωση του ΣΥΡΙΖΑ στα λαϊκά στρώματα. Είναι προφανές πως μια στρατηγική που δε φοβάται να αναμετρηθεί με το θέμα της αριστερής κυβερνητικής εξουσίας, απαιτεί ένα πολύ πιο προχωρημένο επίπεδο σύνδεσης της πολιτικής πρωτοπορίας με τις λαϊκές μάζες, στα συνδικάτα, στις γειτονιές, στη νεολαία. Το στοιχείο αυτό της έλλειψης της κατάλληλης οργανωτικής και πολιτικής πυκνότητας ήταν απολύτως ορατό στις λαϊκές μάζες. Υπό την έννοια αυτή, ο στόχος για κατάκτηση της κυβερνητικής εξουσίας, φάνταζε υπερφίαλος, βολονταριστικός, αναντίστοιχος των πραγματικών μεγεθών. Όμως ταυτόχρονα το στοιχείο αυτό όριζε ακριβώς και την έννοια της τομής, της πραγματικής πολιτικής εκτίναξης που συνέβαινε. Δηλαδή ο βίαιος τρόπος που οι λαϊκές μάζες απαιτούσαν την εκτίναξη της αριστεράς σε ένα άλλο ανάστημα από αυτό που ιστορικά διέθετε. Αυτή η ιδιόμορφη αντίφαση ανάμεσα στην πραγματική πολιτικοοργανωτική πυκνότητα του ΣΥΡΙΖΑ και το πολιτικό μέγεθος που επιχειρούσε να καταλάβει, ήταν το στοιχείο που κατοχύρωνε τον πολιτικό του ριζοσπαστισμό και δυναμική, αφού σε τελευταία ανάλυση δε δίσταζε (ακόμη και αν δεν μπορούσε) να επιχειρεί να υπερκαλύψει την πραγματική πολιτικοοργανωτική του αδυναμία, προκειμένου να ανταποκριθεί στη λαϊκή απαίτηση για άμεση πολιτική ανατροπή.

36. Γ) Η περιορισμένη πολιτική εμβέλεια και το έλλειμμα πραγματικής ηγεμονίας μέσα στην υπόλοιπη αριστερά. Το ίδιο το αίτημα για αριστερή κυβέρνηση που κινητοποιούσε τις λαϊκές μάζες καταρχήν ηττόταν κυρίως και ακριβώς πάνω στη μανιώδη άρνηση του ΚΚΕ αλλά και τον γενικό αρνητισμό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για πολιτική και κυβερνητική συνεργασία. Εδώ φαίνεται ότι η κυριαρχία του ΣΥΡΙΖΑ στην αριστερά στερούταν τουλάχιστον μέχρι τα σήμερα κρίσιμες λαβές ηγεμονίας και κρίσιμες κοινές έννοιες, ικανές να κινητοποιούν το σύνολο της αριστεράς σε μια ενιαία διαδικασία. Είναι προφανές ότι η αντιμνημονιακή εκφορά δεν επαρκεί για τη συγκρότηση ενός νικηφόρου αριστερού και λαϊκού μετώπου και με την έννοια αυτή, ο ΣΥΡΙΖΑ ως πλειοψηφικότερη έκφραση της αριστεράς δεν κατάφερε στο ελάχιστο αυτό χρονικό διάστημα να ανατρέψει τους ιστορικούς όρους συγκρότησης της ελληνικής αριστεράς και να ξεδιπλώσει ένα γενικό ηγεμονικό σχέδιο για όλη την αριστερά. Είναι σαφές πως εάν το ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΡΕΥΜΑ του ΣΥΡΙΖΑ είχε μπορέσει να κατοχυρώσει την ηγεμονία της πολιτικής κατεύθυνσης «ΚΑΜΙΑ ΘΥΣΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΥΡΩ» «ΠΡΩΤΑ Ο ΛΑΟΣ μετά το ΕΥΡΩ» ως την κεντρική πολιτική κατεύθυνση του ΣΥΡΙΖΑ , τότε η πολιτική πίεση για πολιτική εκλογική και κυβερνητική στήριξη προς το ΚΚΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα ήταν ακόμη μεγαλύτερη. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν συγκεκριμένες πολιτικές ευθύνες και ιδιαίτερες αδυναμίες στο ίδιο το ΚΚΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ που αφορούν την υποτίμηση της σημασίας που είχε η συγκεκριμένη εκλογική πολιτική μάχη για τα λαϊκά στρώματα και την αριστερά στη χώρα μας. Ευθύνες που πρώτα από όλα και σε πολύ μεγάλο βαθμό συνειδητοποίησαν και απόδωσαν εκλογικά οι λαϊκές μάζες αλλά και ο κόσμος της αριστεράς. Όμως δεν μπορεί οι ευθύνες να αποδίδονται ισότιμα μεταξύ δυο συντελεστών τελείως διαφορετικού μεγέθους ακόμη κι όταν αυτό το ίδιο το μέγεθος είναι υπό διαμόρφωση.

37. Βεβαίως πρέπει να τονιστεί ότι είναι τουλάχιστον μικρόψυχη μια αριστερή κριτική πως ο ΣΥΡΙΖΑ φταίει! που τελικά δεν κατάφερε την αριστερή εκλογική νίκη, λόγω της ανεπαρκούς του πολιτικής, σε μια εκλογική μάχη από την οποία συνειδητά απείχαν ή υπονόμευαν οι υπόλοιπες αριστερές δυνάμεις με την προώθηση σεχταριστικών και αυτοαναφορικών στόχων.

38. Συνεπώς με δοσμένα τα όρια και τις αδυναμίες συγκρότησης ενός αριστερού & λαϊκού μετώπου, με μεγάλες δυσκολίες και αντιφάσεις ο ΣΥΡΙΖΑ κατέγραψε σε μια μακρά πολιτική περίοδο μέχρι τα σήμερα, μια σαφή αριστερή στροφή, η οποία έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην τροποποίηση του συσχετισμού δύναμης υπέρ της αριστεράς και οδήγησε σε αυτήν την θεαματική εκλογική εκτίναξη. Αυτό το στοιχείο όμως δεν συνεπάγεται ότι κατάφερε να υπερβεί μια σειρά από πραγματικά όρια και αδυναμίες. Τα όρια αυτά ακόμη και αν μπορούσε να τα εντοπίζει, δεν μπορούσε στο δοσμένο αυτό χρόνο να τα υπερβεί. Μπορεί τα όρια αυτά να αμβλύνθηκαν αλλά δεν ξεπεράστηκαν. Ακριβώς γιατί εκφράζουν βαθύτερα ελλείμματα της ελληνικής αριστεράς και της ταξικής πάλης στη χώρα μας και η εκτίναξη των εκλογικών ποσοστών και η εκλογική στήριξη από τις λαϊκές μάζες δεν επαρκούν για να τα καλύψουν.

39. Υπό την έννοια αυτή και μάλιστα στο φόντο των νέων και ακόμη μεγαλυτέρων πολιτικών προκλήσεων της περιόδου και της μεταβολής του πεδίου στον ίδιο τον πυρήνα της κοινωνικής συγκρότησης των ταξικών αντιπάλων, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν επαρκεί για να καλύψει τις ολοένα και αυξανόμενες απαιτήσεις της ταξικής πάλης. Προφανώς όμως και οι υπόλοιπες δυνάμεις της αριστεράς παραμένουν ακόμη πιο ανεπαρκείς για αυτό. Είναι σαφές πως απαιτείται ένα σημαντικό προχώρημα του συνόλου του αριστερού κινήματος στη χώρα μας για την οριστική αριστερή και λαϊκή νίκη απέναντι στην πολιτική του κοινωνικού ολοκαυτώματος και εκφασισμού που επιβάλλει η νεοφιλελεύθερη επίθεση της ευρωζώνης.

ΓΙΑ ΕΝΑ ΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΜΕ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ
40. Προφανώς μια πραγματικά νικηφόρα απάντηση από την πλευρά των λαϊκών τάξεων απέναντι στην εξοντωτική επίθεση που διεξάγει ο αστικός συνασπισμός εξουσίας απαιτεί ένα σύνολο πολιτικών και κοινωνικών συσσωρεύσεων που δεν διατίθενται ακόμη. Σε κάθε περίπτωση όμως, η απάντηση αυτή δεν μπορεί παρά να ορίζεται από την πλευρά της συγκυρίας στην οποία βρίσκεται η εργατική τάξη, στο συγκεκριμένο επίπεδο ωρίμανσης και εξάπλωσης της καπιταλιστικής κρίσης, στο συγκεκριμένο επίπεδο στο οποίο βρίσκονται το σύνολο των πιέσεων που ασκεί η ιμπεριαλιστική αλυσίδα στην ελληνική κοινωνία. Δηλαδή θα πρέπει η αριστερή απάντηση να έχει στην οπτική της στην ελληνική κοινωνία και όχι απλά και μόνο τους ιστορικούς όρους συγκρότησης των αντιθέσεων εντός της αριστεράς, ή του αντικαπιταλιστικού χώρου.

41. Από την σκοπιά αυτή είναι αναγκαίο, η συζήτηση μας να αναζητήσει εκείνους τους αναγκαίους τρόπους με τους οποίους είναι σήμερα δυνατή, η συγκρότηση εκείνης της πολιτικής και κοινωνικής συμμαχίας και πλειοψηφίας που είναι δυνατό να σταθεί αποφασιστικά σε πλήρη αντιπαράθεση και νικηφόρα ρήξη με την αστική απαίτηση της κοινωνικής καταστροφής.

42. Είναι λοιπόν προφανές πως δεν μπορεί η πολιτική γραμμή διεξόδου της ελληνικής κοινωνίας από την κρίση, να είναι η φαντασιακή υπερμεγέθυνση ενός αντικαπιταλιστικού μετώπου ή ενός μετώπου σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Άλλωστε οι δυνάμεις αυτές είναι ελάχιστες για το μέγεθος του εγχειρήματος της ανατροπής της αστικής επίθεσης. Δε γίνεται να θεωρούμε ότι η κρίση του καπιταλισμού, ακόμη και στο πιο βαθύ της στάδιο, θα επιφέρει μια αυτόματη κατάρρευσή του και μια αυτόματη διάνοιξη του αντικαπιταλιστικού και επαναστατικού δρόμου, ούτε πρέπει να αναμένουμε ότι η φτώχεια και η εξαθλίωση θα οδηγήσει τις μάζες στην αυτόματη ιδεολογική ριζοσπαστικοποίηση τους.

43. Επίσης μια αναφορά στη στρατηγική του Αριστερού Μετώπου με την έννοια του να προτείνουμε ή να αναμένουμε τη διαμόρφωση μιας εθελοντικής συμμαχίας ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΣΥΡΙΖΑ-ΚΚΕ ως αποτέλεσμα μιας προγραμματικής και μετωπικής συμφωνίας των κομματικών επιτελείων με ορίζοντα τον σοσιαλισμό (που δεν ξέρουμε πως θα είναι) και την επανάσταση (που δεν ξέρουμε πως θα γίνει), δεν μπορεί να είναι νικηφόρα πολιτική γραμμή στο σήμερα. Μια τέτοια πρόταση θα ανακοπτόταν μπροστά στην αδυναμία προγραμματικής ενοποίησης της αριστεράς, εφόσον αγνοεί το γεγονός πως οι αντιθέσεις μέσα στην αριστερά είναι υπαρκτές και διαρκώς αναπαραγόμενες ως αποτέλεσμα της ίδιας της επικυριαρχίας της αστικής ιδεολογίας πάνω στην ικανότητα των λαϊκών μαζών να μπορούν να φανταστούν μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και ένα δρόμο προς τα εκεί. Κατά μία έννοια υπάρχει αντικειμενική και όχι υποκειμενική αδυναμία της αριστεράς, σε αυτόν τον πολιτικό και κοινωνικό συσχετισμό δύναμης να χαράξει μια ενωτική και νικηφόρα γενική προγραμματική και ιδεολογική αντεπίθεση.

44. Επίσης μια αναφορά στη στρατηγική του Αριστερού Μετώπου με την έννοια να προτείνουμε ή να αναμένουμε στη διαμόρφωση μιας πλειοψηφίας των αριστερών, επίσης δεν μπορεί να είναι νικηφόρα, απλά γιατί δεν θα μπορεί ποτέ να συμβεί. Αυτή η στρατηγική θα έβλεπε διαρκώς αρνητικό το συσχετισμό δύναμης. Θα κατέγραφε συνεχώς το συμπέρασμα, είτε της δεξιάς στροφής, είτε της άλωσης της αριστεράς από την σοσιαλδημοκρατία, εφόσον ποτέ οι αριστεροί δεν μπορούν να είναι κάποιου είδους αριθμητική πλειοψηφία. Άλλωστε οι κοινωνικές σχέσεις και οι ιδεολογίες που παράγονται υπό την αστική κυριαρχία κάθε άλλο παρά αναπαράγουν αριστερές πλειοψηφίες.

45. Προφανώς μονάχα εκείνη η κοινωνική πολιτική διαδικασία που επιτρέπει την άμεση επενέργεια και αλληλεπίδραση της ωρίμανσης της συνείδησης των λαϊκών μαζών, πάνω στην ίδια την πολιτική κίνηση και εξέλιξη της αριστερής πολιτικής τακτικής, μπορεί να αμβλύνει τις αριστερές πολιτικές αντιθέσεις, να αναδείξει τις κρίσιμες διαχωριστικές γραμμές, να αναδείξει εν τέλει τους όρους μιας πλειοψηφικής πολιτικής και κοινωνικής συμμαχίας και το περιεχόμενο μια σύγχρονης σοσιαλιστικής στρατηγικής. Μόνο η ίδια η συλλογική εμπειρία, η πολιτική πείρα των λαϊκών μαζών μπορεί να αλλάζει τις αντιλήψεις τους και με τη διαπλοκή με μια ριζοσπαστική αριστερή τακτική να δημιουργεί όρους για ευρύτερους κοινωνικούς μετασχηματισμούς.

46. Υπό την έννοια αυτή, η πρόταση για ένα λαϊκό μέτωπο με κέντρο την αριστερά ή αλλιώς για ένα αριστερό και λαϊκό μέτωπο, αποτυπώνει ακριβώς αυτή την ανάγκη αλλά και την πραγματική δυνατότητα που οι ίδιες οι λαϊκές μάζες αναδεικνύουν. Να συγκροτηθεί μια μετωπική πολιτική ενότητα με βασικό πυλώνα τις δυνάμεις της αριστεράς κάτω όμως από την άμεση πίεση και απαίτηση του λαϊκού παράγοντα, στην κατεύθυνση της άμεσης πολιτικής ανατροπής και ρήξης με την πολιτική των μνημονίων και της ΕΕ. Είναι η εκτίμηση πως ίδια η κίνηση και επιρροή των λαϊκών μαζών μπορούν να αναγκάσουν την αριστερά να ενσκήψει σε μια κατεύθυνση εξυπηρέτησης του δοσμένου επιπέδου ανάπτυξης της ταξικής και πολιτικής πάλης και της υπεράσπισης των άμεσων και πλέον ζωτικών ταξικών τους συμφερόντων. Η αριστερά είτε θα ενσκήψει σε αυτήν την απαίτηση, είτε θα διαλυθεί. Σήμερα βρίσκονται σε εξέλιξη και οι δύο διαδικασίες.

47. Η αναγκαιότητα αλλά και η πολιτική δυνατότητα ενός τέτοιου μετώπου εξάγεται μέσα από την ίδια την αντικειμενική εξέλιξη της ταξικής πάλης στη χώρας μας. Μέσα από την ανάδειξη ενός ιστορικού μπλοκ κοινωνικών δυνάμεων, ικανού να συνειδητοποιεί την κοινωνική ανάγκη και την πολιτική δυνατότητα να συγκρουστεί και να ανατρέψει την πολιτική επίθεση που διεξάγει ο ταξικός αντίπαλος. Με την έννοια αυτή το λαϊκό μέτωπο με κέντρο την αριστερά, αποτελεί έναν αναγκαίο πολιτικό κόμβο που μπορεί να συντεθεί ακριβώς με εκείνο το μεταβατικό-ενδιάμεσο πολιτικό πρόγραμμα που ενοποιεί τα λαϊκά συμφέροντα και προωθεί την πολιτική δυναμική μιας πλατιάς πλειοψηφικής κοινωνικής συμμαχίας των λαϊκών τάξεων σε μια κατεύθυνση ανοιχτής πολιτικής σύγκρουσης με τις επιδιώξεις του αστικού συνασπισμού εξουσίας.

48. Ένα τέτοιο πρόγραμμα είναι αναγκαίο να στοχεύει στην ανασυγκρότηση των εσωτερικών κοινωνικών σχέσεων αλλά και των ευρύτερων διεθνών πολιτικών σχέσεων της ελληνικής κοινωνίας, σε ένα επίπεδο αντικειμενικά καλύτερο για τις λαϊκές τάξεις. Από την άποψη αυτή η συμβολή της κίνησης των οικονομολόγων και η πολιτική τροφοδότηση του κινήματος με τη συγκεκριμένη ανάλυση της σχέσης του Χρέους, του Ευρώ και της οικονομικής κρίσης (βλ. Ανάλυση Λαπαβίτσα-Κουβελάκη) αποτελεί καθοριστικό κρίκο στο προγραμματικό ξεδίπλωμα αυτής της λαϊκής δυναμικής και αντεπίθεσης.
Άμεση στάση πληρωμών όλων των τοκοχρεολυσίων στην προοπτική διαγραφής του επαχθούς και απεχθούς χρέους
Άμεση Εθνικοποίηση των τραπεζών
Άμεση ακύρωση των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων
Επανακατοχύρωση της νομισματικής αυτοτέλειας της χώρας, με τρόπο τέτοιον ώστε να μην συμπέσει η τραπεζική κρίση, με την συναλλαγματική κρίση
Εθνικοποίηση των στρατηγικών επιχειρήσεων
Αμφισβήτηση όλης της ευρωπαϊκής νομοθεσίας με στόχο την άρθρωση ανεξάρτητης οικονομικής πολιτικής με στόχο την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και τον εκμηδενισμό της ανεργίας
Υπεράσπιση των εργασιακών δικαιωμάτων των συντάξεων και των λαϊκών καταθέσεων
Υπεράσπιση και διεύρυνση των δημοκρατικών δικαιωμάτων

49. Αυτό το ενδιάμεσο μεταβατικό προγραμματικό πλαίσιο στόχων είναι αναγκαίο να εξειδικευτεί σε συγκριμένη τακτική και να γίνει πολιτική διαδικασία που να αφορά ευρύτερες μάζες και να αποτελεί εκείνο το αναγκαίο και ικανό περιεχόμενο που να δημιούργει τη δυναμική του μετώπου, να εξαπλώνει την κοινωνική και πολιτική του επιρροή, να οχυρώνει την πολιτική του ανεξαρτησία.

50. Η έννοια μεταβατικό αναφέρεται στο γεγονός πως η ριζοσπαστική και αντικαπιταλιστική αριστερά μπορεί προφανώς να διαθέτει μια ατζέντα ακόμη πιο φιλόδοξων ανατρεπτικών και πιο προωθημένων στόχων που αφορούν, την οργάνωση του κομμουνιστικού κινήματος, την σοσιαλιστική προοπτική, την δικτατορία του προλεταριάτου, την μετάβαση σε μια κομμουνιστική κοινωνία, αλλά σε τελευταία ανάλυση αυτή η ατζέντα απέχει από τους προγραμματικούς στόχους του λαϊκού μετώπου. Οι στόχοι όμως του μεταβατικού προγράμματος δεν αποτελούν ανταγωνιστικό πολιτικό πλαίσιο με την υπόλοιπη ατζέντα της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Αντίθετα η πιθανότητα υλοποίησης του μεταβατικού προγράμματος αντικειμενικά βελτιώνει τις συνθήκες επιβίωσης και πολιτικής πάλης των λαϊκών μαζών και συνεπώς αντικειμενικά συμβάλλει στην προώθηση και την αύξηση της δυνατότητας της αντικαπιταλιστικής αριστεράς να προωθήσει και το υπόλοιπο τμήμα του πολιτικού της προγράμματος.

51. Αυτή η κατεύθυνση όμως, όλα αυτά τα προγραμματικά στοιχεία του λαϊκού μετώπου, δεν ονομάζονται από το ίδιο το μέτωπο ως μεταβατικοί στόχοι, αλλά ως πρόγραμμα αριστερής πολιτικής διεξόδου από την Κρίση, δηλαδή διεξόδου από την συγκεκριμένη κατάσταση κοινωνικής καταστροφής και εκφασισμού στην οποία οι κυρίαρχες τάξεις υποβάλουν τις λαϊκές μάζες.

52. Συνεπώς, το πρόγραμμα αυτό και οι επιμέρους στόχοι του δεν μπορούν να αποτελούν στοιχείο βερμπαλιστικού και σεχταρισμού διαχωρισμού, απομονωτισμού και καταγγελίας από την πλευρά της αριστεράς προς την πλευρά των λαϊκών μαζών ή τον ίδιο τον κόσμο της ριζοσπαστικής αριστεράς. Αντίθετα πρέπει να αποτελεί οπλοστάσιο για την ενότητα, την πολιτική ζύμωση και ανάπτυξη της συνείδησης των μαζών αλλά και για την πλατύτερη προγραμματική σύγκλιση των ριζοσπαστικών πολιτικών δυνάμεων.

53. Συνεπώς κρίσιμος κόμβος για τη φάση αυτή, τη διάδοση, εκλαΐκευση και συνάντηση ενός ριζοσπαστικού πολιτικού προγράμματος διεξόδου με τις πλατιές λαϊκές μάζες, είναι η θέση «ΚΑΜΙΑ ΘΥΣΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΥΡΩ» και όχι η επιμονή σε μια μηχανιστική βερμπαλιστική εκφορά της άμεσης εξόδου από το ευρώ (χωρίς προγραμματικό βάθος). Το εκλογικό αποτέλεσμα της 17 Ιούνη απέδειξε πως μια τέτοια πρόταση, γίνεται αντιληπτή από τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα ως αναδιπλασιασμός της αστικής πολιτικής και ως προώθηση μιας οικονομικής θεραπείας σοκ «αριστερού τύπου». Σε τελευταία ανάλυση οι λαϊκές μάζες θα κινηθούν σε μια κατεύθυνση ρήξης με την ευρωζώνη ακριβώς την στιγμή που θα συνειδητοποιήσουν την αδυναμία να πραγματοποιηθούν οι όροι βελτίωσης της ζωής του μέσα σε αυτή.

54. Συνεπώς ανεξάρτητα από τους στρατηγικούς στόχους, τους αντικαπιταλιστικούς και κομουνιστικούς στόχους, είναι αναγκαία η γείωση της αριστεράς με τις λαϊκές μάζες, στο δοσμένο επίπεδο ανάπτυξης της ταξικής πάλης και η κοινωνική και πολιτική συμμαχία με όλες εκείνες τις δυνάμεις όπου μπορούν να βρεθούν αντικειμενικά σύμμαχες σε αυτήν την διαδικασία.

55. Έχει πάρα πολλή μεγάλη σημασία να δούμε και να μελετήσουμε τον ίδιο τον τρόπο που ένα πλατύ κοινωνικό μπλοκ συγκροτείται σήμερα γύρω από το ΣΥΡΙΖΑ για να αναδείξουμε ακριβώς αυτή την αντικειμενική πολιτική δυνατότητα και κοινωνική διαδικασία. Μάλιστα αυτή η κοινωνικοπολιτική συσπείρωση συνεχίζει να συμβαίνει, ακριβώς την στιγμή που το σύνολο των αστικών δυνάμεων διακηρύττουν σε κάθε τόνο πως το ενδεχόμενο ακύρωσης των μνημονίων σημαίνει άμεση αποπομπή από το ευρώ και χρεοκοπία. Ακριβώς εκεί αποδεικνύεται το γεγονός πως ένα μεγάλο σύνολο που θεωρεί ως αναγκαία πολιτικοκοινωνική διαδικασία τη σύγκρουση με το ευρώ, μπορεί να συνυπάρχει σε μια ενιαία κοινωνική και πολιτική συμμαχία με το αίτημα της άμεσης ανακούφισης, αλλά να συνυπάρχει ηγεμονικά ακόμη και με κοινωνικά στρώματα και αναγνωρίσεις που δεν μπορούν ακόμη να συνειδητοποιήσουν ευθέως τα συμφέροντα τους σε αυτήν την προγραμματική θέση. Ακριβώς αυτός είναι ο ορισμός της πάλης για την ηγεμονία και την προσπάθεια για τη σύνθεση και ανάδειξη ενός νέου ιστορικού μπλοκ.

ΓΙΑ ΤΗ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΕΝΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΣΕ ΑΝΤΙ-ΕΕ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ
Σε αυτήν τη συγκυρία όξυνσης των πολιτικών αντιθέσεων ο πολιτικός ρόλος της ιστορικής ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς μπορεί να αποδειχτεί κρίσιμος και καθοριστικός αρκεί να μπορεί να αντιμετωπίσει τα κύρια πολιτικά και κοινωνικά επίδικα και να μην επιχειρεί να κακοποιεί την πραγματικότητα προσαρμόζοντάς την στα δικά της μέτρα. Από την σκοπιά αυτή είναι αναγκαίο να γίνουν οι εξής παραδοχές και θεωρήσεις.
56. Α) Πρέπει πλέον να γίνει παραδεκτό ότι ένα μέτωπο μονάχα των αντικαπιταλιστικών και εξωκοινοβουλευτικών δυνάμεων δεν αποτελεί το όχημα εκείνο το όποιο μπορεί να οδηγήσει καθ’ αυτό σε νικηφόρες αναμετρήσεις την ριζοσπαστική και αντικαπιταλιστική αριστερά. Αντίθετα πχ. η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε πολύ κρίσιμες στιγμές καθόρισε την δημιουργία καθυστερήσεων, ταλαντεύσεων, επώδυνων πισωγυρισμάτων που τελικά επέφεραν σημαντικές πολιτικές ήττες. Η βολονταριστική μετατροπή μιας ολόκληρης κρίσιμης πολιτικής περιόδου (από Σεπτέμβριο του 2011 – έως Φεβρουάριο του 2012) σε διαρκή προεκλογική περίοδο, ενώ ήταν αναγκαία, εντελώς αντίθετα, η συζήτηση και η λήψη άμεσων πρωτοβουλιών στην κατεύθυνση της προοπτικής του Αριστερού & Λαϊκού Μετώπου, η ακύρωση της συνεργασίας με το ΜΑΑ πριν της 6 Μάη, η πλήρης αντιστροφή της αναγκαίας εκλογικής και πολιτικής στάσης στις 17 Ιούνη. Πρόκειται για αλλεπάλληλα πολιτικά σφάλματα που οδήγησαν την πραγματική απομείωση και πραγματική συρρίκνωση και απομόνωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ από την πλατιά βάση των αγωνιστών και των αγωνιστριών της ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς.

57. Β) Αυτό όμως συνεπάγεται και προϋποθέτει από την μεριά μας και μια αλλαγή οπτικής, μεθοδολογίας και αναφορών που συνεπάγεται την εγκατάλειψη και πλήρη ρήξη με τη λογική του σεχταρισμού, με τη λογική της αυτόκλητης πρωτοπορίας, με τη λογική της εγκατάλειψης κάθε έννοιας μαζικού και πλειοψηφικού λόγου, την τάση για συνεχή καταγγελία των λαϊκών μαζών, τη διαρκή συνειδητοποίηση δεξιών στροφών, τη συνεχή οχύρωση διαμέσου των χωριστικών πρακτικών. Η ίδια η αδυναμία να συνειδητοποιηθεί η ανάγκη της κοινής εκλογικής και πολιτικής μάχης της αριστεράς σε αυτή την συγκυρία από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δεν εμφανίστηκε απότομα. Αυτή η αδυναμία επαφής με τον κόσμο της ριζοσπαστικής αριστεράς, έχει πίσω της μια βαθιά ιστορία χωριστικών καταγραφών, διασπάσεων σχημάτων κοινωνικών χώρων, αντιπαραθετικών πρωτοβουλιών, πολιτικού απομονωτισμού. Σε τελευταία ανάλυση είναι αναγκαία η συνολική άρνηση αυτής της μεθοδολογίας για να μπορούμε να πάμε και παραπέρα. Κι αυτό σημαίνει ότι είναι καθοριστική η ίδια η δημόσια και ρητή αναγνώριση της ανάγκης της προώθησης του λαϊκού μετώπου με κέντρο την αριστερά ως συνθήκη που μπορεί να δώσει μια θετική ώθηση διαλόγου σε αυτόν τον πολιτικό χώρο. Δηλαδή μονάχα η ηγεμονία μιας κατεύθυνσης που επιδιώκει να εξυπηρετήσει το κεντρικό πολιτικό διακύβευμα, και η ανοιχτή ρήξη με τον αριστερισμό και τον σεχταρισμό μπορούν να προσδώσουν νόημα στις αναγκαίες επόμενες μετωπικές μορφές ενότητας της ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς.

58. Αυτό είναι η προϋπόθεση και όχι κάποιο μακρινό και αναμενόμενο αποτέλεσμα. Η λογική που λέει αποδέχομαι προσωρινά την ηγεμονία του αριστερισμού και αλλάζω τον συσχετισμό, τελικά οδηγεί σε ακόμη μεγαλύτερο αριστερισμό και ακόμη χειρότερο συσχετισμό, ακριβώς γιατί αυτή η λογική οδηγεί σε αποκοπή από την δυναμική επιρροή του λαϊκού παράγοντα διάμεσου του οποίου λύνονται οι αντιθέσεις, δηλαδή διαμέσου της τομής με το «Πραγματικό» και το «Αντικειμενικό». Αλλιώς δεν υπάρχει κριτήριο διαψευσιμότητας των πολιτικών προτάσεων.

59. Γ) Είναι αναγκαία συνθήκη το άνοιγμα του πολιτικού διαλόγου οριζόντια μεταξύ των δυνάμεων και των τάσεων της ριζοσπαστικής αριστεράς, η κατάκτηση κοινών θέσεων, η ανοιχτή συζήτηση των ενωτικών πρωτοβουλιών. Και αυτό σημαίνει την επανακατοχύρωση της αξίας και της σημασίας της συγκρότησης σχημάτων μεταβλητής πολιτικής γεωμετρίας σε αντίθεση με τη λογική (σχήματα πτέρυγας – παράταξης), σε όλο το φάσμα των πρωτοβουλιών κοινής δράσης, συζήτησης, ιδεολογικοπολιτικής ζύμωσης και διαπάλης των απόψεων.

60. Όλα σημαίνουν μια τεράστια και άμεση ανάγκη για αλλαγή του τρόπου που μέχρι σήμερα οργανώνεται και συγκροτείται η ριζοσπαστική και αντικαπιταλιστική αριστερά σε πλήρη αντιπαραβολή με τη λογική του κοινωνικά παραταξιοποιημένου αντικαπιταλιστικού πόλου. Ακριβώς γιατί στις σημερινές συνθήκες όπου το τοπίο μεταβάλλεται με τρομερούς ρυθμούς, είναι αναγκαίο η ριζοσπαστική αριστερά να επιχειρήσει να συμβάλει με τις δυνάμεις της στο ζήτημα της ριζοσπαστικής ανασύνθεσης όλης της αριστεράς και όχι απλά και μόνο στην κατοχύρωση τις αυτοτέλειας της, ειδικά μάλιστα όταν αυτή καταλήγει να είναι πολιτικά άνευρη και ακίνδυνη και πλήρως αδιάφορη για τις λαϊκές μάζες.

61. Άρα απαιτείται μια πιο σύνθετη γεωμετρία συμμαχιών και πρακτικών και η συμμετοχή σε πολιτικά μέτωπα και πολιτικές συσπειρώσεις που να επιτρέπουν σε κάθε φάση τα αναγκαία πολιτικά προχωρήματα και όχι τη γενική στασιμότητα. Συνεπώς η ίδια η κορυφαία, η κεντρική μετωπική μορφή ενότητας της ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς, θα πρέπει να επιτρέπει ταυτόχρονα την ενιαία δράση αλλά και την αυτόνομη πολιτική πρωτοβουλία. Να επιτρέπει τη συντροφική σύμπραξη αλλά και τη διαπάλη των ιδεών και τη δοκιμή τους στην πράξη. Θα πρέπει να είναι ένας πολιτικός χώρος των μελών και των ιδεών σε σύμφυση και όχι σε αποστείρωση με όλα τα ενωτικά κοινωνικοπολιτικά παραδείγματα της αριστεράς. Άλλωστε αυτό σε τελευταία ανάλυση είναι και το κριτήριο βιωσιμότητας μιας μετωπικής μορφής ενότητας, είναι η αντοχή και η ικανότητα στην διαχείριση της αντίφασης, ακριβώς όταν γίνεται πράξη το δικαίωμα των οργανώσεων να λειτουργούν και αυτόνομα και να προωθούν και άλλες πρωτοβουλίες.

62. Από την σκοπιά αυτή είναι αναγκαία η συγκρότηση ενός νέου πολιτικού μετώπου συσπείρωσης οργανώσεων αλλά και αγωνιστών, με ρητά διατυπωμένο στόχο την ιδεολογικοπολιτική συγκρότηση της ριζοσπαστικής αριστεράς στην κατεύθυνση της προώθησης του στόχου ενός Λαϊκού μετώπου με κέντρο την Αριστερά και την ιδεολογικοπολιτική προώθηση του μεταβατικού πολιτικού προγράμματος (του προγράμματος αριστερής πολιτικής διεξόδου). Σε τελευταία ανάλυση αυτό δεν μπορεί να γίνει χωρίς την προγραμματική εμβάθυνση και διεύρυνση της ανάγκης και της διαδικασίας σύγκρουσης με την Ευρωζώνη. Αυτό πρέπει να είναι το περιεχόμενο ενός αριστερού μετώπου σε ΑΝΤΙ-ΕΕ κατεύθυνση.

63. Προφανώς ένα τέτοιο μέτωπο δυνάμεων δεν μπορεί να κινείται με την λογική του βέτο των οργανώσεων, ούτε μπορεί να κινείται σε ανταγωνισμό με τις δυνάμεις που βρίσκονται στην κατεύθυνση του άξονα αριστερή κυβέρνηση-σύγκρουση με την Ευρωζώνη και που βρίσκονται μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ και μέσα στο ΚΚΕ. Αντίθετα ένα τέτοιο μέτωπο θα πρέπει να μπορεί να τροφοδοτεί τη συζήτηση και το προχώρημα των πολιτικών θέσεων οριζόντια μέσα σε όλη την αριστερά. Στόχος αυτού του μετώπου δεν πρέπει να είναι η χωριστή εκλογική καταγραφή των δυνάμεων της αριστεράς, ή ενός τρίτου πόλου, αλλά η προώθηση της ενιαίας εκλογικής προσπάθειας και νίκης ενός λαϊκού μετώπου με κέντρο την αριστερά με πολιτικό άξονα σύνθεσης και κόκκινη γραμμή το «ΚΑΜΙΑ ΘΥΣΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΥΡΩ».

64. Συνεπώς η διαδικασία αυτού του μετώπου θα πρέπει να μοιάζει, αλλά ταυτόχρονα να υπερβαίνει το παράδειγμα του Αριστερού Βήματος.
Θα μοιάζει από την άποψη
1. της πολιτικής κατεύθυνσης και του ιδεολογικοπολιτικού στίγματος
2. θα ενώνει οριζόντια το σύνολο της ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς (μέσα και έξω από το ΚΚΕ & το ΣΥΡΙΖΑ) και δεν θα περιορίζεται μονάχα στα ιστορικά ρεύματα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.
3. θα έχει μέλη
4. θα οργανώνει και θα στηρίζει ενωτικές πολιτικές πρωτοβουλίες, όπως η ΕΛΕ το διεθνές συνέδριο κ.λ.π.
Θα διαφέρει όμως υπό την έννοια:
1. ότι θα παρεμβαίνει στη συγκυρία με πολιτικές πρωτοβουλίες με πολιτικά ντοκουμέντα.
2. τα μέλη θα ψηφίζουν δημοκρατικά όργανα και συντονιστικά και θα παρεμβαίνουν ισότιμα και δημοκρατικά στην πολιτική διαδικασία.
3. Τα όργανα θα λειτουργούν για να τροφοδοτούν τις καθημερινές ανάγκες τις πολιτικής και ιδεολογικής διαπάλης.
4. Κυρίως όμως θα έχει ρητό και διακηρυγμένο στόχο την προγραμματική προετοιμασία της πρότασης για ενιαίο αριστερό και λαϊκό μέτωπο με επιτροπές που θα δουλεύουν το πολιτικό πρόγραμμα, πλατιά, ανοιχτά, δημοκρατικά και ενωτικά.

65. Η πρόταση για Αριστερό Μέτωπο σε ΑΝΤΙ-ΕΕ κατεύθυνση βρίσκεται σε παράλληλη και διαλεκτική σχέση με την αναγκαία πρόταση για συγκρότηση λαϊκού μετώπου με κέντρο την αριστερά. Αποτελεί το Αριστερό Μέτωπο το κέντρο αυτής της διαδικασίας, το κέντρο της προσπάθειας για την συγκρότηση του Λαϊκού Μετώπου. Η μετωπική αυτή συγκρότηση μιας άλλης «ποιότητας» αριστεράς δεν αποτελεί χρονικό προηγούμενο ή επόμενο του λαϊκού μετώπου, δεν αποτελεί στάδιο, προϋπόθεση ή προαπαιτούμενο αλλά αλληλοδιαπλεκόμενη και αλληλοσυμπληρούμενη διεργασία στο έδαφος της έλλειψης πολιτικού υποκειμένου ικανού να παλέψει τη συγκρότηση αυτού του λαϊκού μετώπου γύρω από το αναγκαίο μεταβατικό πρόγραμμα και να εγγυηθεί την προοπτική του και την αναγκαιότητα να δοθεί η μάχη μέχρι τέλους.

66. Ένα τέτοιο μέτωπο δυνάμεων της ριζοσπαστικής αριστεράς μπορεί να υπάρξει με τρόπο σημαντικό και χρήσιμο για το λαό, μονάχα όταν αυτό παρεμβαίνει για το σύνολο της αριστεράς. Ένα τέτοιο μέτωπο δεν έχουν κανένα λόγο να φοβηθούν οι σημερινές οργανώσεις της αριστεράς αντίθετα πρέπει άμεσα να σταματήσει η λογική «Business us usual» σε μια εποχή που η ταξική πάλη και πολιτική ρευστότητα οξύνονται στον υπερθετικό βαθμό. Μόνο έτσι οι οργανώσεις της αριστεράς θα μπορέσουν να προσφέρουν τις επεξεργασίες τους αλλά και να αναζωογονηθούν σε μια πλατιά δημοκρατική και ριζοσπαστική μετωπική συνεύρεση. Η επιλογή αυτή αποτελεί πλέον συνθήκη ριζοσπαστικής αναγέννησης και πολιτικής επιβίωσης.

67. Σε κάθε περίπτωση είναι αναγκαία, η συναναστροφή, η συμπόρευση σε σχήματα μεταβλητής πολιτικής γεωμετρίας, όπου η μετωπική συνύπαρξη δεν θα κλονίζεται από τον ειδικό συσχετισμό που θα διαμορφώνεται σε κάποιο τοπικό σχήμα ή σε μια λαϊκή συνέλευση, ακριβώς γιατί μόνο έτσι θα μπορέσουν να υπάρξουν μαζικά σχήματα και να αναπτυχτεί η πραγματική εμβέλεια των δυνάμεων της αριστεράς.

68. Το πολιτικό σύστημα ανατρέπεται από την τεράστια κίνηση των λαϊκών μαζών και μαζί με αυτό ανατρέπονται και οι ιστορικά διαμορφωμένοι συσχετισμοί στην αριστερά που έχει το δικό της μερίδιο σε αυτήν τη συνολική οικονομική, κοινωνική, πολιτισμική, διπλωματική και ηθική κρίση που αντιμετωπίζει ο ελληνικός λαός. Άλλωστε η αριστερά παραμένει μέρος της ολότητας των πολιτικών σχέσεων που συγκροτεί και καθορίζει η ίδια η αστική κυριαρχία, ακόμα και όταν προσπαθεί να την ανατρέψει.

69. Η κρίση της αριστεράς είναι και κρίση της ριζοσπαστικής αριστεράς. Η ανατροπή της παλιάς αριστεράς της ήττας από μια νέα αριστερά νικηφόρα και ανατρεπτική γίνεται και δική μας ανατροπή. Να μη φοβηθούμε τις αλλαγές που έρχονται. Αντίθετα να μπούμε στη δυναμική των καιρών με ενωτική και αγωνιστική διάθεση, με τις σημαίες της νίκης και της ελπίδας.

(8-7-2012)

Αγγελακούδης Κώστας, Αλέξης Κώστας, Αλεξίου Παναγιώτης, Αλεξόπουλος Λευτέρης, Αλεξόπουλος Τάκης (του Κων/νου), Αλεξόπουλος Παναγιώτης (του Βασιλείου), Αλεξοπούλου Κατερίνα, Αναλαμπιδάκης Μιχάλης, Αντωνόπουλος Σταύρος, Αποστόλου Μιχάλης, Ατσοπάρδη Κορίνα, Βαλωμένου Γεωργία, Βάσσος Δημήτρης, Βερβερά Στάθια, Γκεκόπουλος Κώστας, Δούνα Ελένη, Δραγώτης Ευθύμιος, Δρίβας Κωνσταντίνος, Ηλιάδης Ηλίας, Ιωάννου Πέτρος, Καλτσάς Αλέκος, Καλτσά Αθηνά, Κανελλής Δημήτρης, Καρελάκη Χρύσα, Κούκιος Άγγελος, Κουνινιώτης Δημήτρης, Κουτσιούμπης Γιάννης, Κουτσιούμπης Αντώνης, Λίγκας Γιώργος, Μάντζαρης Γιάννης, Μιμιγιάννης Δημήτρης, Μπαγκέρης Μανώλης, Μπαλωτή Εύη, Μπέλλος Θωμάς, Μπούντας Γιάννης, Μυλωνόπουλος Θόδωρος, Νασιοπούλου Ελπίδα, Ξυπολιά Θεοδώρα, Ξυπολιάς Παρασκευάς, Παναγώτας Μάκης, Παπαμαργαρίτης Παύλος, Παπαχρήστος Χρήστος, Πασιαλής Γιώργος, Ποδιάς Κώστας, Πολιτάκη Πολύνα, Προκόπη Νατάσα, Ράπτης Ηλίας, Ρέμος Γιάννης, Σακελαρίου Κώστας, Σερετίδης Χρήστος, Σταματόπουλος Κώστας, Σταματόπουλος Χρίστος, Στόμη Παγώνα, Τσακαλάκης Κώστας, Τσεκούρας Λυκούργος, Τσιούρβα Μαρία, Φλωριώτης Αλέξανδρος, Φλώρος Γιώργο, Φραγγίσκου Σοφία, Χήτα Μελίνα, Χήτας Λάμπρος, Χριστοδούλου Στέφανος

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: