Ε. Μπιτσάκης: Το ερώτημα είναι ποια Αριστερά;

 Και τώρα, τι; Αλλά η Αριστερά δεν είναι ακόμα πρώτη δύναμη. Οταν γίνει, θα τεθεί το ερώτημα. Ομως: Ποια Αριστερά; Κατά την ηγεσία του ΚΚΕ, Αριστερά είναι μόνο το ΚΚΕ. Για κάθε σοβαρό πολίτη, αντίθετα, Αριστερά είναι, παρά τις διαφορές τους, διαφορές κουλτούρας, τακτικής, στρατηγικής, ακόμα και διαφορές κοσμοθεωρητικών αντιλήψεων, όλες οι οργανώσεις οι οποίες θέτουν ως στρατηγικό στόχο τον σοσιαλισμό. Δηλαδή, το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι οργανώσεις της λεγόμενης «εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς». (Αλήθεια, αν οι οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς υπερβούν τις καταγωγικές αγκυλώσεις τους, αυτοδιαλυθούν και ενωθούν, με πιθανότητα τότε να μπουν στη Βουλή και να πάνε και στην Ευρωβουλή, αν λοιπόν μπουν κ.λπ., τότε τι θα γίνει το «έξω».)

Αριστερά, πρώτη δύναμη. Αλλά αν η ηγεσία του ΚΚΕ επιμείνει να θεωρεί τον ΣΥΡΙΖΑ πρώτο εχθρό και αν η «εξωκοινοβουλευτική» Αριστερά επιμείνει στην άρνησή της, τότε το ερώτημα αφορά μόνο το πολύ πιθανό πρώτη δύναμη να είναι ο ΣΥΡΙΖΑ.

Και τότε: Κυβέρνηση «με κορμό» τον ΣΥΡΙΖΑ. Απέναντι: Κεφάλαιο, τράπεζες, Ε.Ε., ιδεολογικοί και κατασταλτικοί μηχανισμοί του κράτους, νεοναζί. Μαζί μ’ αυτούς και το ΚΚΕ;

Θα αντέξει τότε ο ΣΥΡΙΖΑ; Προετοιμάζεται ιδεολογικά, πολιτικά και οργανωτικά για να αντιμετωπίσει δεξιούς και αριστερούς εχθρούς; Δηλαδή ετοιμάζεται για κυβέρνηση και για δύναμη εξουσίας; Δεν ξέρω τα εσωτερικά του ΣΥΡΙΖΑ. Φοβάμαι όμως ότι δεν έχει συνειδητοποιήσει σε βάθος την ιστορική ευθύνη την οποία αναλαμβάνει σε μια τέτοια περίπτωση. Φοβάμαι ότι κατέχεται από μια νεανική αισιοδοξία.

 

Ομως: Μη βιαζόμαστε! Το νέο καθεστώς της νέας, ολοκληρωτικής υποτέλειας στηρίζεται ακόμα σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Και προπαντός: Εχει και θα αξιοποιήσει εφεδρείες ώστε και με δεύτερο κόμμα τη Ν.Δ. (ή άλλο δεξιό σχήμα) να σχηματίσει μια πολυκέφαλη Λερναία Υδρα. Αυτό έγινε πρόσφατα, παλαιότερα και προπαντός στην περίοδο του Εμφυλίου.

Ας περιοριστούμε λοιπόν στο μισό αρχικό ερώτημα. (Ας θυμηθούμε το «Τι να κάνουμε» του Λένιν.)

Αρχίζουμε από ένα δεδομένο. Οτι δεν υπάρχει ελληνική κυβέρνηση. Οτι η τρόικα, μέσω των εθελόδουλων, εκποιεί τα πάντα. Οτι αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, θα καταλήξει σε μια νέα μορφή γενοκτονίας, βιολογική και πολιτισμική. Συνεπώς: Τι να κάνουμε;

Η σημερινή κρίσιμη ιστορική στιγμή απαιτεί τη συγκρότηση ενός λαϊκού μετώπου σωτηρίας, το οποίο θα διεκδικήσει την εξουσία και θα ανακόψει την πορεία προς το βάραθρο. Το μέτωπο θα μπορούσε να συγκροτηθεί στη βάση ενός ελάχιστου προγράμματος: στάση πληρωμών, ακύρωση των μνημονίων, προσπάθεια ακύρωσης της δανειακής σύμβασης (στόχος μάλλον ανέφικτος, λόγω των δρακόντειων όρων της σύμβασης), εθνικοποίηση τραπεζών, πολιτική οικονομικής ανασυγκρότησης με κύριο στόχο τον παραγωγικό τομέα κ.λπ.

Αλλά θα πει το ΚΚΕ: Εξωραϊσμός του καπιταλισμού! Και η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά: Δεν αλλάζουν οι σχέσεις παραγωγής. Λοιπόν: Επανάσταση! Ανατροπή κ.λπ. Σύμφωνοι! Κομμουνιστική απελευθέρωση! Δύο φορές σύμφωνοι! Αλλά υπάρχει σήμερα επαναστατική κατάσταση στη χώρα μας; Δείτε τα ποσοστά των αριστερών κομμάτων. Και τι έλεγε ο Λένιν στην εποχή του; Δεν θα ήταν απλώς λάθος. Θα ήταν έγκλημα να ρίξουμε την πρωτοπορία στη μάχη, προτού κερδίσει, αν όχι την υποστήριξη, τουλάχιστον την ευνοϊκή στάση της κοινωνίας. Υπάρχει λοιπόν ευνοϊκή στάση της κοινωνίας μπροστά στο ενδεχόμενο μιας επανάστασης; Η απάντηση είναι, προφανώς, αρνητική. Το γιατί, δεν είναι του παρόντος!

Εστω όμως: Ποιος θα ήταν η πρωτοπορία και ο καθοδηγητής μιας ενδεχόμενης επανάστασης; Το ΚΚΕ που ευαγγελίζεται την επιστροφή στη μορφή σοσιαλισμού που κατέρρευσε; Η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά; Πέρα απ’ αυτό: Ποια δύναμη η οποία αυτοπροσδιορίζεται ως πρωτοπορία, έχει διαμορφωμένη στρατηγική της πορείας προς τον σοσιαλισμό; Το ΚΚΕ; Η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά; Ο ΣΥΡΙΖΑ;

Ας ηρεμήσουμε. Η πλειοψηφία των αριστερών ψηφίζει ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί; Επειδή το πρόγραμμά του αντιστοιχεί στις ανάγκες της ιστορικής στιγμής. Στην ανάγκη σωτηρίας του ελληνικού λαού. Αρχίζουμε συνεπώς από αυτό το αίτημα.

Ναι, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μιλάει για σοσιαλισμό! Λάθος: Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει στρατηγικό στόχο τον σοσιαλισμό. Αλλο αν θα θελήσει ή αν θα μπορέσει να τον πραγματοποιήσει. Αλλά υποστηρίζουν ορισμένοι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα μεταλλαχθεί σε νέο ΠΑΣΟΚ. Ας μην κάνουμε προφητείες… Αλλο το πρόγραμμα του ιστορικού (μακριά τη λήξει) ΠΑΣΟΚ και άλλο το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλος ο λαός του ΠΑΣΟΚ (αγρότες μικροαστοί, ανερχόμενα κοινωνικά στρώματα, που δεν ονειρεύονταν σοσιαλισμό) και άλλος ο λαός της Αριστεράς: οι επιζώντες αγωνιστές της γενιάς μου (Αντίσταση, Εμφύλιος), οι αγωνιστές της ΕΔΑ, οι νέοι (τότε) Λαμπράκηδες, οι αγωνιστές εναντίον της χούντας, οι αγωνιστές των μετέπειτα κοινωνικών αγώνων. Ολοι αυτοί θα οδηγηθούν ως πρόβατα επί σφαγήν;

Ας μην κάνουμε προφητείες. Ας μη γινόμαστε μάντεις κακών. Στην Ιστορία, πεδίο δυνατοτήτων, τίποτε δεν προβλέπεται με βεβαιότητα και τίποτα δεν αποκλείεται. Το τυχαίο υπάρχει πάντα, εναντίον της ντετερμινιστικής μοιρολατρικής αισιοδοξίας ή απαισιοδοξίας.

Τι κάνουμε λοιπόν; Αγωνιζόμαστε για τη συγκρότηση του λαϊκού μετώπου σωτηρίας. Ενα ελάχιστο πρόγραμμα μπορεί να αποτελέσει τη βάση του μετώπου που θα διεκδικήσει την εξουσία. Τι θα γίνει όμως με την Ευρωπαϊκή Ενωση και το ευρώ; Μέσα ή έξω; Εδώ τίθεται το ερώτημα: Ποια από τις συνιστώσες της Αριστεράς έχει πειστική απάντηση στο ερώτημα «Η Ελλάδα είναι βιώσιμη έξω από την Ε.Ε.;»; Και η διάλυση της Ε.Ε. και η επιστροφή στα έθνη-κράτη είναι ιστορική πρόοδος ή οπισθοδρόμηση; Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης της οικονομίας, επιστρέφουμε στις «εθνικές» οικονομίες, που θα είναι πηγή νέων αντιθέσεων; Οι απαντήσεις της Αριστεράς είναι απλώς συνθήματα.

Τότε τι κάνουμε; Υποστηρίζω ότι η μόνη στρατηγική διεξόδου από την κρίση είναι η οργάνωση και ο συντονισμός του εργατικού κινήματος και των αριστερών δυνάμεων, πανευρωπαϊκά, με στρατηγικό στόχο τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες της Ευρώπης. Στόχος μακρινός μπροστά στη σημερινή οπισθοδρόμηση, αλλά ίσως ο μόνος μαρξιστικά ορθός.

Στο μεταξύ: Ας αρχίσει ένας δημόσιος διάλογος στην Αριστερά για την Αριστερά, για την Αριστερά και τα κινήματα, για το Μέτωπο, για το πρόβλημα της Ε.Ε., για τον σοσιαλισμό.

Η Αριστερά μας έχει το ταλέντο να κερδίζει μάχες και να χάνει τον πόλεμο. Θα σταθεί σήμερα στο ύψος της ιστορικής στιγμής; Ή θα συνεχίσει τον εμφύλιο, με συνέπεια τον δικό της εκφυλισμό και την καταστροφή της πατρίδας μας;

Χρόνια τώρα ορισμένοι πρόβλεπαν την κρίση και τη διάλυση του ΣΥΝ και στη συνέχεια του ΣΥΡΙΖΑ. Οι προβλέψεις δεν επαληθεύτηκαν. Σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εδώ και διεκδικεί τη διακυβέρνηση της χώρας. Πρόκειται για ένα πρωτότυπο (στην εποχή μας) πείραμα. Αν στηριχτεί κριτικά από τις υπόλοιπες δυνάμεις της Αριστεράς και από ένα ισχυρό λαϊκό κίνημα, θα μπορούσε να αντέξει τον ταξικό πόλεμο. Αν αφεθεί μόνος και αν καταρρεύσει, όσοι δεν μπήκαν μαζί του στη μάχη, θα νιώθουν δικαιωμένοι λέγοντας «εμείς τα προβλέψαμε»;

Συνεπώς: Λαϊκό μέτωπο σωτηρίας. Ευρύτερο λαϊκό κίνημα που θα στηρίζει κάθε θετικό μέτρο. Κριτική στήριξη της ενδεχόμενης κυβέρνησης «με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ». Θα ανταποκριθούν στο «προσκλητήριο των καιρών» οι μαχόμενες δυνάμεις της Αριστεράς; Και αντίστοιχα, η ευθύνη του ΣΥΡΙΖΑ: Τι κάνει σήμερα ώστε να κερδίσει την εμπιστοσύνη των φίλων του και την κριτική στήριξη των άλλων δυνάμεων της Αριστεράς; Θα αγωνιστεί οργανωμένα και αταλάντευτα για να επιτευχθεί σήμερα το ρεαλιστικά εφικτό, δηλαδή το πρώτο βήμα της δύσκολης, επώδυνης και μακράς πορείας προς την κοινωνική απελευθέρωση; Και στη συνέχεια: Δημόσιος διάλογος μεταξύ των τριών συνιστωσών της Αριστεράς, για μια τεκμηριωμένη λύση του προβλήματος ευρώ-Ε.Ε. και για τη διαμόρφωση συγκεκριμένης στρατηγικής της πορείας προς τον σοσιαλισμό.

 

Πηγή: www.efsyn.gr

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Σύντροφοι θα ανέχεστε το κόμμα σας βορά στα ΜΜΕ;

Από τότε που έκλεισαν οι κάλπες των ευρωεκλογών και διεφάνη ότι η μεν συγκυβέρνηση μετράει αντίστροφα προς την πτώση της, ο δε ΣΥΡΙΖΑ είναι πρώτος αλλά χωρίς ηγεμονικό ρεύμα στην κοινωνία, μια σειρά συστημικών ΜΜΕ και ιστοσελίδων θυμήθηκαν τη φανερή γοητεία της κολακείας του αρχηγισμού από τη μια και την “κακή” αριστερή πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη.
Του Θέμη Τζήμα

Ο Λαφαζάνης διώχνει τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, η αριστερή πλατφόρμα κρατάει κλειστό το ΣΥΡΙΖΑ στο 3% και πάει λέγοντας. Πρόκειται για γνωστή μανιέρα, άκρως πετυχημένη, που δοκιμάστηκε ιδίως από τα μέσα του ’90 στην περίπτωση κυρίως του ΠΑΣΟΚ- αφήνοντάς μας παρακαταθήκη διαφόρους τηλεαστέρες της κακιάς ώρας: προσεγγίζουμε την ηγετική ομάδα ενός κόμματος, πείθουμε τον επικεφαλής ότι συνιστά εθνικό κεφάλαιο, πολιτικό φαινόμενο κλπ, γενικά ότι βρίσκεται πολύ πιο “μπροστά” από το κόμμα του, τον ωθούμε να ασχολείται με τα “μεγάλα” και να αφήσει την “κομματική μιζέρια”, να κάνει άνοιγμα στο “κέντρο”- ευφημισμός για την εγκατάλειψη ενός βασικού πυρήνα αριστερών θέσεων- και τέλος στοχοποιούμε όποια αριστερή πτέρυγα του κόμματος ως εκτός τόπου και χρόνου, “παλαιοκομματική” κλπ, προκειμένου να τον προετοιμάσουμε να υπηρετήσει την πολιτική του συστήματος όποτε κληθεί να κυβερνήσει.

Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ επειδή ο χρόνος πιέζει, όσα έγιναν στο ΠΑΣΟΚ σε διάστημα πολλών ετών πρέπει να στριμωχτούν σε λίγους μήνες. Γι’ αυτό και διαρκώς στοχοποιείται η αριστερή πλατφόρμα ως υπαίτια για την αδυναμία του κόμματος να αναπτύξει ηγεμονικό ρεύμα.

Μάλιστα ως επιπλέον επιχείρημα επιστρατεύεται η “πολιτική γεωγραφία”: τι έλαβαν στις ευρωεκλογές τα κόμματα- πλην ΚΚΕ- στα “αριστερά” του ΣΥΡΙΖΑ; μετά βίας 1,5% όλα μαζί. Άρα ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να πάει στο κέντρο και προς τη δεξιά. Κοινώς να γίνει φτερό στον άνεμο.

Διότι οι “φωστήρες” της πολιτικής ανάλυσης ελάχιστα ασχολούνται με τις ριζοσπαστικές κοινωνικές διεργασίες που δεν εκφράστηκαν εκλογικά στις ευρωεκλογές αλλά θα εκφραστούν, ιδίως αν ο ΣΥΡΙΖΑ κυβερνήσει. Η πολιτική γεωγραφία δεν αποτυπώνει τους μετασχηματισμούς στο εκλογικό σώμα, που είναι υπαρκτοί αλλά για διαφόρους λόγους δεν εκφράστηκαν σε αυτές τις ευρωεκλογές.

Ούτε κατ’ ελάχιστον αντιλαμβάνονται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ- καλώς ή κακώς- περιόρισε απώλειες προς τα αριστερά, ακριβώς λόγω της αριστερής πλατφόρμας. Και επίσης ότι είτε συμφωνεί, είτε διαφωνεί κανείς με την αριστερή πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ, σήμερα διαθέτει πιο συνεκτικές θέσεις από την ηγετική ομάδα.

Κυρίως όμως προσπαθούν να κρύψουν το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εκτοξεύθηκε από το 4% στο 27% με ένα λόγο πολύ πιο ριζοσπαστικό από το σημερινό, πολύ κοντά σε αυτόν που σήμερα εκφράζει η αριστερή του πτέρυγα και ότι μένει κολλημένος στα ίδια ποσοστά μετά και παρά την περιβόητη κεντρώα του στροφή, στην οποία τον καλούν να επιμείνει.

Σε ό,τι αφορά δε, το άνοιγμα του ΣΥΡΙΖΑ σε πασοκογενείς ψηφοφόρους είναι απολύτως ψευδές ότι μια μερίδα του μηχανισμού- αυτή που πρόσκειται στην ηγεσία- είναι πιο φιλική από εκείνη που πρόσκειται στην αριστερή πτέρυγα. Πέραν του ότι πολλές φορές ισχύει το αντίθετο, υποτιμούν βάναυσα τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ οι γράφοντες τις “εμβριθείς” αυτές αναλύσεις: η κοινωνική βάση του ΠΑΣΟΚ, οι μη καιροσκόποι δεν αναζητούν πορτιέρηδες.

Δεν εντάσσονται στο ΣΥΡΙΖΑ για μια σειρά λόγων και ένας από τους βασικότερους είναι ότι στο πλαίσιο -και- της κεντρώας στροφής αποτυγχάνει να γειώσει και να εκφράσει τη σύνδεση του πατριωτικού, του δημοκρατικού και του κοινωνικού προτάγματος.

Θα μου πείτε γιατί τα γράφω όλα αυτά. Δεν είμαι μέλος του ΣΥΡΙΖΑ άρα θα έλεγε κανείς ότι δε θα έπρεπε να με νοιάζει. Μέγα λάθος. Δεν μπορεί παρά να εξεγείρεται κάθε δημοκράτης και κάθε αριστερός όποτε βλέπει σε οποιοδήποτε κόμμα και μάλιστα της αριστεράς, τέτοια προσπάθεια ποδηγέτησης από τη διαπλοκή της πορείας του. Είναι υπόθεση συνολικά της ελληνικής πολιτικής ζωής, όπως ήταν και όσο συνέβαινε στο ΠΑΣΟΚ αλλά δυστυχώς πολλοί στην αριστερά δεν κατανοούσαν τις ευρύτερες συνέπειες.

Αν ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ εννοεί αυτά που λέει, οφείλει ο ίδιος να κόψει το βήχα στα κοράκια που φέρνουν βόλτες πάνω από το κόμμα του οποίου ηγείται και να δώσει απλόχερη στήριξη στην αριστερή πλατφόρμα. Αλλιώς τον περιμένει το παράδειγμα του Γιώργου Παπανδρέου. Οι σημερινοί του κόλακες θα είναι αυτοί που αύριο θα τον απαξιώσουν. Αν τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ αφήσουν το κόμμα τους βορά στα ΜΜΕ, σύντομα θα το κοιτούν και δε θα το αναγνωρίζουν.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ν. Μπογιόπουλος: Αποδέσμευση!

Αυτή κι αν ήταν «ιστορική» στιγμή! Ήταν το βράδυ της έλευσης του ευρώ στην Ελλάδα. Με τον κύριο Σημίτη, πρωθυπουργό τότε, να ποζάρει πανευτυχής, αφού είχε ήδη κάνει την πρώτη ανάληψη μέσω ΑΤΜ και με τον κύριο Παπαδήμο, τότε διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, να χειροκροτεί για το… επίτευγμα.
   Το γεγονός εκείνο αποτέλεσε μια πρώτης τάξεως αφορμή ώστε ο δημόσιος βίος να κατακλυσθεί από μια ανελέητη προπαγάνδα που ως συνήθως επιδιώκει να παρουσιάσει το συμφέρον του τραπεζίτη και του εργολάβου σαν «εθνικό» και πολύ περισσότερο σαν «λαϊκό» συμφέρον…
   Το τι ειπώθηκε εκείνες τις ημέρες από τα κόμματα και απ’ όλο το θίασο των «αστέρων» του «ευρωμονόδρομου», δεν περιγράφεται. Μεγαλοστομίες. Ψέματα. Υποσχέσεις για ανθόσπαρτο βίο που ανέμενε τάχα τον ελληνικό λαό. Ένας θίασος που περιφερόταν μεταξύ γελοιότητας και ρηχότητας. Η αντιεπιστημονικότητα των «φωστήρων» με τις αναλύσεις τους περί «θαλερής ΕΕ» και ο δημαγωγικόςμαυρογιαλουρισμός, εις σάρκαν μίαν.
   Το τι συνέβη πραγματικά στην ΕΕ, στην Ευρωζώνη και στον καπιταλιστικό κόσμο εν γένει, το τι έχει υποστεί ειδικά ο ελληνικός λαός στα πάνω από δέκα χρόνια που πέρασαν από τότε, το πού κατέληξαν εκείνα τα «ευρω-παραμύθια»είναι σε όλους γνωστό:
  • Είναι μέσα σε αυτόν τον «υπέροχο» κόσμο, τον κόσμο της ΕΕ, της ΟΝΕ και του ευρώ, όπου η Ελλάδα χρεοκοπεί «ελεγχόμενα» και όπου ο λαός της πτωχεύει ανεξέλεγκτα!
  • Είναι μέσα στον κόσμο του ευρώ, τον κόσμο των αέναων, των μάταιων, των αβάσταχτων και πάντοτε άνωθεν επιβαλλόμενων «θυσιών», που η Ελλάδα παρομοιάζεται με τον «Τιτανικό» και που ο λαός της, στοιβαγμένος μονίμως στη «τρίτη» θέση, οδηγείται σε πνιγμό.
  • Η Ελλάδα της ευρω-φτώχειας και της τρόικας, είναι η Ελλάδα της ΕΕ, της Ευρωζώνης και του ευρώ.
  • Η Ελλάδα των χαρατσιών, των συσσιτίων, της διαλυμένης Υγείας, είναι η Ελλάδα της ΕΕ.
  • Η Ελλάδα των μισθών και συντάξεων πείνας, των Μνημονίων, του ΔΝΤ, του «καλό κουράγιο Έλληνες», της επιτήρησης, της ευρω-λιτότητας είναι η Ελλάδα της ΕΕ.
  • Η Ελλάδα των αστέγων, των «λουκέτων», των μαγκαλιών, των απολύσεων, της νέας μετανάστευσης, της αγροτικής και βιομηχανικής αποσάθρωσης, η Ελλάδα που εισάγει σπίρτα από την Τουρκία και λεμόνια από την Αργεντινή, είναι η Ελλάδα της ΕΕ.
  • Είναι μέσα σε αυτόν τον κόσμο, τον κόσμο του ευρώ, της ΕΕ και της Ευρωζώνης, που πάνω από 1,5 εκατομμύριο Ελληνες βουλιάζουν στην ανεργία, που τα εκατομμύρια των εργαζομένων και των συνταξιούχων παλεύουν καθημερινά με τη φτώχεια τους.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Σ. Κουβελάκης: Το Ευρώ και η ΕΕ δεν μπορεί να είναι το όριο της πολιτικής μας!

ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑΣ, ΣΤΗΝ ΚΕ (13/4), ΓΙΑ ΤΟ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ
Στη συζήτηση που διεξάγεται και πάλι εν όψει της μάχης των ευρωεκλογών για τα θέματα της ΕΕ και του ευρώακούστηκε και πάλι από συντρόφους η άποψη ότι το θέμα δεν είναι το ευρώ και τα νομίσματα αλλά ο καπιταλισμός και οι πολιτικές που υπηρετούν τακυρίαρχα ταξικά συμφέροντα.
Αναμφισβήτητα καπιταλισμός και ανάλογες πολιτικές υπήρξαν και πριν το ευρώ, ή την δημιουργία ΕΕ, και υπάρχουν έξω από αυτές. Στον τρόπο όμως με τον οποίο επιβλήθηκε ο νεοφιλελευθερισμός στην Ευρώπη, η δημιουργία του ευρώ και η συγκεκριμένη μορφή που πήρε το ευρωπαϊκό εγχείρημα μετά την Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη του 1986 ,τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και όσες ακολούθησαν. Αυτό που δημιουργήθηκε ήταν ένα πλαίσιο που θωράκιζε τις νεοφιλεύθερες πολιτικές, που τις έθετε εκτός κάθεδημοκρατικού ελέγχου, ακόμη και αυτού του περιορισμένου που υπάρχει στα πλαίσια του αστικού κοινοβουλευτισμού. Είναι ένα πλασίο που δημιουργεί ένα είδος νεοφιλελεύθερου «αυτόματου πιλότου», και που καθιστά αδύνατη όχι μόνο την οποιαδήποτε ριζοσπαστική πολιτική αλλά ακόμη και τη διατήρηση του κοινωνικού κράτους και του σοσιαλιδημοκρατικού συμβολαίου.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Π. Παπακωνσταντίνου: Ιστορική ήττα της ΕΕ ένα «Tείχος του Κιέβου»

Την εικόνα ενός εμφυλίου χαμηλής έντασης σε αργή κίνηση βλέπει ο δημοσιογράφος Πέτρος Παπακωνσταντίνου να διαμορφώνεται στην Ουκρανία τα τελευταία 24ωρα. Μιλώντας στοtvxs.gr σχολίασε ότι το ενδεχόμενο διχοτόμησης της χώρας, που βρίσκεται πλέον εκτός ελέγχου, δεν είναι απίθανο σενάριο, ενώ πρόσθεσε ότι «θα αποτελέσει ιστορική ήττα της ΕΕ εάν χτιστεί ένα τείχος στο Κίεβο 25 χρόνια μετά την πτώση εκείνου στο Βερολίνο». Ακόμη, σκιαγράφησε τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης και τις σχέσεις που έχουν με τους εξωτερικούς παράγοντες, που προσπαθούν να κινήσουν τα νήματα στην Ουκρανία προς συμφέρον τους, ενώ αναφέρθηκε και στον ρόλο της Ελλάδας. Του Νίκου Μίχου
Ποια μπορεί να είναι η έκβαση στην Ουκρανία;
Είναι δύσκολο να κάνει κανείς σαφείς προβλέψεις όταν η κατάσταση είναι σε εξέλιξη και κάθε μέρα χειροτερεύει όλο και περισσότερο. Τα γεγονότα, που είχαν ως αποτέλεσμα 55 νεκρούς από όλες τις πλευρές μέσα σε δυο μέρες, διαμορφώνουν την εικόνα ενός εμφυλίου πολέμου χαμηλής έντασης σε αργή κίνηση. Αυτό δεν είναι υπερβολή. Την στιγμή που μιλάμε, ενώ ο Πρόεδρος Γιανουκόβιτς συναντάται με την ευρωπαϊκή τρόικα – τους υπουργούς Εξωτερικών της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Πολωνίας – λαμβάνουν χώρα ένοπλες συγκρούσεις και από τις δυο πλευρές. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Α. Χατζηστεφάνου: Ο Mr. Bean πήρε το όπλο του

Το φάντασμα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου επιστρέφει στην Ευρώπη
«Σκοτώθηκαν εκατομμύρια άνθρωποι και ο στρατός μας προωθήθηκε όσο ένα ασθματικό μυρμήγκι φορτωμένο με ψώνια»
Από τη σειρά «Μαύρη οχιά»
To να αποφασίσεις να τα βάλεις με τον Ρόαν Ατκινσον (Mr. Bean) και τον Χιου Λόρι (Dr. House) δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί επιτυχημένη επικοινωνιακή κίνηση. Πολύ περισσότερο αν είσαι υπουργός Παιδείας της Μεγάλης Βρετανίας και το βασικό σου επιχείρημα είναι ότι οι δύο ηθοποιοί έχουν πρωταγωνιστήσει σε μια τηλεοπτική σειρά που προωθεί στα σχολεία «αριστερή προπαγάνδα» εναντίον του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου!
Και όμως, αυτό ακριβώς σκέφτηκε να κάνει πριν από μερικές εβδομάδες ο Βρετανός υπουργός Μάικλ Γκόουβ, υποστηρίζοντας ότι ο τέταρτος κύκλος επεισοδίων της τηλεοπτικής σειράς «Μαύρη οχιά» προσβάλλει τη μνήμη των θυμάτων του πολέμου, καθώς παρουσιάζει τους Βρετανούς στρατηγούς σαν ένα τσούρμο κυνικών και ενίοτε ηλίθιων αξιωματούχων που έστελναν τους στρατιώτες τους στη σφαγή. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Για την ανάγκη Λαϊκού Μετώπου

Εργατικός Αγώνας

Η οικονομική κρίση και οι συνέπειες της για τη συντριπτική πλειοψηφία του εργαζόμενου λαού  αλλά και για πολλές πλευρές της κοινωνικής ζωής, καθιστούν αναγκαία τη συζήτηση προτάσεων και την αναζήτηση λύσεων για τα τεράστια προβλήματα που βιώνει η πλειονότητα  των Ελλήνων. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, είναι φανερό ότι πρέπει να σπάσουν τα δεσμά της τρόικας, της ΕΕ, του ΔΝΤ και των εγχώριων εταίρων τους. Είναι ανάγκη  η χώρα και ο λαός να απαλλαγούν από τη θηλιά της εκμετάλλευσης, της καταλήστευσης του κοινωνικού και φυσικού πλούτου, της καταπίεσης και του εκφασισμού κάθε πλευράς της πολιτικής και κοινωνικής ζωής.

Οι καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις και η λιτότητα συντρίβει την οικονομία της  χώρας, η κατάσταση του λαού είναι οριακή. Αυτή η κατάσταση  είναι από μόνη της αρκετή για να αναδείξει την ανάγκη συγκρότησης ενός μετώπου αντίστασης και ανατροπής.

Αναγνωρίζοντας αυτή την ανάγκη, θα πρέπει να προσδιοριστούν οι κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που θα αντιπαλέψουν αυτή την κατάσταση, διαμορφώνοντας ταυτόχρονα το πλαίσιο των θέσεων που θα κινηθούν. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ και ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ

Χήτας Λάμπρος

Παρέμβαση στην εκδήλωση της πρωτοβουλίας των 1000

Αθήνα 25-1-2014

ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ και ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ

01. Φόβοι της ελληνικής κυβέρνησης, ένα καθοριστικό πολιτικό ερώτημα και ο  Ριζοσπάστης.

Στην πρόσφατη επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού στο Στρασβούργο στις 15-1-2014, (στα πλαίσια της ελληνικής προεδρίας στην ΕΕ) ο κ. Σαμαράς μεταξύ άλλων δήλωσε πως η αξιωματική αντιπολίτευση στη χώρα, (εν προκειμένου ο ΣΥΡΙΖΑ) αποτελεί «ένα κόμμα που κινείται μεταξύ ενός άκρατου λαϊκισμού και ενός συγκεκαλυμμένου εξτρεμισμού». Η δήλωση αυτή με απλά λόγια, αν μη τι άλλο, προειδοποιεί τους εταίρους μας ότι: είτε ο ΣΥΡΙΖΑ τελικά (εφόσον συγκροτήσει κυβέρνηση) θα αναγκαστεί να προβεί σε σημαντικές «απαράδεκτες» παραχωρήσεις προς τα λαϊκά στρώματα αναιρώντας ουσιαστικές πλευρές του αντιλαϊκού «ευρωπαϊκού κεκτημένου» ή ακόμη χειρότερα ενδέχεται να αναγκαστεί να προβεί σε μια βαθύτερη αναθεώρηση των όρων διεθνοποίησης του ελληνικού καπιταλισμού αμφισβητώντας τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις του ελληνικού κράτους, διαδικασία που αντικειμενικά ενέχει τεράστιους κινδύνους για τα αστικά συμφέροντα ολόκληρου του πολιτικού πλαισίου της ευρωπαϊκής διεθνοποίησης. Συνεπώς γα το Σαμαρά, μια ενδεχόμενη «Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ» στην Ευρώπη είναι κάτι σα να λέμε ότι θα πέσουν οι καλικάντζαροι μέσα στο γάλα. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Πρόσκληση για μια πλατιά σύσκεψη της Πρωτοβουλίας των 1000 και άλλων δυνάμεων της Αριστεράς

 Πάντειο Πανεπιστήμιο, Σάββατο 25 Γενάρη, 2.00 με 8.00 μμ

Η Αριστερά συζητά: ποια η απάντηση στην κρίση;

Μπροστά στην καταστροφική κρίση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, την κυβέρνηση που παραπαίει και γίνεται όλο και περισσότερο σπασμωδική, τις επερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές και τις ευρωεκλογές, την προοπτική της ανόδου της Αριστεράς στη διακυβέρνηση, ποιοι οι στόχοι, ποιες οι αναγκαίες πολιτικές, ποιοι οι κίνδυνοι; Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αναγκαιότητα και προϋποθέσεις της μετωπικής συμπόρευσης

Το τρίτο συνέδριο του ΝΑΡ έχει στην ημερήσια διάταξη κρίσιμα ζητήματα προγράμματος, στρατηγικής και φυσιογνωμίας. Η αντιμετώπισή τους είναι εντελώς αναγκαία, αλλά δεν μπορεί να γίνει με αφηρημένο, θεωρητικό τρόπο, αποσπασμένο από την εξαιρετικά κρίσιμη συγκυρία των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων. Η ισχυρή πιθανότητα απότομων εξελίξεων απαιτεί να επιταχύνουμε μια από καιρό αναγκαία αλλαγή νοοτροπίας, βάζοντας τη στρατηγική στο GPS και την πολιτική στο τιμόνι.

Τρεισήμισι χρόνια μετά την είσοδο στη Μνημονιακή κόλαση, βρισκόμαστε σε μια καμπή της ταξικής πάλης, με κεντρικό χαρακτηριστικό την «αδυναμία του ισχυρού, αδυναμία του αδύναμου». Παρά τις κατά καιρούς εξάρσεις του, το λαϊκό κίνημα εξακολουθεί να βρίσκεται σε φάση υποχώρησης και οι δυνάμεις του κεφαλαίου έχουν καταφέρει καίρια πλήγματα στους εργασιακούς χώρους. Ωστόσο, το αστικό μπλοκ αδυνατεί να πετύχει στοιχειώδη σταθεροποίηση, καθώς η κατάσταση της διεθνούς καπιταλιστικής οικονομίας και η κυρίαρχη, γερμανική πολιτική στους κόλπους της Ε.Ε. συναυλίζουν την ύφεση και την κοινωνική καταστροφή. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 454 ακόμα followers